Το 2010 θα είναι μια δύσκολη χρονιά για τους αστρολόγους. "Νέες ευκαιρίες στον επαγγελματικό χώρο εμφανίζονται" μπορεί να γράφουν όπως έγραφαν πάντα αλλά η πραγματικότητα θα απογοητεύει.  Την πρώτη φορά θα εκλογικεύσει ο άνεργος: "Έτυχε.  Ίσως είχα μια ευκαιρία αλλά δεν την κατάλαβα."  Την δεύτερη φορά θα το γράψουν αλλιώς.  "Να είστε προσεκτικοί στα επαγγελματικά σας."  Τι να κάνει ο άμοιρος που τα πιστεύει κιόλας, θα κάτσει να ξαναφτιάξει το βιογραφικό του.   Πάλι τζίφος.  Όσο προσεκτικός και να είναι, δουλειά δεν βλέπει.  "Από 25 Φεβρουαρίου ο ανάδρομος Ερμής φέρνει θετικές εξελίξεις στα οικονομικά σας."  Τι θετικές, ακόμα και το επίδομα ανεργίας τελείωσε πλέον, δεν υπάρχει τίποτα θετικό.  Και οι ανόητες γενικεύσεις των ζωδίων συνεχίζουν και συνεχίζουν να είναι άσχετες με την πραγματικότητα.

Αυτό δεν είναι καινούργιο πράγμα.  Όπως έχω εξηγήσει αναλυτικά εδώ, η αστρολογία είναι παντελώς κενή οποιουδήποτε περιεχομένου ή λογικής βάσης.  Μπορείτε κάλλιστα να ανοίγετε στην τύχη ένα βιβλίο από την βιβλιοθήκη, να κλείνετε τα μάτια και να ακουμπάτε τυχαία μια πρόταση με το δάχτυλο για καλύτερες συμβουλές.  (Και θα διαβάσετε και κάνα βιβλίο έτσι τουλάχιστον!)  Όταν ζορίζονται όμως έτσι οι αστρολόγοι, απόφοιτοι του πολυτεχνείου Καρμικής Βλακολογίας που συγχέουν την μελέτη των αστρικών σωμάτων με τις ανθρώπινες ζωές όσο πιο ψευτοεπιστημονικά μπορούν, αρχίζουν να λένε ότι η αστρολογία δεν είναι για καθημερινές συμβουλές, ούτε για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα, ούτε για τίποτα τέτοιο.  Ότι όταν γράφει "ανοίγονται προοπτικές" εννοεί μέσα στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης που εξηγείται από την οπισθοδρομική Αφροδίτη που δεν έχει τελειώσει την γύρα της στον Κρόνο ακόμα κλπ κλπ.  Δηλαδή ότι είναι όλα τόσο σχετικά ώστε να μπορείς να τα ερμηνεύσεις όπως θέλεις αρκεί να τους τα σκας και να μην έχεις άλλη δουλειά. 

Ακριβώς!  Δεν έχει δουλειά λοιπόν τώρα ο κόσμος και στην απόγνωσή του, εκτός από το Facebook χασομεράει και με την αστρολογία για να βρει κάπου ελπίδα.  Αλλά ο συνδυασμός διαδίκτυο και αστρολογία είναι επικίνδυνος.  Από την μια βλέπεις πόσο διαφορετικές "προβλέψεις" κάνουν όλοι.  Πως γίνεται τα ίδια άστρα να δίνουν τόσο διαφορετικά στοιχεία;  "Οι μισοί είναι τσαρλατάνοι" λες και επικεντρώνεσαι σε όποιον σε συμφέρει.  Από την άλλη βλέπεις πόσο όμοιες είναι οι προβλέψεις στην γλώσσα και τον τρόπο που γενικολογούν.  "Θετικές εξελίξεις", "κάποια βελτίωση" και άλλοι έξυπνοι τρόποι να μην λες τελικά τίποτα.

Αντίθετα όσοι κάνουμε προβλέψεις στην τεχνολογία (hobby μου δημοσίως πολύ πριν τα blog στις στήλες μου στο PC magazine και άλλα περιοδικά) δεν έχουμε το παραμικρό περιθώριο σφάλματος.  Αν γράψεις "η Apple θα βγάλει φέτος ένα tablet computer" πρέπει να πεις και σε ποιο τρίμηνο και αν θα είναι αφής και από τις δυο μεριές και αν θα το λένε iPad.  Εγώ για παράδειγμα πιστεύω ότι ο Steve Jobs τα έχει δώσει όλα γιατί πλησιάζει το τέλος του, ότι η μετοχή της εταιρείας είναι έντονα κοπανιστός αέρας..  Προβλέπω ότι ο επόμενος διευθυντής της εταιρείας θα πατώσει παταγωδώς.  Αλλά αν δεν ορίσω πότε θα γίνει αυτό και σε τι βαθμό, κανείς στον χώρο μας, ούτε καν στο χρηματιστήριο δεν θα δώσει βάση.   Μπορώ λοιπόν να κάνω μια ανάλυση της πορείας του iPod και του μερίδιου αγοράς του που πέφτει, μια μελέτη στο πόσο αδύνατον είναι να εισαγάγει καινοτομία το επόμενο iPhone και άλλες τέτοιες δύσκολες αποστολές, κοιτώντας και εκτενώς το γενικό πλαίσιο και τα πλάνα των άλλων εταιρειών του χώρου.

