Ο Χριστός μπροστά σε ένα πλήθος. Ένας πιστός του φέρνει ένα ψάρι και ένα καρβέλι ψωμί. Ο Χριστός καλεί από το κινητό του το νούμερο μιας αλυσίδας γρήγορου φαγητού. «10,000 από τα νέα σάντουιτς με τόνο παρακαλώ». Φτάνουν αμέσως και καθώς τα μοιράζει στους πιστούς γυρνάει στην κάμερα και λέει: «Αν μπορούσα να τα φτιάξω τόσο γρήγορα και τόσο καλά θα ήμουν πραγματικά Θεός»!

Όλοι ελπίζουμε να μην υπάρξει ποτέ τέτοια διαφήμιση, ακόμα και οι άθεοι. Σκεφτείτε όμως πόσα από τα σύμβολά μας αναπαράγονται σε εκατομμύρια περιπτώσεις χωρίς τον σεβασμό που θεωρούμε ότι τους αξίζει. Η ελληνική σημαία πάνω σε κονσέρβες ή σαν κουμπί επιλογής γλώσσας σε σελίδες του internet. Χριστιανικά σύμβολα σε εξώφυλλα δίσκων ή μπλουζάκια συγκροτημάτων χέβι μέταλ. Δεν πρόκειται αναγκαστικά για βλασφημία ή έλλειψη σεβασμού. Συμβολα άλλων θρησκειών σε παιχνίδια, το δωδεκάθεο σε παραλλαγές του Hollywood.  Το πρόβλημα είναι ότι με την επανάληψη και την μεγάλη διαθεσιμότητα, τα σύμβολα χάνουν την δύναμή τους, γίνονται κοινότυπα.

Οι τεχνολογίες της νέας χιλιετίας κάνουν ακόμα πιο εύκολη και γρήγορη την αναπαραγωγή των συμβόλων μας. Εικόνες, ήχοι και κείμενα ταξιδεύουν παντού ανεξάρτητα από τις προθέσεις των δημιουργών τους. Εκπαιδευτικοί, δημόσια πρόσωπα, διαφημιστές και όλοι όσοι βρίσκονται στα σημεία δημιουργίας ή αναμετάδοσης των μηνυμάτων αποκτούν μια μεγάλη ευθύνη:

Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να έχουμε μια κοινή γλώσσα πρέπει να βρούμε την τεχνογνωσία και τις τεχνολογίες για να τιθασεύσουμε την καταιγίδα των συμβόλων. Να σταματήσουμε την διαρροή του νοήματος. Και να βρούμε την πηγή μιας νέας επικοινωνίας πέρα από το brand building και το design.  Αντί να ασχολούμαστε διαρκώς με νομικά θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας να ξαναθυμηθούμε πως η ηθική είναι ζωντανό πράγμα (εδώ πχ μερικές ιδέες μου για την ηθική στον προγραμματισμό).  Δεν φταίει η παγκοσμιοποίηση ούτε είναι έξω από το χέρι μας .  

Η τιμή, τιμή δεν έχει

«Πόσο κάνει»? Η πιο συνηθισμένη ερώτηση του υποψήφιου αγοραστή κινδυνεύει να εκλείψει! Η απάντηση θα είναι πάντα «εξαρτάται». Αν είστε μέλος του κλαμπ του καταστήματος θα περάσετε την κάρτα σας για να εκμεταλλευτείτε το ιστορικό των κινήσεών σας. Αν έχετε αγοράσει τρία από τα συγκεκριμένα απορρυπαντικά αυτόν τον μήνα θα πάρετε δωρεάν ένα μαλακτικό. Επειδή ξέρουμε ότι συνήθως προτιμάτε συγκεκριμένη μάρκα αποσμητικού να σας πληροφορήσουμε ότι τα έχουμε σε προσφορά. Από άλλα συνεργαζόμενα καταστήματα παίρνετε πόντους που μπορείτε να εξαργυρώσετε εδώ ή να συλλέξετε για ένα εξωτικό ταξίδι.

Οι τεχνικές αυτές δεν είναι καινούργιες. Αλλά θα εξαπλωθούν χάρις στις νέες τεχνολογίες σε σχεδόν όλες τις συναλλαγές μας. Εννιά στους δέκα αγοραστές αυτού του κρασιού, προτίμησαν αυτό το τυρί. Μήπως πάνε καλά μαζί? Οι πληροφορίες συσσωρεύονται και αρχίζουν να επεξεργάζονται με ουσιαστικό και χρήσιμο τρόπο.

Αυτό το αεροπορικό εισιτήριο για τον επόμενο μήνα είναι πιο φτηνό γιατί υπάρχουν άδειες θέσεις. Τα δημητριακά 5% φτηνότερα για όσους δεν χρειάζονται την διπλή συσκευασία. Έχουμε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για πιο ειλικρινείς εμπορικές συναλλαγές. Το γιαούρτι αυτό είναι σε τιμή ευκαιρίας. Όχι γιατί στα 2 το τρίτο είναι δώρο. Ούτε είναι προσφορά γνωριμίας. Απλά λήγει αύριο.

(Το κείμενο είναι από αυτά που είχα γράψει για την σειρά μονόλεπτων με τον τίτλο "Millenium" που παίχτηκαν στο Mega Channel κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '90)

Το 2010 θα είναι μια δύσκολη χρονιά για τους αστρολόγους. "Νέες ευκαιρίες στον επαγγελματικό χώρο εμφανίζονται" μπορεί να γράφουν όπως έγραφαν πάντα αλλά η πραγματικότητα θα απογοητεύει.  Την πρώτη φορά θα εκλογικεύσει ο άνεργος: "Έτυχε.  Ίσως είχα μια ευκαιρία αλλά δεν την κατάλαβα."  Την δεύτερη φορά θα το γράψουν αλλιώς.  "Να είστε προσεκτικοί στα επαγγελματικά σας."  Τι να κάνει ο άμοιρος που τα πιστεύει κιόλας, θα κάτσει να ξαναφτιάξει το βιογραφικό του.   Πάλι τζίφος.  Όσο προσεκτικός και να είναι, δουλειά δεν βλέπει.  "Από 25 Φεβρουαρίου ο ανάδρομος Ερμής φέρνει θετικές εξελίξεις στα οικονομικά σας."  Τι θετικές, ακόμα και το επίδομα ανεργίας τελείωσε πλέον, δεν υπάρχει τίποτα θετικό.  Και οι ανόητες γενικεύσεις των ζωδίων συνεχίζουν και συνεχίζουν να είναι άσχετες με την πραγματικότητα.

Αυτό δεν είναι καινούργιο πράγμα.  Όπως έχω εξηγήσει αναλυτικά εδώ, η αστρολογία είναι παντελώς κενή οποιουδήποτε περιεχομένου ή λογικής βάσης.  Μπορείτε κάλλιστα να ανοίγετε στην τύχη ένα βιβλίο από την βιβλιοθήκη, να κλείνετε τα μάτια και να ακουμπάτε τυχαία μια πρόταση με το δάχτυλο για καλύτερες συμβουλές.  (Και θα διαβάσετε και κάνα βιβλίο έτσι τουλάχιστον!)  Όταν ζορίζονται όμως έτσι οι αστρολόγοι, απόφοιτοι του πολυτεχνείου Καρμικής Βλακολογίας που συγχέουν την μελέτη των αστρικών σωμάτων με τις ανθρώπινες ζωές όσο πιο ψευτοεπιστημονικά μπορούν, αρχίζουν να λένε ότι η αστρολογία δεν είναι για καθημερινές συμβουλές, ούτε για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα, ούτε για τίποτα τέτοιο.  Ότι όταν γράφει "ανοίγονται προοπτικές" εννοεί μέσα στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης που εξηγείται από την οπισθοδρομική Αφροδίτη που δεν έχει τελειώσει την γύρα της στον Κρόνο ακόμα κλπ κλπ.  Δηλαδή ότι είναι όλα τόσο σχετικά ώστε να μπορείς να τα ερμηνεύσεις όπως θέλεις αρκεί να τους τα σκας και να μην έχεις άλλη δουλειά. 

Ακριβώς!  Δεν έχει δουλειά λοιπόν τώρα ο κόσμος και στην απόγνωσή του, εκτός από το Facebook χασομεράει και με την αστρολογία για να βρει κάπου ελπίδα.  Αλλά ο συνδυασμός διαδίκτυο και αστρολογία είναι επικίνδυνος.  Από την μια βλέπεις πόσο διαφορετικές "προβλέψεις" κάνουν όλοι.  Πως γίνεται τα ίδια άστρα να δίνουν τόσο διαφορετικά στοιχεία;  "Οι μισοί είναι τσαρλατάνοι" λες και επικεντρώνεσαι σε όποιον σε συμφέρει.  Από την άλλη βλέπεις πόσο όμοιες είναι οι προβλέψεις στην γλώσσα και τον τρόπο που γενικολογούν.  "Θετικές εξελίξεις", "κάποια βελτίωση" και άλλοι έξυπνοι τρόποι να μην λες τελικά τίποτα.

Αντίθετα όσοι κάνουμε προβλέψεις στην τεχνολογία (hobby μου δημοσίως πολύ πριν τα blog στις στήλες μου στο PC magazine και άλλα περιοδικά) δεν έχουμε το παραμικρό περιθώριο σφάλματος.  Αν γράψεις "η Apple θα βγάλει φέτος ένα tablet computer" πρέπει να πεις και σε ποιο τρίμηνο και αν θα είναι αφής και από τις δυο μεριές και αν θα το λένε iPad.  Εγώ για παράδειγμα πιστεύω ότι ο Steve Jobs τα έχει δώσει όλα γιατί πλησιάζει το τέλος του, ότι η μετοχή της εταιρείας είναι έντονα κοπανιστός αέρας..  Προβλέπω ότι ο επόμενος διευθυντής της εταιρείας θα πατώσει παταγωδώς.  Αλλά αν δεν ορίσω πότε θα γίνει αυτό και σε τι βαθμό, κανείς στον χώρο μας, ούτε καν στο χρηματιστήριο δεν θα δώσει βάση.   Μπορώ λοιπόν να κάνω μια ανάλυση της πορείας του iPod και του μερίδιου αγοράς του που πέφτει, μια μελέτη στο πόσο αδύνατον είναι να εισαγάγει καινοτομία το επόμενο iPhone και άλλες τέτοιες δύσκολες αποστολές, κοιτώντας και εκτενώς το γενικό πλαίσιο και τα πλάνα των άλλων εταιρειών του χώρου.

Ή απλά να το ρίξω σε Ταρώ και να κοιτάξω το ζώδιο του SteveJobs για φέτος!

Πάντως ότι θα ήταν τόσο πολύ κακό το πρώτο iPad ξεπέρασε τις προβλέψεις μου.  Ότι δεν υποστηρίζει Flash αναμενόμενο αλλά γιατί δεν έχει multitasking;  Ότι είναι τελείως κλειστό σε εφαρμογές επίσης αναμενόμενο αλλά ούτε μια κάμερα, έστω και τραγική σαν του iPhone;  Και καλά για να βλέπεις ταινίες αλλά δεν έχει HDMI και δεν είναι 16:9!  Έχει άπειρα ανόητα καλώδια σύνδεσης οπότε θα πήξει ο χρήστης στα ανταπτοράκια που χάνονται εύκολα.  Ψευτοφορητότητα δηλαδή όταν καταλήγεις να έχεις μια βαλίτσα για να υποστηρίζεις την συσκευή...  Συμβουλευτείτε τον αστρολόγο σας για να αποφασίσετε αν πρέπει να το αγοράσετε! 

"Εεεεε! Ακούστε με και εμένα!"  (Μήτσος, ετών 4)

Καθώς ανέβαινα την Αδριανού είδα αυτή την ανταλλαγή συνθημάτων σε έναν τοίχο λίγο μετά το Πάνθεον.  Κάποιος είχε γράψει "Σκούπα στους ρατσιστές, σκατά στους μπάτσους" με κόκκινο μαρκαδόρο.  Ακολούθησε αντίθετος σε απόψεις συμπολίτης που έκανε το σύνθημα "Σκούπα στους ξένους, τιμή στους μπάτσους."  Στεναχωρήθηκα που δεν υπήρχε πιο ενδιαφέρουσα τρίτη συνέχεια.

Αλλά είναι ένα μεγάλο πολιτικό και ανθρώπινο πρόβλημα.  Όπως ο τετράχρονος γιός μου, όλοι θέλουμε να ακουγόμαστε.  Και ναι μεν όσοι έχουμε πρόσβαση στο διαδίκτυο κάνουμε το κομμάτι μας με blog σαν και αυτό αλλά οι πιο πολλοί δεν έχουν τρόπο.  Προτείνω λοιπόν να βαφούν συγκεκριμένοι τοίχοι της πόλης με ειδική μπογιά (http://www.ideapaint.com ) η οποία τους μετατρέπει σε διαδραστικούς πίνακες.  Όποιος θέλει να γράψει κάτι θα καθαρίζει τα προηγούμενα και τα συνεργεία του Δήμου ελάχιστα θα πρέπει πλέον να ασχολούνται!

Φωτογραφία από τις "κανονικές" εφαρμογές αυτής της μπογιάς:

Από το στόμα του λύκου, του διευθυντή της Google.  "Αν δεν θέλεις να βρούνε μια πληροφορία, μην την γράφεις πουθενά.  Εμείς κρατάμε στοιχεία για αρκετά χρόνια και αν μας το ζητήσουν οι Αρχές θα τις παραδώσουμε βέβαια."

Αυτές τις μέρες το Facebook περνάει από κόσκινο για τις αλλαγές που έκανε στην διαχείριση προσωπικών πληροφοριών.  Οι καημένοι προσπαθούν να κερδίσουν κάτι, να ανταγωνιστούν το Twitter, να βγάλουν κάπως λεφτά επιτέλους και όλοι έπεσαν να τους φάνε!  Αυτοί τουλάχιστον είναι ανοιχτοί και συζητήσιμοι.  Η Google σαν καλό μονοπώλιο, δεν ανοίγει καν κουβέντα!

Αντίθετα η Google παραδέχεται ότι εγκαθιστά Cookie που παρακολουθεί τι κάνετε στο internet ακόμα και όταν δεν είστε συνδεδεμένοι με λογαριασμό Google.  Για το καλό μας όπως πάντα, δηλαδή ώστε να βγαίνουν αποτελέσματα πιο σχετικά με τις άλλες μας αναζητήσεις.  Πράγμα που θα κάνει ακόμα λιγότερο πιθανό να βγούνε στην πρώτη σελίδα μικρότερες εταιρείες ή κάτι που δεν περιμένουμε.  Δηλαδή αυτός ο υποτιθέμενος μαγικά ελεύθερος κόσμος των πληροφοριών στο διαδίκτυο περιορίζεται δραματικά στις πιο δημοφιλείς...  πάλι!   Αν μας φέρνουν μόνο πληροφορίες με τις οποίες είναι πιθανόν να συμφωνούμε τότε πως θα μαθαίνουμε κάτι ουσιαστικό;

Για τα θέματα σχετικά με το DNS που προσπαθεί να ελέγξει η Google θα αφήσω τους ειδικούς να αναλύσουν γιατί είναι ανόητο αυτό.  http://blog.opendns.com/2009/12/03/opendns-google-dns/  μην ξεχνάμε ότι το OpenDNS είναι βασικό στην ανοιχτή λειτουργία του διαδικτύου.    Η περίληψη είναι ότι η Google θα ξέρει ακόμα περισσότερα για το τι ψάχνουμε ποιοί και από που και παραδέχεται ότι θα κρατάει IP διευθύνσεις, ISP, τοποθεσίες και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται "για να βελτιώσει την υπηρεσία". 

Ήμουν έτοιμος να κατατάξω το "Bitch Slap" στην κατηγορία "αποτυχημένο b movie αντίγραφο του Ταραντίνο" αλλά αμέσως μετά ξαναδιάβασα την Ορέστεια του Αισχύλου.  Οι στιχομυθίες λιγότερο δυναμικές, οι μονόλογοι που περιγράφουν τους φόνους ακόμα πιο χυδαίοι στις λεπτομέρειές τους.  Το αίμα του άντρα της η Κλυταιμνήστρα το παρομοιάζει με την βροχή που καλοδέχονται τα φυτά!  Οι δραματικές τροπές των Χοηφόρων εξίσου τραβηγμένες από τα μαλλιά.

Η μόνη διαφορά είναι ότι οι βάρβαροι φόνοι στις τραγωδίες αυτές γίνονται εκτός σκηνής, αλλά αυτό είναι μόνο και μόνο επειδή δεν είχαν την τεχνολογία να το δείξουν αλλιώς νομίζω!   Αντί για πορφυρά χαλιά για να προσομοιώσουν το αίμα, αν μπορούσαν είμαι σίγουρος ότι θα ήταν splatter κανονικό στα αρχαία θέατρα.   Και η Κλυταιμνήστρα βγάζει και στήθος ενώ στο Bitch Slap παρά το έντονο λεσβιακό κλίμα τελικά δεν δείχνουν τίποτα.

Αυτό και αν είναι πετυχημένη επιλογή για όνομα νοσοκομείου:  "Παναγιά βοήθεια"!

Κι όμως είναι το πανεπιστημιακό πανεπιστήμιο Πατρών το οποίο επέλεξε τον υπότιτλο "Παναγία η βοήθεια" μάλλον επειδή αυτοί οι άνθρωποι δεν σκέφτηκαν ποτέ ότι μπορεί στο ελληνικό κράτος να έχουμε ανθρώπους που δεν είναι Χριστιανοί.  Ή και να μην είναι Χριστιανοί, τι τους πειράζει να τους βοηθάει η Παναγία...

Δυστυχώς δεν είναι κόλπο στο Photoshop... (Εδώ τα θέματα που δημιουργουνται νομικά με πειραγμένες φωτογραφίες και τις προτάσεις από τον χώρο της μόδας σχετικά με την μάχη κατά της ανορεξίας.)

Με απλά λόγια πως ακριβώς ξέρει ακριβώς μια μηχανή αναζήτησης τι κάνετε.  Για τους περισσότερους χρήστες είναι πολύ απλό γιατί έχουν μια μοναδική διεύθυνση, την λεγόμενη IP.  Απλά κλειδώνουν σε αυτή για αναγνώριση.  Πολλοί τρομάζουν που το Google τους λέει και που είναι γεωγραφικά ενώ είναι βέβαια απλό αφού η σύνδεσή σας είναι σε συγκεκριμένο σημείο και με συγκεκριμένη δρομολόγηση.  Αλλά επιχειρηματικός μου αντίπαλος θα είχε πολλά να κερδίσει αν ήξερε ότι είμαι στο δασικό χωριό και συνεπώς 5 ώρες μακριά από την Αθήνα.  Εχει δικαίωμα το Google να χρησιμοποιήσει αυτή την πληροφορία;

Κάποιοι (ελάχιστοι γιατί γίνεται όλο και πιο δύσκολο να το κάνεις χωρίς να καθυστερεί η περιήγηση στο διαδίκτυο) χρησιμοποιούν διάφορα τερτίπια για να κρύψουν την IP τους.  Είναι ανούσιο αλλά απλά δεν καταλαβαίνουν πόσο έντονο είναι το "αποτύπωμα" του κάθε χρήστη.  Προφανώς εταιρείες σαν το Google που χαρίζουν δωρεάν εφαρμογές διαρκώς έχουν πολλούς άλλους τρόπους να σας "πιάσουν" είτε είναι από το Blogger, το Gmail, το GoogleMaps, Latitude, Picasa και ένα σωρό "δωρεάν" υπηρεσίες τους.  Μόλις κάνετε log in, ακόμα και αν χρησιμοποιείτε σύστημα απόκρυψης της IP το παιχνίδι έχει ουσιαστικά τελειώσει .

Είδους αποτυπωμάτων που καταγράφονται:

1. Η σειρά που επισκέπτεστε άλλες ιστοσελίδες
2. Η ταχύτητα δακτυλογράφησης
3. Άλλα προγράμματα που είναι ανοιχτά ταυτόχρονα.  (Είναι αρκετά ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτό - κοιτάξτε την Διαχείριση εργασιών σας τακτικά και διαπιστώσετε ότι υπάρχουν επαναλαμβανόμενα μοτίβα)
4. Το "στήσιμο" του browser σας.  Ειδικά αν έχετε πρόσθετα.
5. Εγκατεστημένα Spyware.  Ο ορισμός του spyware είναι πολύ συγκεχυμένος και ένα σωρό πράγματα "κάθονται" για λίγο ή και μόνιμα μαζί μας καθώς σερφάρουμε.
6. Entry paths, δηλαδή ποιές ακριβώς σελίδες συνηθίζετε να επισκέπτεστε για να "μπείτε" σε έναν δικτυακό τόπο.  Εγώ πχ κάνω τις αναζητήσεις μου από το παράθυρο (εκεί πάνω δεξιά είναι!) του browser.     Όταν επισκέπτεστε ένα forum από ποια σελίδα "μπαίνετε";
7. Τρόπος αναζήτησης.  Πόσες λέξεις κλειδιά βάζετε συνήθως, πόσο γρήγορα κάνετε κλικ σε ένα από αυτά, με ποιά σειρά βάζετε τους όρους αναζήτησης.

Δεν χρειάζεται να συνεχίσω, τώρα δείτε ένα καλό επεισόδιο του CSI και καταλαβαίνετε πως σκέφτονται εκεί στο Google.  Για να κάνουν καλύτερες τις αναζητήσεις σας...ναι καλά!

Επίσημα από το Google (χάρη στην έρευνα της ΕΕ που συνεχίζεται) παραδέχονται ότι κρατάνε για δύο ως πέντε έτη στοιχεία όπως τα email (ναι, και το περιεχόμενό τους αναλύεται), λίστες αναζητήσεων (δηλαδή το καθετί που βάλατε στο Google να βρείτε) και οτιδήποτε άλλο κάνετε όσο είστε logged in σαν χρήστης τους.  Με εγκατεστημένη την Google toolbar ή το Google Gears μάλιστα αυτό είναι ουσιαστικά...πάντα και ας μην το σκέφτεστε γιατί είστε σε ιστοσελίδα άλλης εταιρείας.  

Και τι να κάνουμε;  Ναι, υπάρχουν και άλλες μηχανές αναζήτησης.  Πειραματίζομαι διαρκώς και βέβαια όλο στο Google γυρνούσα.  Τον τελευταίο καιρό όμως το www.bing.com της Microsoft με καλύπτει σε μεγάλο βαθμό, δηλαδή για ένα 70% περίπου των αναζητήσεων μου.  Είναι και καλύτερο από το Google στις εικόνες σαν interface.  Και σε πολλές αναζητήσεις είναι σαφώς καλύτερα τα αποτελέσματα του Bing.
Αν αναλύσετε προσεκτικά τα αποτελέσματα μιας αναζήτησης στο Google θα διαπιστώσετε ότι υπάρχει αρκετή σαβούρα.  Ο εγκέφαλός μας όμως δεν είναι σχεδιασμένος έτσι.  Σαν την μαϊμού που ψάχνει μπανάνες στο δέντρο, επικεντρωνόμαστε στην ανταμοιβή της μπανάνας και όχι στις σάπιες εκεί ακριβώς δίπλα.  Έτσι δουλεύει ο εγκέφαλός μας.  Και για αυτό το Google κυριαρχεί.  Είναι αρκετά καλό για να κάνουμε την δουλειά μας, χορταίνουμε από τις μπανάνες του.

Πολλοί σε αυτό το στάδιο του ειρμού θα πούνε "ΟΚ, τι να κάνουμε, δεν έχω μυστικά εγώ, ας με παρακολουθεί το Google.  Στο κάτω κάτω μου προσφέρει εκπληκτικά γρήγορα πολύ καλά αποτελέσματα.  Τι με νοιάζει κι αν είναι μονοπώλιο;"  Είναι καλύτεροι από την Microsoft δεν είναι;  Να σας κάνω έναν παραληλλισμό.  Αν η Microsoft φτιάχνει το αυτοκίνητο που οδηγάει το 90% του πλανήτη, η Google ελέγχει το 90% του τι βλέπεις από τα παράθυρα!  (Και συνεπώς που πηγαίνεις τελικά.)