Ή απλά να το ρίξω σε Ταρώ και να κοιτάξω το ζώδιο του SteveJobs για φέτος!

Πάντως ότι θα ήταν τόσο πολύ κακό το πρώτο iPad ξεπέρασε τις προβλέψεις μου.  Ότι δεν υποστηρίζει Flash αναμενόμενο αλλά γιατί δεν έχει multitasking;  Ότι είναι τελείως κλειστό σε εφαρμογές επίσης αναμενόμενο αλλά ούτε μια κάμερα, έστω και τραγική σαν του iPhone;  Και καλά για να βλέπεις ταινίες αλλά δεν έχει HDMI και δεν είναι 16:9!  Έχει άπειρα ανόητα καλώδια σύνδεσης οπότε θα πήξει ο χρήστης στα ανταπτοράκια που χάνονται εύκολα.  Ψευτοφορητότητα δηλαδή όταν καταλήγεις να έχεις μια βαλίτσα για να υποστηρίζεις την συσκευή...  Συμβουλευτείτε τον αστρολόγο σας για να αποφασίσετε αν πρέπει να το αγοράσετε! 

O παραπάνω πίνακας κυκλοφορεί γενικώς αυτές τις ημέρες.  Με το σκεπτικό ότι "έχει ενδιαφέρον" μια τέτοια σύγκριση.  Δυστυχώς οι περισσότεροι αναγνώστες του δεν κάνουν τον κόπο να προχωρήσουν έστω και στοιχειωδώς την ανάλυση όμως.

Κατ'αρχάς βάζει μια ωραία μπλε κουκίδα σαν να είναι συγκρίσιμα μεγέθη!  Δηλαδή αυτό που κάνει η Microsoft με το λειτουργικό σύστημα (OS) συγκρίνεται με αυτό που κάνει η Google;  Ούτε καν η Apple μπορεί να συγκριθεί με τα Windows αφού τα Windows κατέχουν κεντρική θέση στην συντριπτική πλειοψηφία των ιδιωτών και επαγγελματικών εγκαταστάσεων ανά τον κόσμο.  Η Apple κάνει gaming software;  Πως ακριβώς κάνουν mobile applications και οι τέσσερις σε συγκρίσιμο επίπεδο;

Το γενικό ενδιαφέρον σε αυτό το άρθρο είναι ακριβώς πόσο ανόητοι μπορεί να γίνουν δημοσιογράφοι όταν απομονώνονται στον κόσμο του διαδικτύου και δεν μιλάνε με αληθινούς ανθρώπους.  (Το είχαν πάθει παλιότερα και στο ελληνικό περιοδικό "RAM" και ήμουν από τους λίγους με το θάρρος να το στηλιτεύσω τότε.  Τώρα έχουν πιο σοβαρά προβλήματα τα παιδιά και λιγότερο τουπέ ευτυχώς.)

Αλλά σε εμπορικό και πρακτικό επίπεδο είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τις διαφορές.  Μπροστά στο business software που πουλάει η Microsoft οι άλλοι τρεις είναι μυρμήγκια.  (Όπως και αν καθορίσει κανείς τον όρο.)  Αλλά βάζουμε σε όλους μια μπλε κουκίδα και ο κόσμος δεν είναι πια μονοπώλιο...  Στο online search η Google έχει επίσης τρομακτικό μονοπώλιο αλλά ας μην το σκεφτόμαστε καλύτερα...κοκ Στο "video content" μπορεί να συγκριθεί το YouTube με οτιδήποτε άλλο έχουν οι υπόλοιποι;

Όπως έχω γράψει πολλές φορές για την Apple, είναι ο ιδανικός ψευτοαντίπαλος της Microsoft.  Φωνάζει πολύ και κάνει λίγα στο λειτουργικό και το Office όπου η Microsoft βγάζει τα λεφτά της.  Παρομοίως η Microsoft μπήκε θεωρητικά στα music players αλλά δεν έκανε τίποτα.  Όλοι χαρούμενοι.  Όποια επιτροπή και αν ρωτήσει μπορούν να ισχυριστούν ότι έχουν ανταγωνισμό!