Επιπλέον είναι ουσιαστικά αδύνατον να ελεγχθεί πλέον γιατί οι βάσεις δεδομένων της είναι τόσο πολύπλοκες και με ιδιώματα σαν αυτά που περιγράφω στην λίστα τρόπων παρακολούθησης τα οποία ούτε που καταλαβαίνει ο περισσότερος κόσμος, πόσο μάλλον ένας κυβερνητικός ερευνητής.  Πρόσφατα υπέγραψαν συνεργασία Yahoo και Facebook.  Αν μπορείτε να ελέγξετε τι ακριβώς ανταλλάσουν βάλτε μου σκουλαρήκι.  Προσωπικά υποθέτω ότι είναι δεδομένα χρηστών ώστε να γίνει πιο αποτελεσματική η διαφήμιση στο Facebook (γενικά αποτυχημένη ως τώρα).   Δηλαδή θα στέλνει η βάση δεδομένων του Yahoo την πληροφορία ότι αυτός ο χρήστης που κοιτάει τώρα την αρχική του σελίδα στο Facebook, έχει κάνει πολλές αναζητήσεις για ποδήλατα τελευταία (ή το έχει γράψει πολύ σε email).  Θα βλέπετε εσείς μια πιο σχετική διαφήμιση εκεί δεξιά και είναι πιο πιθανό να κάνετε κλικ.

Αν απαντήσετε "Που είναι το πρόβλημα;" σε αυτή την σκέψη, το άρθρο μου τελειώνει εδώ για εσάς.  Κλείστε το παράθυρο και γυρίστε στο Facebook... 

Συγκεντρωτικά τα άρθρα μου σε αυτό το blog που έχουν να κάνουν με το Google πατώντας στα keywords πάνω στο Google ή εδώ.  Ομοίως και για το Facebook αν και μεγαλύτερη επιτυχία είχε μια πρόσφατη περίληψη των επιχειρημάτων εδώ.

I am an obvious early adopter.  My first blog was around before blog tools actually existed.  If you don't try it, live it, use it, you can't begin to understand how to sell anything.  Or how it will affect you.

It is fun to watch so called professional networks grow with unemployment.  Particularly as this economic climate hits middle management hard.  The ways people react differ.  There are still some who believe that they should steer clear of it all and stick to true interpersonal contact.  It may be the best tactic in fact as long as you have enough friends in high enough places.  In which case they wouldn't be unemployed!   Keeping a current copy of your CV is probably a good way to handle them succesfully.  Do anything more and you will make mistakes.  I know I did!  If you care at all about a traditional corporate development path, don't mess with professional or social networks.

This is why LinkedIn seems to be doing better overall.  It targetted the masses.  Unlike Xing (Germany) and Viadeo (France) which remained pretty local.  A little bit of marketing chasing up alumni and such and then let social networking magic work its way.

The creators of these websites underestimate how important the tools they give actually are.  Contact import for example is still highly problematic in most of them.  What they should be doing is encouraging people to use their companies customer databases to establish their networks.  But then these tools come to their second problem: much like Facebook if you lump too many different people together you are stuck with nothing to tell them all.  A competitor, a professional recruiter, ex employees and people from all walks of life I met at a trade show, a seminar or somewhere in my varied travels around the world.  Have they got anything in common?

A Greek user for example is also confused about the right language to use.  If I update my status in English most of my contacts will get it.  Luckily for me 95% of the 1200 contacts I currently have on LinkedIn are foreigners and most of my Greek contacts are English literate.  But this is not the case for most Greek users.  The website could solve this by forcing users to enter the languages they are literate in.  So if I write something in Greek it doesn't appear on English only speakers.

Spam type abuse is luckily relatively low.  Some websites are better at containing it than others.   Plaxo is terrible in allowing anyone to connect to anyone without any check.  It is almost Facebook like in its luck of controls.  People linking their Twitter accounts with such networks are also catastrophic to actually getting any work done.  Much like Facebook introduced a filtered type of status update, these networks have to provide better filtering.  The enormous variety of people using these pro networks, their different levels of expertise and expectations are the biggest issue.  Someone with just a few contacts has little reason to use them unless they provide easy ways to grow your network.  Obviously a Greek uses it very differently to a Callifornian, it is simply a level of maturity of the market.

One of the best success stories I can tell in using these networks was a trip I was to make to Macedonia (FYROM to any Greek fanatics about the name issue!) in order to establish a reseller network.  I knew absolutely nobody in the market.  But with LinkedIn within thirty minutes I had found ten good leads and made contact.  Our common contacts made them feel at ease enough (either that or I am just universally adorable) to in fact give me more contacts.  In less than three days I had meetings with the absolute cream of Macedonia's IT and retail sectors.  In fact even so many years later, those contacts are still the most important people in that region.

Another impressive show of power and vote of confidence for these networks was a meeting I had with the director of a very large corporation who actually had a printout of my LinkedIn profile with him for our meeting.  This worries me as the profile is actually a very bad summary of a person the way most of the social networks design it.  Our online life is a very small part of our actual life, even now, even for people like me.  The networks have to find a better way of presenting people, otherwise it will be as bad as hunting on spokeo for people's dirty laundry.  This works both ways as a top level exec called me up one day and I grabbed him by the horns saying "hey, I notice you were checking out my profile on LinkedIn!" thus taking away his nonchalant air advantage in the negotiation that followed.

But more and more my contacts are having to decide on ONE network to use.  Too much work to keep them all up to date.  And since it is your professional profile on the line you can't afford to be lazy.  So like the Highlander films 'there can only be one'.   And it is the tools, the interface and the logic behind them which will define the winner.

In the meantime you can find me on all of the above, plus Naymz, ecademy, Xeequa and many many others.  Unlike those who worry about the stuff they throw in the public domain being used against them I know that it is the true bravery of being completely open which is now rare in the business world.  If you don't like my style, don't send me an invitation to connect!

Εδώ στο δασικό χωριό σαν καλός άνθρωπος της φύσης, ξεκίνησα να μάθω από επιστημονικής άποψης τι έχει γίνει.  Αφορμή κάτι που με προβλημάτισε σχετικά με τον χρυσαετό.

Διαβάζω λοιπόν χθες το βράδυ για ένα φυτό ενδημικό της Νότια Πίνδου.   Πριν προλάβω να το σκεφτώ έχω βάλει "achillea absinthoides" στο Bing.com γιατί μου αρέσει καλύτερα για αναζήτηση εικόνων.  3 φωτογραφίες μόνο;  Κατευθείαν στο Google.  Άπειρες φωτογραφίες.  Όλες άσχετες.  Άλλα είδη achillea.

Με κόπο και ιδρώτα και πολλά ανοιχτά tabs αργότερα βρήκα ένα και μοναδικό σκαρίφημα, προστατευμένο με ειδικό λογισμικό και με μεγάλη προειδοποίηση ότι πρέπει να αναφερθούμε στην πηγή: 

"Röpert, D. (Ed.) 2000- (continuously updated): Digital specimen images at the Herbarium Berolinense. - Published on the Internet http://ww2.bgbm.org/herbarium/ "

Εμπρός καλοί μου Έλληνες ακαδημαϊκοί και ερευνητές, ξεχυθείτε στην φύση αλλά ανεβάστε και τίποτα στο διαδίκτυο.  Είναι ξεφτίλα να έχουμε σπάνια είδη και να τα βλέπουμε μέσω ...Βερολίνου, πόσο μάλλον να πληρώνουμε για τις χάλια αυτές εικόνες.  Από επιστημονική περιέργεια για την νομική όψη του θέματος, παραθέτω εδώ δείγμα της εικόνας.  Καθότι το έχω χρεώσει πιο πάνω στην πηγή του, δεν έχω οικονομικό ώφελος από αυτό το blog και είναι σε χαμηλή ανάλυση, λογικά δεν υπάρχει νομικό θέμα, αλλά είμαι ανοιχτός σε αντιρρήσεις!  

Όταν μια ιδέα γίνει πολύ δημοφιλής, αξίζει μελέτη ο λόγος γιατί αποκαλύπτει πράγματα για την κοινωνία και την εξέλιξή της.

Η μακριά ουρά είναι μια τέτοια ιδέα.  Βασικό της θεώρημα είναι ότι η τεχνολογία αλλάζει τους κανόνες έτσι ώστε να υπάρχουν τρόποι οικονομικής εκμετάλλευσης όχι μόνο των πιο δημοφιλών προϊόντων αλλά και των πιο ασυνήθιστων.

Ποιοί θέλουν να είναι αλήθεια αυτό;  Όλοι οι άνθρωποι της τεχνολογίας βέβαια.  Χάρη σε όλα αυτά που φτιάχνουν οι «κατσαβιδάκηδες» ο κόσμος είναι πλουσιότερος.  (Στα Αγγλικά χρησιμοποιούν την λέξη “abundance” για να δώσουν την αίσθηση του πλούτου μέσα από τις αυξημένες επιλογές.)

Αλλά γιατί έχει πιάσει τόσο πολύ και στον κόσμο του marketing;  Καθώς διαλύονται οι παλιές δομές στα ΜΜΕ και την διαφήμιση, οι άνθρωποι του χώρου είναι απεγνωσμένοι.  Ψάχνουν ελπίδα οπουδήποτε.  Και η θεωρία της μακριάς ουράς τους κερδίζει λίγο χρόνο.  Πόσες εταιρείες έχουν project για νέα και βελτιωμένα online καταστήματα που θα εκμεταλλεύονται την μακριά ουρά;  Για online προσπάθειες που θα φέρουν κάπως (κανείς δεν ξέρει ακριβώς πως) αυτούς τους νέους, συνειδητοποιημένους καταναλωτές στην παλιά επιχείρηση;

Το βασικό πρόβλημα με την θεωρία της μακριάς ουράς είναι ότι δεν ισχύει.  Από την αρχή ο Chris Andersen επικεντρώθηκε σε μεμονωμένα παραδείγματα για να την αποδείξει.  Μεθοδολογικά απαράδεκτο.  Μερικά παραδείγματα:

1.    Μηχανές προτάσεων

Χρησιμοποιεί ένα παράδειγμα επιτυχίας βιβλίου χάρη σε πρόταση στο Amazon.  Βγήκε λέει το IntoThinAir και μετά έγινε επιτυχία το Touching The Void, δέκα χρόνια μετά την έκδοσή του.  Καθότι τυχαίνω ορειβάτης και μεταφραστής ορειβατικού βιβλίου θα διαφωνήσω ιδιαίτερα. Οι μηχανές προτάσεων αποδεδειγμένα ΔΕΝ αυξάνουν την ποικιλία αλλά την μειώνουν.  Μια εξαιρετική αναλυτική προσέγγιση (μην φοβηθείτε τους πίνακες και τα στατιστικά)  είναι στην διεύθυνση http://ssrn.com/abstract=955984 .  Ακόμα και όταν αυξάνουν λίγο για τον μεμονωμένο χρήστη την ποικιλία, συνολικά την μειώνουν.Επίσης έχει ένα τεράστιο λογικό σφάλμα το συγκεκριμένο του παράδειγμα.  Όταν έγινε επιτυχία το παλιότερο βιβλίο, δεν ήταν πια στην «μακριά ουρά»!  Αφού ήταν πλέον best seller!! 

2.    Υποφέρουμε από τις εμπορικές βλακείες

Βασικό σημείο εκκίνησης της θεωρίας είναι ότι τα παλιά βιομηχανικά μοντέλα στην διανομή είτε προϊόντων ή και media ήταν περιορισμένα.  Μόνο τόσα χωράνε στο ράφι, μόνο τόσα κανάλια στην τηλεόραση.  Με τις νέες τεχνολογίες άπειρες επιλογές, πολύ πιο εύκολα.    Με ποιό ακριβώς κριτήριο όμως μπορεί να αποδείξει τώρα κάποιος ότι η ποιότητα έχει ανεβεί;  (Ακόμα και αν ήταν γεγονός.)  Δεν θα δυσκολευόταν οποιοσδήποτε να βρει χιλιάδε ακόμα πιο τρανταχτά παραδείγματα ότι τα πράγματα χειροτερεύουν. 

3.    Δεν ισχύει ο νόμος του Pareto

Καθότι τον αγαπάω πολύ αυτόν τον νόμο και προσπαθώ να ζω με αυτόν (δηλαδή να ασχολούμαι μόνο με το 20% της προσπάθειας που φέρνει το 80% του αποτελέσματος και μετά να αράζω!) εδώ ειδικά έχω μεγάλη ένσταση.  Ο Andersen φέρνει διάφορα παραδείγματα όπως μια εταιρεία που έχει ψηφιακό jukebox και πουλάει αντί για 100 τραγούδια, 10 χιλιάδες τραγούδια.  Ω, τι έκπληξη, τα επιλέγουν σχεδόν όλα οι πελάτες τους.  Ναι, αλλά αυτά είναι απλά τα 10 χιλιάδες πιο δημοφιλή τραγούδια!  Δηλαδή αν τα βάλουμε σε στατιστική ανάλυση με όλα τα τραγούδια του κόσμου, πάλι μπορεί να ισχύει ο νόμος του Pareto!  (Δεν λέω «θα ισχύει» γιατί έχω αρκετή κατανόηση των τρόπων επιστημονικής στατιστικής προσέγγισης για να μην πετάω έτσι αυθαίρετα συμπεράσματα σαν τον Andersen…) 

4.    Η αυξημένη ποικιλία δεν έχει κόστος

Σε ποιόν πλανήτη;  Δεν κοστίζει λέει τίποτα να κρατάμε τραγούδια σε server, ούτε να έχουμε online διαθέσιμα προϊόντα.  Μιλήστε με κάποιον υπεύθυνο μηχανογράφησης!  Οι σκληροί δίσκοι, οι υπολογιστές, το λογισμικό, το bandwidth πρόσβασης, η διαθεσιμότητα 24/7/365, η σύνδεση βάσεων δεδομένων, οι μετατροπές δεδομένων, ο προγραμματισμός...όλα αυτά κοστίζουν και πολύ μάλιστα. 

5.    Η συλλογική νοημοσύνη

Πολλά έχουν γραφτεί (και από εμένα!) για την συλλογική νοημοσύνη.  Είτε είναι ότι η Wikipedia είναι πλέον πιο έγκυρη και ενημερωμένη από την Brittanica ή από τις μηχανές προτάσεων.  Αλλά όλα αυτά εξαρτώνται από το επίπεδο συμμετοχής και από τις πλατφόρμες/αλγόρυθμους επίλυσης διαφορών και εξαγωγής συμπερασμάτων.  Δηλαδή μια λογική υπερισχύει τελικά είτε είναι αυτό που βγάζει πρώτο στην αναζήτηση το Google σαν πιο πιθανό να σου ταιριάζει ή αυτό που θεωρεί το Netflix σαν ταινία που θα σου αρέσει. 

6.    Κάντε τα πάντα διαθέσιμα

Ο πρώτος κανόνας της μακριάς ουράς είναι ότι υπάρχει ζήτηση για τα πάντα.  Άρα πρέπει να τα διαθέσουμε.  Και επειδή είναι εντυπωσιακό πόσα μικροπράγματα μπορεί να θέλουν πόσοι άνθρωποι, τα νούμερα κάνουν το εγχείρημα να αξίζει τον κόπο.  Αν ήταν έτσι ο κύριος Andersen θα ήταν επιχειρηματίας και όχι συγγραφέας!  Το εμπόριο για χιλιάδες χρόνια ξέρει πολύ καλύτερα από αυτόν όμως.  Όταν και εάν το κόστος διάθεσης κάτι πέσει αρκετά, υπάρχουν άνθρωποι που θα το εκμεταλλευτούν είτε είναι η EasyJet ή ο Richard Branson.  Αυτό είναι θέμα συσκευασίας, διανομής και μείωσης κόστους, όχι μακριάς ουράς. 

7.    Κόψτε την τιμή στην μέση και ξαναμειώστε την.

Όταν έγραφε αυτήν την μάγκικη πρόταση στην αρχική του επεξήγηση της μακριάς ουράς που να ήξερε ο Andersen πόσο έξω θα έπεφτε.  Μάλιστα, επειδή εδώ έπεσε πιο έξω από όλα τα σημεία, είναι και θέμα του επόμενού του βιβλίου, του “FREE” και τώρα ασχολείται με το πόσο επηρεάζει το τζάμπα τον κόσμο πλέον.  Πιάνει λοιπόν την μουσική βιομηχανία και αναλύει το κόστος ανά τραγούδι για να μας αποδείξει ότι μπορεί να πωλείται 17 σεντς αντί για 20 και ούτω καθεξής.  Και πάλι απλοποιεί μια ολόκληρη βιομηχανία με χιλιάδες παίχτες και δίκτυα συμφερόντων με τρόπο ανόητο.  (Εδώ ένα άρθρο μου για το πως το δωρεάν διαλύει την βιομηχανία πορνό.) Και βέβαια δεν έχει συγκεκριμένη λύση να αντιπροτείνει εξίσου εύκολα με την αποδόμησή του.  Αόριστες γενικολογίες ότι «πολλά υποσχόμενες τεχνολογίες» από εδώ και από εκεί «μπορεί» να είναι η λύση. 

8.    Μόνη της η μακριά ουρά δεν φτάνει.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το mp3.com σαν παράδειγμα αποτυχίας, επειδή συγκεντρώθηκε μόνο στην μακριά ουρά.  Χρειάζεται λέει και επιτυχίες γνωστές και τα περίεργα για να δουλέψει το κόλπο.  Αυτό όμως αναιρεί όλο το προηγούμενο σκεπτικό του!   Αφού η τεχνολογία δίνει τους τρόπους τόσο απλόχερα, γιατί πρέπει να καταφύγουμε σε τέτοια κόλπα για να σερβίρουμε στα μωράκια το κρέας τους κρυμένο κάτω από την φρουτόκρεμα;  Είναι παράλογο και υποτιμητικό για ότι έχει χτίσει μέχρι εκεί στην θεωρία του για τον σύγχρονο διαδικτυωμένο καταναλωτή! 

9.    Γυρίστε στα μονοπώλια

Χρησιμοποιεί και πολλά παρεμφερή παραδείγματα μικρών προσπαθειών που απέτυχαν.  Επειδή δεν είχαν αρκετή γκάμα.  Δεν είχαν αρκετή τεχνολογία.  Δεν είχαν αρκετή προώθηση.  Δεν ήταν αρκετά μεγάλα εγχειρήματα για να πιάσουν.  Δηλαδή ο τρόπος για να πετύχει η μακριά ουρά είναι να την κυνηγήσει κάποιος αρκετά μεγάλος! Δυστυχώς αυτό ακριβώς είναι και η online πραγματικότητα και την βλέπει πλέον ξεκάθαρα στο επόμενο βιβλίο του. 

Το Google χαρίζει πράγματα (γεωγραφικά δεδομένα, προγράμματα, διάθεση βίντεο, χώρο στους server τους) με τις πλάτες από τα έσοδα στον χώρο όπου έχει μονοπώλιο.   Είναι τεράστιο εμπορικό, νομικό και ηθικό το κενό και φταίει σε επίπεδο νομιμοποίησης η θεωρία της μακριάς ουράς.  

Είχε μεγάλη απήχηση και πολλά μηνύματα και συζήτηση το άρθρο μου με την χάρτα δικαιωμάτων των χρηστών κινητής τηλεφωνίας.  Ίσως γιατί ξέρουμε ότι οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών, όπως και οι τράπεζες, βγάζουν υπέρογκα κέρδη.  Από κοπανιστό αέρα.

Μια βελγική εταιρεία ξεκίνησε να το αποδείξει με τον καλύτερο τρόπο.  Έστησε μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας της οποίας όλα τα έσοδα πάνε σε φιλανθρωπικούς σκοπούς!  http://www.ello-mobile.be/    Αντίθετα με την http://tommytelecom.nl μάλιστα δεν το κάνει με χαμηλές τιμές.  Αλλά οι πελάτες της διαλέγουν σε ποιόν καλό σκοπό θέλουν να πάνε τα λεφτά από την κλήση ή το SMS τους.

Απλά και ωραία πράγματα.  Άντε να ανοίξει τώρα και μια αντίστοιχη τράπεζα!

Δεν πρόλαβα να γράψω για το θέμα εδώ και η Google έβγαλε χάρτη διαθεσιμότητας του εμβολίου για τον Η1Ν1 σε πραγματικό χρόνο εδώ.

Είναι ένας έξυπνος τρόπος να κάνουν ότι βοηθάνε την ανθρωπότητα ως συνήθως αλλά σιγά σιγά αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο.  Γιατί ακόμα και αυτό το φαινομενικά ανώδυνο εμπεριέχει ηθική και κριτική σκέψη.  Γιατί δεν κάνει το Google και έναν χάρτη που να βοηθάει τους ανθρώπους να βρίσκουν το κατάλληλο σεξουαλικό βοήθημα όπως αυτό;

Μόνο κάποιος παντελώς αδιάβαστος από φιλοσοφία θα είχε σλόγκαν το "do no evil".   Αλλά κάτι ξέρει το Google από εξάπλωση ιών.  Το κάνει χρόνια απλώνοντας με παρόμοιες τεχνικές πληροφορίες σε όλο τον κόσμο.  H εξάπλωση της υστερίας όμως είναι πια προϊόν. 

Και στην Ελλάδα;  Πριν χίλια περίπου χρόνια στην Ευρώπη είχαν κτηματολόγιο.  Εμείς εδώ όχι χάρτη με εμβόλια, ούτε τα φαρμακεία δεν είναι καταγραμμένα σωστά κάπου προσβάσιμα σε όλους!

BSA, εφορία και Ιερά Εξέταση

Όσο διαβάζω για τα πρώτα βήματα της Ιεράς Εξέτασης, τόσο μου θυμίζει την BSA.  Η οργάνωση για την καταπολέμηση της πειρατείας έχει αντιγράψει πολλές από τις μεθόδους της Ιεράς Εξέτασης.  Βασίζεται σε ανώνυμες πληροφορίες.  Σου δίνει την δυνατότητα να μετανιώσεις (αρκεί να πληρώσεις αντίστοιχα).  Σε θεωρεί ένοχο μέχρι αποδείξεως του εναντίον και μπορεί να σου κάνει την ζωή κόλαση για όσο διάστημα τραβήξει η υπόθεση.  Δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν μέχρι και ολοσέλιδες διαφημίσεις για να σπιλώσουν τους αιρετικούς.

Όπως και με την Ιερά Εξέταση, δεν θα βρείτε και πολλούς να γράφουν ενάντια στην BSA.  Ψάξτε να βρείτε οποιονδήποτε να τολμάει να σηκώσει πένα εναντίον αυτής της ιδιωτικής οργάνωσης.  Στον 12^ο αιώνα αν τολμούσες να κατηγορήσεις την Ιερά Εξέταση, απλά σε έβαζαν στο στόχαστρο.  Να περιμένω έλεγχο από την BSA σύντομα στο γραφείο μου δηλαδή... 

Για την πάταξη των αιρετικών αρχικά η εκκλησία χρησιμοποιούσε τους  θρησκευτικούς ηγέτες της κάθε περιοχής.  Ήταν δουλειά τους να πηγαίνουν κάθε τόσο κοντά στο ποίμνιο και να πιάνουν χαλαρή κουβέντα προσπαθώντας να εντοπίσουν ίχνη αιρετικής σκέψης.  Αντίθετα με τα βασανιστήρια που προέκυψαν μετά, αυτοί οι πρώτοι υπεύθυνοι είχαν απλά έργο να σε πείσουν ότι κάνεις λάθος.  Αλλά πολύ γρήγορα στα κεντρικά γραφεία των εταιρειών λογισμικού της εποχής, δηλαδή του Πάπα, είδαν ότι δεν έφερναν έτσι αποτελέσματα.  Δηλαδή έσοδα.

Έτσι αποφάσισαν να προσλάβουν άτομα ειδικά για αυτή την δουλειά.  Εξειδικευμένους.  Ήταν τότε οι μοναχοί, οι πιο σπουδαγμένοι της εποχής.  Μετά προέκυψε ο Δομίνικος σαν το απόλυτο όπλο, οπότε και το πήρε εργολαβία μετά.  Στην εποχή μας οι αντίστοιχα εξειδικευμένοι στον λόγο και τους ελιγμούς είναι βέβαια οι δικηγόροι της BSA.  Οι οποίοι δεν στοχοποιούνται ούτε αμοίβονται με κριτήρια κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο τρόπος με τον οποίο η Ιερές Εξετάσεις (γιατί αρχικά δεν είχε κεντρικό έλεγχο κανείς) πήραν σιγά σιγά ισχύ και άπλωσαν τα δίχτυα του τρόμου τους σε όλη την Ευρώπη ελπίζω να μην επαναληφθεί με το κυνήγι μαγισσών που βλέπουμε στην καταπολέμηση της πειρατείας.  Είναι απολύτως παράλογο να δίνουν κυβερνητικοί οργανισμοί ισχύ σε μια εταιρεία όπως η BSA η οποία είναι απλά συλλογικό όργανο κάποιων μεγάλων εταιρειώ ν λογισμικού.  (Αρχικά μάλιστα ελάχιστων εταιρειών, τώρα τελευταία μπήκαν και άλλες.)

Αντίθετα η εφορία είναι αυτή η οποία πρέπει να μαθαίνει από την Ιερά Εξέταση.  Για παράδειγμα μια τεχνική των Δομινικανών ήταν να καλούν συγκέντρωση στην πλατεία του χωριού για να κάνουν «ενημέρωση» περί αιρετικής σκέψης.  Αν δεν πήγαινες ήσουν αυτόματα ύποπτος.  Αφού σου εξηγούσαν τι ακριβώς είναι αίρεση και γιατί το καταδιώκουν, έδιναν ερεθίσματα (άντε και λίγο εκφοβισμό) για να πείσουν όσους είχαν υποπέσει σε αιρετικές δραστηριότητες να ομολογήσουν για να την γλιτώσουν με μειωμένη ποινή.  (Διακόσιες μετάνοιες την ημέρα είναι καλύτερα από τα κάτεργα.)  Αλλά αν ομολογούσες σου έκαναν μια εξονυχιστική ανάκριση για να διαπιστώσουν πιθανές συνδέσεις με άλλους αιρετικούς.

Επίσης κρατούσαν λεπτομερή αρχεία.  (Εξαιρετική πηγή πληροφοριών για την εποχή μάλιστα αφού αλλιώς δεν θα είχε ακουστεί η φωνή του απλού πολίτη στην ιστορία.) Σκοπός ήταν να εντοπίσουν πιθανά λογικά σφάλματα ή διαφορές ανάμεσα στις ομολογίες αιρετικών.  Αλλά επίσης (αρχικά) για να διασφαλιστεί ότι δεν θα γίνει κάποιο λάθος και να υπάρχει διαφάνεια.  Για τον ίδιο λόγο τιμωρούσαν με τις μέγιστες ποινές όποιον κατηγορούσε άδικα και χωρίς στοιχεία.  Και πριν ξεκινήσουν την ανάκριση ενημερώνονταν αναλυτικά για τους πιθανούς εχθρούς σου οι οποίοι μπορεί να σε κατηγόρησαν επίτηδες.   Μια φορά κατηγορούμενος έφερε πάνω από εκατό μάρτυρες που πιστοποίησαν ότι όλοι στο χωριό δεν τον χώνευαν και ως εκ τούτου έφυγε ελεύθερος!

 Εκτός από τον σοβαρότατο προβληματισμό μου για τις μεθόδους και την αξιοπιστία των μετρήσεων για την φημολογούμενη ζημιά στην εθνική μας οικονομία από την πειρατεία λογισμικού, σίγουρα πρέπει να εξετάσουμε σαν κοινωνία αν θα επιτρέψουμε η Ιερά μας Εξέταση να αποτελείται από υπάλληλους πολυεθνικών.  Πόση δύναμη θέλουμε να τους δώσουμε;  Μήπως τέτοιες ειδικά λεπτές υποθέσεις δικαιοσύνης είναι δουλειά του Κράτους;

(Εδώ παλιότερο άρθρο μου με τίτλο "το κυνήγι της πειρατείας σκοτώνει την νοημοσύνη" με τους προβληματισμούς μου για την αποτελεσματικότητα των μεθόδων τους σε πρακτικό επίπεδο.)

Εσείς γυμνάζεστε καθώς δουλεύετε;  Δεν εννοώ το γυμναστήριο που πάτε μετά.  Ούτε το περπάτημα μεταξύ ραντεβού.  Ταυτόχρονα!  Διάδρομος βαδίσματος συνδυασμένος με γραφείο για υπολογιστή και δουλειά!

Είναι μάλλον η λογική προέκταση της τάσης προς ταυτόχρονη πολυεργασία (multitasking) της εποχής μας.  Αλλά είναι ανόητο.  Εδώ και καιρό κλείνω την οθόνη του υπολογιστή ή σηκώνομαι από το γραφείο όταν μιλάω στο τηλέφωνο επειδή ακριβώς χρειάζεται όλη μου την προσοχή η συνομιλία.  Από σεβασμό στον άνθρωπο στην άλλη άκρη της γραμμής.  Με τον ίδιο τρόπο, ακόμα και ο Ναπολέων αν προσπαθούσε να γυμναστεί και να παράγει δουλειά της προκοπής, νομίζω θα ζοριζόταν σοβαρά.

Όσοι ενδιαφέρεστε πάντως, πατήστε εδώ να το παραγγείλετε! 

Να πως οι τεχνολογίες αρχίζουν και έχουν πλάκα.  Παντρέψτε τα δεδομένα από ένα από τα μεγάλα καταστήματα online πωλήσεων ειδών σεξ και τα γεωγραφικά δεδομένα σε απεικόνιση με βάση το GoogleMaps και έχετε έναν διαδραστικό χάρτη της Αγγλίας σε σχέση με τα "παιχνίδια" που αγοράζουν!

Για παράδειγμα στο Bournemouth αγοράζουν 2.1 φορές τον μέσο όρο για όλη την Αγγλία σε Sexy Costumes και επίσης:

Ομολογώ ότι αυτή η μανία στο εξωτερικό να έχουν πιστοποιήσεις για τα πάντα με ξενίζει.  Και σαν Έλληνας πάντα είμαι καχύποπτος.  «Ποιός εξυπνάκιας τα βγάζει από αυτό το χαζοπτυχίο;» αναρρωτιέμαι πάντα.  Υπάρχουν εξαιρέσεις όπως το ECDL όπου ο Έλληνας τα βγάζει από τους ξένους βέβαια.  Είναι αλήθεια ότι οποιοσδήποτε οργανισμός, όσο καλοπροαίρετος και αν είναι θα έχει χασούρα ανάμεσα στις προθέσεις του και το τελικό αποτέλεσμα.

Ένα καλό παράδειγμα είναι η γνώση πρώτων βοηθειών.  Υπάρχει ο Ερυθρός Σταυρός ο οποίος για δεκαετίες προσπαθεί αφιλοκερδώς, με συγκινητικά στελέχη και προσπάθειες.  Και πετάχτηκαν και κάποιες εταιρείες ελπίζοντας να κάνουν μια αρπαχτή.   Θεωρητικά στις μεγάλες εταιρείες πρέπει να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με γνώσεις πρώτων βοηθειών.  Στην πράξη ούτε πίεση υπάρχει από την Πολιτεία, ούτε και το επιζητούν οι ίδιοι οι άνθρωποι.Χρησιμοποιώ το παράδειγμα των Πρώτων Βοηθειών γιατί είναι το πιο προφανές.  Όλοι θα έπρεπε να είμαστε διπλωματούχοι.  Και ,σαν διπλωματούχος στο συγκεκριμένο θέμα, ξέρω ότι όσα πτυχία και να έχεις, χρειάζεσαι συχνή επανάληψη και πρακτική αλλιώς την κρίσιμη στιγμή θα διστάσεις. 

Δυστυχώς οι ίδιοι οι οργανισμοί που προωθούν τις πιστοποιήσεις συχνά χάνουν τον δρόμο τους.  Αρχίζουν με καλές προθέσεις απευθυνόμενοι στο κοινό.  Το οποίο όμως συνήθως μένει απαθές.  Το γυρνάνε λοιπόν στην πίεση προς κυβερνητικούς οργανισμούς για να αναγκάσουν τις εταιρείες να τους χρησιμοποιήσουν.  Στην πορεία μπλέκουν και άλλοι και αρχίζει το νέρωμα.  Συχνά αυτό που τελικά βγαίνει σαν νομική υποχρέωση των εταιρειών ή των πολιτών είναι τόσο νερωμένο ώστε να είναι ανούσιο.  Με τον ίδιο τρόπο φοβάμαι ότι θα καταντήσει υπαγορευμένη αλλά ανούσια η ανακύκλωση στους επαγγελματικούς χώρους. 

Την επόμενη λοιπόν φορά που θα σας τύχει κάτι και σκεφτείτε ότι θα έπρεπε να ξέρετε πρώτες βοήθειες κάντε το!  Και στα μαθήματα απαιτήστε ζουμί.  Αν δεν μάθατε αρκετά συνεχίστε να ψάχνετε.  Και όταν τελειώσει η πιστοποίηση γράψτε μου την κριτική σας.  Καμία πιστοποίηση δεν έχει νόημα αν δεν ξέρουμε όλοι τι μπορούμε να περιμένουμε από εσάς, σταθερά και αξιόπιστα.  Ίσως πρέπει να απεξαρτητοποιηθεί η έκδοση πιστοποιητικών, σαν την πρότασή μου για να ξεφορτωθούμε τους δικηγόρους.  Είτε είναι γνώση του Office ή – ακόμα περισσότερα – αν μας τύχει κάτι και χρειαστούμε πρώτες βοήθειες!

Από την μία βλέπουμε όλους τους ξένους να εκμεταλλεύονται την ελληνική μυθολογία και να πλουτίζουν από αυτή.  (Εμείς απλά γκρινιάζουμε που δεν ήταν «σωστή μεταφορά» σάμπως στα παραμύθια υπάρχει σωστή και λάθος βερσιόν!)  Από την άλλη οι Έλληνες δημιουργοί  δείχνουν να σνομπάρουν την μυθολογία ή να την έχουν μόνο για καρικατούρες.Χάνουμε μια τεράστια ευκαιρία και σε πολιτιστικό αλλά και σε οικονομικό επίπεδο.  Οι αμέτρητοι ήρωες της πλούσιας ιστορίας μας μπορούν να γίνουν εξαγώγιμα προϊόντα και να τα εκμεταλλευόμαστε εμείς πρώτοι πρώτοι.  Κοντά στην κουλτούρα του πολιτισμού θα ποτιστεί και η γλάστρα του τουρισμού βέβαια.

Οπότε τι κι αν έγινε ταινία από το Hollywood για τον μεγΑλέξανδρο;  Έχουμε εμείς ακόμα τον Αμύνανδρο με ακόμα πιο εντυπωσιακές ιστορίες.     Hulk εσείς;  Αϊλλένηδες εμείς!  (Μυθική φυλή υπερφυσικών ανθρώπων στην Πίνδο, που νικήθηκαν από κουνούπια με σιδερένιες μύτες.)  Να πίνουν νερό και να στερεύει το ποτάμι, να πετάνε τεράστιες κοτρώνες.

Το επόμενο μπλουζάκι/σχολική τσάντα/παιχνίδι που θα μου ζητήσει ο γιός μου παρακαλώ να είναι με Έλληνα ήρωα αν είναι δυνατόν!

Πάντα με ενοχλούσε ο τρόπος με τον οποίο χαλάμε τις ακτές μας για να βάλουμε σπίτια.  Στα νησιά γύρω από την Κωνσταντινούπολη είδα τους Τούρκους να εκμεταλλεύονται ακόμα και απόκρημνες ακτές χρησιμοποιώντας εξωτερικά ασανσέρ.  Θα μπορούσαμε και εμείς να εκμεταλλευτούμε τα χιλιάδες χιλιόμετρα ακτογραμμής έτσι.  Το σπίτι ψηλά, με θέα και μια μικρή εγκατάσταση κάτω δίπλα στα βράχια για μπάνιο.  Αλλά είναι αυτή η μανία με την αμμουδιά με μερικούς...

Στο μεταξύ όμως μια άλλη ιδέα μου είχε έρθει και την είδα επιτέλους υλοποιημένη με το ίδιο περίπου σκεπτικό στον διαγωνισμό του οργανισμού Architecture for Humanity.  http://afh-vancouver.org/main/?p=480  Σπίτια στο νερό!  Θα μπορούσαμε να γεμίζουμε τα καλοκαίρια ειδικά διαμορφωμένες και θεσμοθετημένες περιοχές (κάτι σαν τα camping με τροχόσπιτα) και μετά να εξαφανίζονται.  Αντί να είμαστε στο έλεος των tour operators και να βγάζουμε τα μάτια μας στα νησιά χτίζοντας παράνομες συνήθως οικοδομές που μένουν άχρηστες όλο τον υπόλοιπο χρόνο.

Οι κατασκευές μπορούν να είναι υπερπολυτελείς ή και φτηνές, για όλα τα γούστα τουρισμού.  Στην φωτογραφία η ιδέα όπως την κατάθεσαν δυο Άγγλοι σκεπτόμενοι να εκμεταλλευτούν το γεγονός ότι οι περισσότερες μεγάλες πόλεις της Ευρώπης είναι κοντά σε ποτάμια.

Ακούει κάνα υπουργείο Τουρισμού;

Με ...ποδοσφαιρικό πάθος μερικοί παρακολουθούν την άνοδο του Facebook και την πτώση του MySpace.  Χθες ξαναάνοιξα λογαριασμό στο MySpace.  Εμείς της τεχνολογίας ανοίγουμε λογαριασμό σε οτιδήποτε καινούργιο από την αρχή του για να το καταλάβουμε αλλά τώρα είπα να το φρεσκάρω.  Εντυπωσιάστηκα.  Ένα πλήρες και ενδιαφέρον περιβάλλον για αυτοπροβολή και συγκέντρωση οτιδήποτε μπορεί να θέλει κάποιος σχετικά με τα ενδιαφέροντά του.  Τζάμπα.  Παρόμοια στο Facebook όλο και περισσότεροι ανεβάζουν φωτογραφίες, σχόλια, την ζωή τους.

Είναι μέγιστο λάθος.

Αυτά τα site, με μαθηματική ακρίβεια, θα εξαφανιστούν αργά ή γρήγορα.  Σαν το Geocities πρόσφατα.  Θυμάστε πόσοι είχαν στηριχτεί σε αυτό;  Ότι έχετε βάλει σε αυτά θα χαθεί.  Όλες οι υπέροχες (ή λιγότερο υπέροχες) σκέψεις, τα σχόλια, τα ποιήματα, οι φωτογραφίες, τα βίντεο, τα κείμενα, οι αναλύσεις.  Στο υπερπέραν του κυβερνοχώρου.  Και καλά κάτι κουτσομπολίστικες καθημερινότητες τύπου "μόλις ξύπνησα", αλλά τα άλλα;  Μόνο σας backup είναι το Facebook;

Ο λόγος που ξεκίνησα το www.alexanderchalkidis.com ήταν ακριβώς για να μην έχω τέτοια προβλήματα στα αρχεία μου.  Είμαι περήφανος για πολλά από τα άρθρα σε αυτό το blog.  Αν δεν βγάλω ποτέ βιβλίο, είναι το επόμενο καλύτερο πράγμα να βρίσκονται online έτσι τα πράγματα τα οποία πιστεύω.  Το domain μου ανήκει και πληρώνω για τον χώρο στον server.  Δεν θα αλλάξει το προσωπικό μου email αν κλείσει το Gmail για κάποιο λόγο.

Αν μη τι άλλο, θα έπρεπε κάτι τέτοια site να δώσουν στους χρήστες την δυνατότητα να κάνουν backup τα αρχεία τους.  Σκληρούς δίσκους έχουμε όλοι, ας μπορούμε να μεταφέρουμε ότι έχει να κάνει με εμάς, ότι εμείς βάλαμε σε αυτούς τους δικτυακούς τόπους σε ένα τοπικό μέσο ή στον υπολογιστή μας.  Ακόμα καλύτερα να συμφωνούσαν όλες οι εταιρείες σε έναν δεδομένο τρόπο αποθήκευσης για να μπορείς να μεταφερθείς σε άλλη πλατφόρμα μαζί με όλη την δουλειά που έχεις κάνει.  Αλλά επειδή ούτε αυτό θα μπορείς να το εμπιστευτείς, κάντε τώρα backup εσείς και καθίστε να τακτοποιήσετε εκείνον τον σκληρό δίσκο στον οποίο απλά πετάτε τις φωτογραφίες...

Τελικά μάλλον πάλι η Microsoft θα πρέπει να βγάλει το φίδι από την τρύπα.  Στον υπολογιστή μου, καθώς έρχονται οι φωτογραφίες από την φωτογραφική, ή οι σκέψεις στο κεφάλι μου να με ρωτάει καθώς γράφω:  "αυτό εδώ θέλεις να βγει και στο Facebook σαν σχόλιο;" ή "να βγάλω ένα κομμάτι του στο Blogger;" αλλά συγχρόνως αποθηκεύονται βέβαια και τοπικά.  Θα έχει γέφυρες σε δημοφιλείς δικτυακούς τόπους (πχ Twitter, Facebook, WindowsLive βέβαια) και για όσα δεν έχει θα κάνεις copy-paste όπως πάντα φαντάζομαι. Όλη η φασαρία για το Google Wave μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ όταν καταλάβουν ότι δεν θέλουμε να εμπιστευτούμε σε κάποια δικτυακή παρουσία όλα μας τα δεδομένα.  Το PC ζει και βασιλεύει επειδή ακριβώς θέλουμε να νιώθουμε ότι κάποια πράγματα τα ελέγχουμε σε κάποιο βαθμό.

Από τους 500 «φίλους» στο Facebook, παρακολουθείτε τα νέα των 40 και επικοινωνείτε συχνά με τους 10.  Αν είστε κοινωνιολόγος ή ανθρωπολόγος και δεν μελετάτε τέτοια δεδομένα, μάλλον πρέπει να πάτε στην Παπούα Νέα Γουινέα!  Έχουμε τρεις κατηγορίες «γνωστών», πραγματικά κοντινούς, ευρύτερο δίκτυο (βασικά μας στέλνουν ή τους στέλνουμε μηνύματα αλλά δεν νιώθουμε ανάγκη να απαντήσουμε) και τελείως μακρινά γνωστούς (ξέρουμε αλλά δεν επικοινωνούμε ποτέ).  Προσωπικά οργάνωσα και τις επαφές μου σε αντίστοιχες κατηγορίες εδώ και καιρό.  Αν ο Αριστοτέλης έφτιαξε κάποιους κανόνες-αριθμούς για την κοινωνία και την Πολιτεία, οι σύγχρονοι αναλυτές πρέπει να κάνουν κάτι αντίστοιχο για τον ηλεκτρονικό κόσμο.

Για παράδειγμα αν εσείς κάνετε κλικ σε μια διαφήμιση, είναι εξαιρετικά πιθανό να κάνουν κλικ και οι κοντινοί σας φίλοι.  Το έχουν διαπιστώσει οι ερευνητές στο Yahoo πριν χρόνια.  Σε μια εποχή που δεν εμπιστευόμαστε σχεδόν κανέναν θεσμό, οι κοντινοί μας φίλοι είναι φάρος.  Και βέβαια ευκαιρία για τους διαφημιστές.  Αρκεί το facebook, που δεν βγάζει ούτε 10 cents ανά χρήστη αυτή τη στιγμή, να βρει τρόπο να πουλήσει αυτή την γνώση.    Στην ΙΒΜ ανακάλυψαν ότι όσοι επικοινωνούν πολύ συχνά με το αφεντικό τους φέρνουν περισσότερα λεφτά στην εταιρεία, δηλαδή είναι πιο παραγωγικοί.  (Κλείστε λοιπόν αυτή τη σελίδα και στείλτε του ένα μήνυμα αμέσως!)

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι «ευρέως γνωστοί» είναι άχρηστοι.  Πόσο μάλλον σε μια εποχή κρίσης που όλοι ψάχνονται επαγγελματικά περισσότερο.  Είτε επαγγελματικά ή και κοινωνικά, βασιζόμαστε σε χάρες, μικρές και μεγάλες, στα δίκτυα γνωστών για εξυπηρέτηση.  Αρκεί να μην είμαστε homo computerάδες ακοινώνητοι δηλαδή ή αν συμμετέχουμε σε κάποια δικτυακή προσπάθεια που μας ενθαρρύνει να βγαίνουμε από τα καβούκια μας.  Έτσι ξεπροβάλλουν άπειρες νέες προσπάθειες κοινωνικής δικτύωσης όπως και εταιρείες που αναλύουν δεδομένα και τα πουλάνε.  Σε μια online καμπάνια, αύξηση 0.2% στην ανταπόκριση μπορεί να σημαίνει εκατομμύρια.

Το δώρο είναι φαινομενικά παράλογη ανταλλαγή:  φανταστείτε να τελειώσετε έναν ωραίο σπιτικό μουσακά της μητέρας σας και να βγάλετε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ να ακουμπήσετε στο τραπέζι!  Αντίστοιχα όμως ένα μπουκάλι κρασί ή λίγα λουλούδια είναι αποδεκτό σαν αντάλλαγμα γιατί δεν το βλέπουμε έτσι.   Σας ζητάει χάρη ένας φίλος να βοηθήσετε σε μετακόμιση.  Αλλά εκεί που σπάτε την μέση σας και ιδρώνετε, βλέπετε ότι έχει καλέσει και ένα επαγγελματικό συνεργείο για την ίδια δουλειά.  Ξαφνικά το αυτονόητο, η χάρη, μετατρέπεται σε μπελάς. 

Από λογικής οικονομικής άποψης θα έστεκε και η εξής θέση σε πρώτο ραντεβού:  "ξέρεις μέχρι να πάμε σινεμά, να φάμε και να βγούμε σε μπαρ, θα έχουμε ξοδέψει συνολικά πάνω από 100 ευρώ.  Δεν πάμε κατευθείαν σε ένα ξενοδοχείο να γλιτώσουμε και οι δυο τα έξοδα και χρόνο;"  Αλλά δεν είμαστε λογικοί.  Είμαστε σχιζοφρενώς τοποθετημένοι ταυτόχρονα σε δυο διαφορετικούς κόσμους.  Την λογική της αγοράς και αυτήν της κοινωνίας.  Και τα δυο ΔΕΝ μπορούν να αναμιχτούν, ούτε για λίγο.  Κάπου εδώ μπαίνουν στην μέση τα δώρα, σαν κοινωνικά αποδεκτή μέθοδος εξαγοράς ...πόντων θετικής ενέργειας.

Είναι μεγάλο σύγχρονο πρόβλημα γιατί είναι από τα μεγαλύτερα έξοδα σε οποιονδήποτε οικογενειακό προϋπολογισμό.  Και στον σύγχρονο κόσμο που οι "γνωστοί" είναι περισσότεροι από ποτέ, μπορεί να αποδειχθεί μαύρη τρύπα.  Για αυτό ακριβώς η επιλογή του σωστού δώρου είναι τόσο σημαντική.  Το χάρισμα είναι να βρεις το δώρο που στην συγκεκριμένη κοινωνία και τον συγκεκριμένο κύκλο θα έχει την μεγαλύτερη αισθητή αξία με το μικρότερο δυνατό πραγματικό κόστος.  Αν στερείσαι φαντασίας, καταλήγεις με ένα κουτί γλυκά σε σπίτια που κάνουν δίαιτα (σχεδόν αυτονόητο, πως την πατάνε ακόμα έτσι;) ή με κρασιά σε σπίτια που απλά τα μαζεύουν ή τα ανακυκλώνουν στο επόμενο κάλεσμα.

Δουλέψτε το λίγο.

"Ψωνίζω Ελληνικά προϊόντα" ή "προτιμήστε την τοπική αγορά".  Ελληνικές σημαίες και πατριωτισμός.  Αλλά εδώ που φτάσαμε στο παγκοσμιοποιημένο χωριό και την ενωμένη Ευρώπη μας βγάζει νόημα αυτή η υπνοπαιδεία που μας είχαν κάνει;  Άσε που μπορεί να είναι και παράνομη πλέον!

Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από αυτά που καταναλώνουμε.  Αυτά που αγοράζουμε για να είμαι πιο ακριβής.  Και από αυτά, όσα απευθύνονται στο συναίσθημα κυρίως δηλαδή:

1. Όσα αντανακλούν κοινωνική καταξίωση όπως τα είδη πολυτελείας

2. Αυτά που κουβαλάνε ιστορία όπως τα βιβλία ή οι φωτογραφίες.

3. Οι ευσεβείς μας πόθοι μέσα από τα ψώνια, η επιθυμία να είμαστε νέοι, όμορφοι.

4. Ομάδες ή ενδιαφέροντα.  Αγοράζω σκι επειδή είμαι τέτοιος άνθρωπος.

Σχεδόν κανένα από τα παραπάνω πλέον δεν μπορεί να κλειδώσει σε κάποια έννοια Ελληνικότητας.  Μόνο αν επικεντρωθεί κανείς σε ενδιαφέροντα που έχουν να κάνουν με την ελληνικότητα ίσως.  Όμαδα ελληνικών χορών, μελέτης του ελληνικού καφέ ή κάτι αντίστοιχο.  Βέβαια δεν υπάρχει τρόπος να αποκλείσεις έναν παθιασμένο Γερμανό, Γάλλο ή Άγγλο από τέτοιες ομάδες.  Και σίγουρα δεν υπάρχει τρόπος να περιφράξεις τα σχετιζόμενα προϊόντα.  Ειδικά όταν η ελληνική γλώσσα βαδίζει προς το τέλος της.  http://www.alexanderchalkidis.com/blog/post/2008/06/The-end-of-Greek.aspx

Ψωνίστε λοιπόν κάτι που να σας κάνει να νιώθετε Έλληνες.  Κάπου στο αρχηγείο της Gfk ή της IDC τουλάχιστον κάποιος θα τελειώσει μια ανάλυση με συμπέρασμα ότι "τον συγκεκριμένο αχταρμά προϊόντων σε αυτές τις αναλογίες τον παρατηρούμε κυρίως στην Ελλάδα."  Κάτι είναι και αυτό! 

Ηλικιωμένοι και γυναίκες: οι πανίσχυρες ομάδες που όλοι ξεχνάνε

Η κλασσική θεώρηση της τεχνολογίας και των εξελίξεών της είναι αντροκεντρική. Ο «κατσαβιδάκιας» τεχνικός, ο «τρελαμένος» χάκερ (ότι σημαίνει αυτό για τον καθένα) και άλλα στερεότυπα. Τα οποία όμως δεν αντανακλούν τις αλλαγές στον κόσμο μας, ειδικά σε επίπεδο καταναλωτών.

Για παράδειγμα η άνθηση των φορητών υπολογιστών που αγοράζονται από γυναίκες. Θα τρομάξετε ίσως, αλλά είναι περισσότερα από τα μισά, ακόμα και στην Ελλάδα. Οι γυναίκες μπορεί να ακούνε γνώμες ειδικών ή γνωστών αλλά τελικά αυτές μπαίνουν στα καταστήματα και αποφασίζουν.

Πρέπει να εκμεταλλευτούμε όλοι αυτό το ρεύμα. Αφενώς όσοι παρέχετε προϊόντα ή υπηρεσίες τεχνολογίας, ακούστε τις επιτέλους. Λάβετε υπόψη τις διαφορετικές ανάγκες τους. Μην κάνετε καμπάνιες marketing τόσο αφελώς προσανατολισμένες στους άντρες. Φτιάξτε τα προϊόντα σας ώστε να τις βολεύουν. Και πάνω από όλα βάλ’τε περισσότερες γυναίκες να σας συμβουλεύουν! Δεν εννοώ να έχει κάθε διοικητικό συμβούλιο 51% γυναίκες σαν αναλογικό δείγμα του πληθυσμού. Προτείνω οι εταιρείες να βρούνε τον τρόπο να φρεσκάρουν τις οργανώσεις τους με νέες ιδέες από γυναίκες.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο πεδίο στο οποίο όσοι αγνοούν τις γυναίκες θα βρούνε τον μπελά τους πολύ σύντομα. Στον εργασιακό χώρο είτε σε διευθυντικές θέσεις ή σε οποιαδήποτε θέση όπου μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν τις προκλήσεις σε μια εταιρεία. Οι γυναίκες λειτουργούν πολύ πιο άνετα στη δημιουργία συναίνεσης, ομαδικά, χωρίς ανάγκη για πυραμίδες εξουσίας. Δεν είναι το ερώτημα αν είναι καλύτερο ή χειρότερο αυτό από έναν «αντρικό» τρόπο. Απλά είναι συχνά διαφορετικό και στις δύσκολες εποχές που ζούμε, το διαφορετικό είναι ιδιαίτερα πολύτιμο. Πόσο μάλλον όταν πιθανώς είναι πιο ταιριαστό στον μισό πληθυσμό.

Προσοχή! Οι καρικατούρες για «γυναικεία» προϊόντα δεν ανήκουν σε αυτό το σκεπτικό μου. Δεν χρειαζόμαστε ροζ ποντίκια. Αν ένα κινητό τηλέφωνο τυχαίνει να βολεύει περισσότερο για χρήση σε μια γυναικεία τσάντα, τόσο το καλύτερο. Για όλους.

Αυτό γίνεται προφανές σε μια άλλη υποτιμημένη ομάδα καταναλωτών. Ενώ όλοι στη διαφήμιση έχουν μείνει πίσω στην εποχή του 15-24 και άλλες ηλικιακές ομάδες χωρίς οικονομική δύναμη. Ενώ συγχρόνως ο πληθυσμός της Ελλάδας γερνάει και αριθμητικά οι ηλικιωμένοι αυξάνουν την αγοραστική τους δύναμή. Άνθρωποι υγειείς, με οικονομική άνεση και πάνω από όλα με όρεξη να χαρούν την ζωή τους. Αυτοί δεν επιδέχονται παραμύθιασμα life style. Έχουν δει αρκετά τα μάτια τους. Ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν, πως το θέλουν και πως δεν θέλουν να τους απευθύνονται.

Ειδικά τώρα στις εποχές της ασφαλιστικής αβεβαιότητας, είναι πολύ αυτοί που έχουν φροντίσει από μόνοι τους να περάσουν καλά το τελευταίο κομμάτι της ζωής τους. Η τεχνολογία μας δίνει όλο και περισσότερα εργαλεία για να είναι ευχάριστο και για το σώμα μας αυτό το διάστημα. Άρα μεγάλο ποσοστό των ηλικιωμένων έχει οικονομική άνεση και σχετικό σωματικό σφρίγος. Σταματήστε να τους αγνοείτε! Είναι μεθοδικοί αγοραστές και προσεκτικοί χρήστες. Ο χώρος της τεχνολογίας δεν είναι πια προνόμιο των λίγων, είναι καθημερινή ανάγκη και εργαλείο.

Πολλοί έχουν κατηγορήσει, δικαίως νομίζω, την αυτοκινητοβιομηχανία για καθυστερημένη απόκριση στις ανάγκες του κόσμου.  Τώρα που τους τσιμπάει η κρίση αρχίζουν να κινούνται κάπως καλύτερα.  Ένα ωραίο παράδειγμα είναι τα καντράν των αυτοκινήτων, αυτοί οι γελοία low tech χώροι που μας παρέχουν ως τώρα ελάχιστη ενημέρωση για το τι γίνεται στο αμάξι μας.  Δείτε όμως http://www.youtube.com/watch?v=5dRzx7YGBNM ακόμα και οι Αμερικανοί ξυπνάνε!  Οδηγίες χρήσης στο καντράν.  Γιατί όχι;

Και ακόμα πιο ενδιαφέρον το θέμα της οικολογικής οδήγησης.  http://ecomodder.com/ η βίβλος για αυτό το θέμα.  Από μετατροπές αεροδυναμικής, μέχρι αλλαγές στο cruise control για μεγαλύτερη οικονομία καυσίμου.  Αντί να κοντράρονται σε θέματα επιτάχυνσης στο forum συναγωνίζονται για να βρούνε τρόπους να ρίξουν την κατανάλωση.  Και οι κατασκευάστριες εταιρείες βέβαια παρακολουθούν από κοντά.  Μέχρι και φύλλα θα βάλουν τώρα στο καντράν για να μας κάνουν να νιώθουμε ωραία όταν οδηγάμε οικονομικά.  Και στο νέο σύστημα της Nissan μπορεί να δει ο οδηγός πόσο οικονομικά οδηγάει σε σχέση με άλλους οδηγούς!

Ετοιμαστείτε για άσχημα νέα.  Δεν μιλάω για την οικονομική κρίση.  Αυτό είναι σαν τα αόρατα ρούχα του βασιλιά.  Αν την φαντάζεστε, υπάρχει.

Αλλά η περιρέουσα ατμόσφαιρα αλλάζει και τον οικονομικό σχεδιασμό των εταιρειών.  Έστω ότι είστε μια τράπεζα και σας έχουν κλέψει χάκερ τεράστια ποσά.  Μέχρι τώρα δεν τολμούσατε να το ανακοινώσετε από φόβο για την τιμή της μετοχής.  Αλλά στο κλίμα των ημερών ποιός θα νοιαστεί για 1-2 δισεκατομμύρια που σας έφαγε ένας Ρώσσος έφηβος πρόπερσι;  Τα βγάζουμε λοιπόν φέτος στην φόρα και τα βάζουμε σε έναν ισολογισμό που ξέρουμε προκαταβολικά ότι θα είναι χάλια.

Οπότε ψυχραιμία.  Δεν θα είναι καταιγισμός νέων προβλημάτων απλά παλιά άπλυτα που θα βγούνε στην φόρα. Ιδού ο πίνακας του Charles Jones που δείχνει την σταθερή άνοδο της αμερικανικής οικονομίας...

Η εξαφάνιση του νταβατζή, της δαχτυλογράφου και  της αναλογικής φωτογραφίας

Υπάρχει μια διάχυτη απαισιοδοξία στην ατμόσφαιρα.  Ακόμα και πριν την οικονομική κρίση που ανακάλυψαν σαν τα αόρατα ρούχα του βασιλιά τους τελευταίους μήνες.  Αλλά σκέφτηκε κανείς πόσοι νέοι ορίζοντες ανοίγονται σε ένα σωρό επαγγέλματα;  Λείπει από κανέναν η δουλειά της δαχτυλογράφου;  Θεωρεί κάποιος κακό ότι χάρη στο epass δεν χρειαζόμαστε ανθρώπους να κάθονται στα διόδια; Αναπολεί κάποιος την εποχή πριν το email και την ταλαιπωρία του ταχυδρομείου;

Αν σας λείπει η αναλογική φωτογραφία είστε ρομαντικοί.  (Ή μια εξαιρετική μικρή μερίδα επαγγελματιών και καλλιτεχνών που έχουν πράγματι κάποιο λόγο να την προτιμάτε.)    Αν σας λείπει το πικάπ τότε ίσως πρέπει να πάτε να αγοράσετε και έναν άβακα αντί για το κομπιουτεράκι σας!  Πάρτε και μερικές κασσέτες ήχου για παρέα.  Περνούσε κάποιος όμορφα στο βίντεο κλαμπ της γειτονιάς του για να το αναπολεί;  Δεν νομίζω.  Χίλιες φορές download και ένα όμορφο website για να επιλέξω τη ταινία θα δω.

Αν αποφάσιζα να ασχοληθώ με την βιομηχανία του σεξ θα έστηνα μια επιχείριση απλά με το κινητό μου.  Δεν χρειάζομαι πια νταβατζή.  Άντε καμιά ιστοσελίδα για να ανεβάσω την προσωπική μου εταιρεία σε αυτόν τον χώρο, ίσως με κάποια εξειδίκευση.  Θα χρησιμοποιούσα τις νέες τεχνολογίες για την αυτοπροστασία μου.  Ακόμα και το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου βελτιώνεται με την τεχνολογία, αρκεί να δούμε εποικοδομητικά την υπόθεση.

Ξεκολλήστε.

Ποιός φοβάται τις κάμερες τελικά;Ίσως θυμάστε την φασαρία που είχε γίνει για να μην επιτρέπεται στην αστυνομία να καταγράφει με βιντεοκάμερες διαδηλώσεις.  Προσωπικά δεδομένα και άλλες τέτοιες ανησυχίες.  Εμένα όμως με ανησυχεί το ανάποδο:  γιατί δεν είχαν περισσότερες κάμερες οι διαδηλωτές;   

Για αυτοπροστασία.  Για να μην κουκουλώσουν το θέματα τα ΜΜΕ που τόσο σνομπάρουν.  Για να βγει η αλήθεια προς τα έξω.  Η απάντηση είναι απλή. 

Κανείς δεν θέλει να φαίνεται η (βαρετή) αλήθεια.  Μικροσυμπλοκές με λίγα άτομα τελικά δεν πουλάει τηλεοπτικό χρόνο όσο «παλλαϊκό κίνημα οργής».  Όταν από μια πορεία φεύγουν όσοι με πάθος αλλά και ήθος απλά διαμαρτύρονται και μένουν τα κατακάθια να κάνουν φασαρίες δεν έχει τόσο μυστήριο η υπόθεση.   Τρία μονταρισμένα πλάνα από τα 10 λεπτά που υπήρχαν φλόγες εντυπωσιάζουν πολύ πιο πολύ από ότι τα υπόλοιπα 1430 λεπτά της ημέρας που η ζωή στο κέντρο κυλούσε ήρεμα. Υπήρξαν μέρες που έφυγα από την δουλειά μου στο Σύνταγμα και διέσχισα όλο το κέντρο.  Φτάνοντας στο σπίτι και ανοίγοντας την τηλεόραση είδα μια άλλη πραγματικότητα. 

Το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν συμφέρον να φουσκώνουν τα θέματα είναι αυτονόητο.  Το εκνευριστικό όμως σε αυτή την περίπτωση είναι ότι το ίδιο έκαναν και όλοι οι υπόλοιποι.  Και καλά 50-100 αναρχικοί ή ότι είναι οι άνθρωποι που θεωρούν αποδεκτό να κάνουν τέτοιες ζημιές.  Άντε και τα 50-100 άλλα παιδιά που παρασύρθηκαν από τα καλά σχολεία τους και είπαν να κατεβούν για την πλάκα τους ή για την εμπειρία.  Και αυτοί ήθελαν να φουσκώσουν τα κατορθώματά τους. Αλλά εμείς, οι υπόλοιποι;  To 99.99% της πόλης που δεν ανήκει σε αυτές τις ομάδες;   

Γιατί δεν βγάζουμε webcams να μεταδίδουμε ζωντανά από το κέντρο;  Είναι μια μορφή αυτοδικίας πριν να αρχίσουμε να βαράμε κι εμείς με ρόπαλα όσους απειλούν τα μαγαζιά μας και την αισθητική μας με την καταστροφή.  Όπως σε άλλο post ζήτησα να υπάρχει κάμερα σε κάθε χειρουργείο για την αυτοπροστασία μας, ζητώ από όλους όσους έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο να μεταδίδουν ζωντανά σε τέτοιες περιπτώσεις εικόνες.  Δεν μπορούμε να εξαρτώμαστε από τα ΜΜΕ ούτε από τα καυχήματα του κάθε νεαρού.  Ούτε από κάποιους blogger με περισσεία νοημοσύνης και καλής θέλησης αλλά πολύ μακριά από τα γεγονότα. 

Όποιος νοιάζεται για την αλήθεια ας με ακολουθήσει.   Την επόμενη φορά θα βρείτε την κάμερά μου εχθρό όλοι όσοι εκμεταλλεύεστε το ψέμα.

Τα άρθρα που έγραψα εδώ σχετικά με τις αποτυχίες της επέμβασης στα μάτια με laser είχαν ιδιαίτερη απήχηση.  Αν μη τι άλλο γιατί δεν βρίσκεις και εύκολα αντίλογο στην εξαιρετικά δημοφιλή αυτή εγχείριση.  Αλλά αφού δεν είμαι επιστήμονας ο σκοπός μου δεν ήταν να σας κατατοπίσω για "την αλήθεια" αλλά σαν επικοινωνιολόγος να εντοπίσω την αδυναμία του κυκλώματος ενημέρωσής μας.  ΠΩΣ θα φτάσουν τα αρνητικά γεγονότα σε σχέση με το Lasik ή άλλες επεμβάσεις στα αυτιά μας με το υπάρχον σύστημα;  ΔΕΝ θα φτάσουν!  Για τον ίδιο λόγο που κανείς δεν λέει αρνητικά πράγματα για το αυτοκίνητο που έχει μόλις αγοράσει. 

Η επένδυση παραείναι μεγάλη για να μπορεί το "θύμα" να ξεπεράσει τα κοινωνικά ταμπού.  Σημερινό παράδειγμα μύθου, η περιτομή.  Θα έχετε ακούσει και εσείς σίγουρα ότι είναι καλύτερα, πιο υγιεινά και με καλύτερη απόδοση στο κρεβάτι όσοι έχουν κάνει περιτομή.   Αν και αυτονόητα ανόητο αυτό (γιατί να μας είχε σχεδιάσει η φύση κάπως που δεν μας συμφέρει;) ο μύθος καλά κρατεί.  Αν σας ενδιαφέρει το θέμα επιστημονικά διαβάστε την εξαιρετική δουλειά του κου Περγάμαλη εδώ http://www.paidiatros.gr/index.php?cid=9&id=814&st=2 αλλά η περίληψη έχει ως εξής:

"Η ακροποσθία παίζει σημαντικό ρόλο στην προστασία της βαλάνου και γενικότερα του ουρογεννητικού συστήματος και συγχρόνως συμμετέχει στη λειτουργία της σεξουαλικής επαφής με τους κάτωθι τρόπους

- Καλύπτει τη βάλανο του πέους προστατεύοντάς την από τριβή, ξήρανση και τραυματισμό.

- Το υγρό που καλύπτει το βλεννογόνο της ακροποσθίας, ενυδατώνοντας τη βάλανο, εμποδίζει την κερατινοποίησή της και προστατεύει τη νεύρωσή της. Τα συστατικά του υγρού αυτού έχουν αντιμικροβιακή και αντι-ιική δράση.

- Τα κύτταρα του Langerhans που περιέχονται στην ακροποσθία φαίνεται ότι μπορούν ναπαρέχουν αντίσταση στο HIV και σε λοιμώξεις της ουρογεννητικής οδού.

- Προστατεύει το έξω στόμιο της ουρήθρας από στένωση.

- Προστατεύει τη βάλανο από τριβή και πόνο κατά τη συνουσία.

- Διευκολύνει την κίνηση του πέους κατά τη σεξουαλική επαφή.

- Συμμετέχει στην ερωτική διέγερση μέσω των φερορμονών, που εκκρίνονται από αδένες που περιέχονται σ’ αυτή.

- Συμμετέχει στην ερωτική ευχαρίστηση (ερεθισμός πέους - εκσπερμάτιση), η οποία απαιτεί την κατάλληλη συνοχή του νευροαισθητηριακού μηχανισμού (συμπαθητικού παρασυμπαθητικού) του πέους.

- Συγκρατεί λειαντικά υγρά, όπως το προστατικό υγρό που εκκρίνεται προ της εκσπερμάτισης."

Αντίστοιχα υπάρχει μια εκτενής λίστα με τα μειονεκτήματα της περιτομής.  Διαβάστε το ολόκληρο αν έχετε παιδί με θέμα σε αυτόν τον τομέα.  Αλλά εδώ, ακριβώς όπως με τους χρήστες Apple ή iPhone αρχίζει και μπλέκει το πράγμα.  Γιατί όλοι θα θέλαμε ένα σούπερ κινητό με το "απόλυτο" λειτουργικό που να μας λύσει όλα τα θέματά μας, όπως όλοι θα θέλαμε να νομίζουμε ότι με την περιτομή του παιδιού μας θα λυθούν όλα τα σχετικά θέματα.  Δεν είναι ωραία η αβεβαιότητα και τα προβλήματα, έχω ακούσει μητέρα με δυο γιούς να λέει ότι θα ήθελε κόρη γιατί "έχω βαρεθεί να ασχολούμαι με τα τσουτσούνια τους"! 

Επικοινωνιακά σαν κοινωνία έχουμε πρόβλημα.  Παράγεται πρωτογενώς ότι όσοι έχουν λεφτά για marketing (ινστιτούτα για laser στα μάτια, αντιπρόσωποι αυτοκινήτων, εταιρείες antivirus) πληρώνουν τα μέσα ενημέρωσης και εκτοπίζουν αντίθετες απόψεις.  Όπως και με τα κινητά και την ακτινοβολία τους.  Κάθε φορά που ετοιμάζεται να βγει μια μεγάλη ανεξάρτητη έρευνα που δείχνει πρόβλημα, η Nokia και οι φίλοι της ανακοινώνουν από διάφορα ψευτοινστιτούτα που επιχορηγούν κάποιο "κλινικό αποτέλεσμα" που θολώνει τα νερά.   Με τη λογική του καπνιστή "ε, αφού έχει νέφος η Αθήνα, καπνίζω" περνάει τελικά το κινητό στη ζωή μας ανεμπόδιστο.  

Η Αθήνα δεν έχει όσο νέφος είχε παλιά.  Το iPhone παραμένει μάπα.  Και τα τσουτσούνια δεν βελτιώνονται με την περιτομή.  Ενημερωθείτε σφαιρικά.

Ενώ το ίδρυμα Νιάρχου ετοιμάζεται να ξοδέψει εκατομμύρια σε Λυρική σκηνή και βιβλιοθήκες, γίνεται εμφανές το πρόβλημα:  θα μας είναι άχρηστα!  Τι να κάνω μια Λυρική σκηνή όταν σε όλο τον κόσμο κλείνουν;  Ούτε το τελευταίο πείραμα στην Νέα Υόρκη δεν δούλεψε με την πιο μοντέρνα προσέγγιση.  Τι να κάνουμε την βιβλιοθήκη, στην εποχή του διαδικτύου;  Εδώ δεν έχουμε ελληνικό περιεχόμενο!

Δείτε http://battlefront.co.uk/campaigns/ Αντί να χασομεράει χωρίς κατεύθυνση η ΕΡΤ, μήπως θα έπρεπε να συγκεντρωθούμε σε τέτοιες δραστηριότητες και προσπάθειες;  Θέλετε να βοηθήσετε τον κόσμο να μάθει;  Διαλέξτε σύγχρονα εργαλεία!  Σε αυτό εδώ συνδυάζετε τηλεόραση με κοινωνική δικτύωση και έφηβοι - πρότυπα επηρεάζουν άλλους εφήβους για να βελτιώσουμε τον κόσμο.  Συμμετοχή από όλους, δυναμικότητα.

Ο ένας προσπαθεί να πείσει την Κόκα Κόλα να χρησιμοποιήσει την υποδομή της για διανομή προφυλακτικών.  Άλλη προσπαθεί να αντιμετωπίσει τους εφήβους που αυτοτραυματίζονται.  Άλλη πολεμάει το θέμα της γυναικείας εικόνας και της δίαιτας.  Ειδικοί από την διαφήμιση βοήθησαν στο όλο στήσιμο και...πιάνει βέβαια!

Αν λοιπόν κάποιος εκατομμυριούχος έχει λεφτά για φιλανθρωπία, ας σκεφτεί είτε τέτοιες καμπάνιες ή την δημιουργία και διάθεση ελληνικού περιεχόμενου καλύτερα.  Εκτός και αν σκοπός είναι απλά η πολιτική προσέγγιση και να φάμε όλοι μεταξύ μας λεφτά σε εργολαβίες...

Xfiles = Η επιστημονική σκέψη είναι βαρετή!  Σε κάθε επεισόδιο των “Xfiles” η καημένη η Σκάλι προσπαθεί με απόλυτα λογικές μεθόδους και τεχνικές να βρει την αλήθεια.  Πάντα όμως αποτυχαίνει και είναι σχεδόν άχρηστη μπροστά στον παρορμητικό και μπερδεμένο Μόλντερ, ο οποίος με ένα μείγμα βουντού, ονειροκρισίας και διαίσθησης φτάνει την κρίσιμη στιγμή στην λύση της υπόθεσης.    Φανταστείτε να ήταν λευκός ή και μαύρος ο/η συνεργάτης του.  Όλοι θα είχαμε ξεσηκωθεί ότι είναι ρατσισμός!

Οι επιστήμονες ανήκουν σε μια σπάνια κοινωνική ομάδα η οποία προχωρά μόνο όταν διαπιστώνει τα λάθη της.  Όσο πιο σίγουρη είχαμε όλοι κάποια πεποίθηση την οποία καταφέρνω να καταρρίψω, τόσο πιο σημαντική η ανακάλυψή μου.  Κάθε θεωρία είναι εξ’ορισμού αληθινή μόνο μέχρι αποδείξεως τουναντίον.  Άρα ο Μόλντερ δεν είναι επιστημονικό παράδειγμα αλλά θρησκευτικό.  Η επιτυχία των ασυνάρτητων αλλά απόλυτων πεποιθήσεων του στην τηλεόραση δείχνει ίσως απλά την δύναμη των μεταφυσικών αναγκών μας αυτές τις «τεχνοκρατικές» εποχές που ζούμε. 

"Αποκλείεται!"

"Είμαι σίγουρος."

"Πάμε στοίχημα;"

"Άνετα!  Τι να βάλουμε;"

"..."

"Ξέρω!  Ένα laptop!"

Αληθινή ιστορία.  Και το κέρδισα το στοίχημα.  Βάλαμε στοίχημα ένα laptop!  Και μάλιστα μετά έγιναν τρία τα laptop. (Πάλι κέρδισα.)

Μήπως με την πολιτική των εταιρειών για φτηνά φορητά οδηγούμε σε απαξίωση τον προσωπικό υπολογιστή;  Ήδη αγοράζουμε και αλλάζουμε πολύ συχνά μηχανήματα.  Με κάτι φορητά των 400 ευρώ ή τώρα με τα επιχορηγημένα φορητά των 200 ευρώ (θα έρθει και Ελλάδα η μόδα από τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας) η κατάσταση πάει ένα βήμα παραπέρα.

Ενώ η παγκόσμια οικονομία είναι σαφέστατα σε ύφεση, η Πληροφορική δείχνει απρόσβλητη.  Ενώ ουσιαστικά μόνο laptop πουλιούνται παραπάνω.

Σίγουρα αυτή η τάση θα οδηγήσει σε αύξηση τις υπηρεσίες γύρω από τα laptop και τα περιφερειακά τους.  Πιο πέρα όμως;