Καλύτερα λέω εγώ να ασχοληθώ με την Παγκόσμια Ημέρα των Κερατωμένων που πλησιάζει... ; )

Από το στόμα του λύκου, του διευθυντή της Google.  "Αν δεν θέλεις να βρούνε μια πληροφορία, μην την γράφεις πουθενά.  Εμείς κρατάμε στοιχεία για αρκετά χρόνια και αν μας το ζητήσουν οι Αρχές θα τις παραδώσουμε βέβαια."

Αυτές τις μέρες το Facebook περνάει από κόσκινο για τις αλλαγές που έκανε στην διαχείριση προσωπικών πληροφοριών.  Οι καημένοι προσπαθούν να κερδίσουν κάτι, να ανταγωνιστούν το Twitter, να βγάλουν κάπως λεφτά επιτέλους και όλοι έπεσαν να τους φάνε!  Αυτοί τουλάχιστον είναι ανοιχτοί και συζητήσιμοι.  Η Google σαν καλό μονοπώλιο, δεν ανοίγει καν κουβέντα!

Αντίθετα η Google παραδέχεται ότι εγκαθιστά Cookie που παρακολουθεί τι κάνετε στο internet ακόμα και όταν δεν είστε συνδεδεμένοι με λογαριασμό Google.  Για το καλό μας όπως πάντα, δηλαδή ώστε να βγαίνουν αποτελέσματα πιο σχετικά με τις άλλες μας αναζητήσεις.  Πράγμα που θα κάνει ακόμα λιγότερο πιθανό να βγούνε στην πρώτη σελίδα μικρότερες εταιρείες ή κάτι που δεν περιμένουμε.  Δηλαδή αυτός ο υποτιθέμενος μαγικά ελεύθερος κόσμος των πληροφοριών στο διαδίκτυο περιορίζεται δραματικά στις πιο δημοφιλείς...  πάλι!   Αν μας φέρνουν μόνο πληροφορίες με τις οποίες είναι πιθανόν να συμφωνούμε τότε πως θα μαθαίνουμε κάτι ουσιαστικό;

Για τα θέματα σχετικά με το DNS που προσπαθεί να ελέγξει η Google θα αφήσω τους ειδικούς να αναλύσουν γιατί είναι ανόητο αυτό.  http://blog.opendns.com/2009/12/03/opendns-google-dns/  μην ξεχνάμε ότι το OpenDNS είναι βασικό στην ανοιχτή λειτουργία του διαδικτύου.    Η περίληψη είναι ότι η Google θα ξέρει ακόμα περισσότερα για το τι ψάχνουμε ποιοί και από που και παραδέχεται ότι θα κρατάει IP διευθύνσεις, ISP, τοποθεσίες και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται "για να βελτιώσει την υπηρεσία". 

Οι αντιρρήσεις στο προηγούμενο άρθρο μου ακολουθούν αναμενόμενους οδούς:

1. Δηλαδή, τι θέλεις να κάνουμε, να γυρίσουμε στην Microsoft;

2. Όλες οι άλλες μηχανές αναζήτησης είναι χάλια!

3. Αφού η Google δίνει τόσα ωραία εργαλεία και μάλιστα τζάμπα, πως μπορεί να είναι κακή;

Θα αρχίσω με το τελευταίο γιατί είναι το πιο εμφανές πρόβλημα.  Πως είναι λογικό να επιτρέπουμε σε μια εταιρεία να χαρίζει κάτι με αξία;  Αν η Microsoft χάριζε σε όποιον το ζητούσε δωρεάν φαγητό για έναν μήνα, όλοι θα ρωτούσαν που είναι ο λάκκος και που η φάβα!  Η Google χρησιμοποιεί το μονοπώλιό της στην online διαφήμιση για να χρηματοδοτεί δωρεάν...καλούδια με τα οποία ενισχύει αυτό το βασικό της προϊόν.    Είναι θεμιτό στον βαθμό που το κάνει; Μην ξεχνάμε ότι η Google αγοράζει αβέρτα οτιδήποτε μπορεί να γίνει απειλή.  YouTube, Picasa, Blogger, DoubleClick, Feedburner, Adscape, Baidu...η λίστα είναι ήδη διπλάσια και επεκτείνεται γοργά.  Και μάλιστα σχεδόν όλες οι εταιρείες που αγόρασε δεν έχουν κέρδη ακόμα!  (Ούτε καν το YouTube) 

Σε ένα περιβάλλον ελεύθερης παγκόσμιας οικονομίας είναι μπερδεμένη η απάντηση.  Εξάλλου ποιός θα το αστυνομεύσει;  Αλλά όταν χαρίζει για παράδειγμα λογισμικό πλοήγησης, όλοι οι άνθρωποι που αναπτύσσουν τόσα χρόνια τέτοια προγράμματα τι θα κάνουν;  Θα είναι άνεργοι αλλά τουλάχιστον θα μπορούν να χρησιμοποιούν το τζάμπα Google docs... Κατά κάποιο τρόπο αυτό απαντάει και την ερώτηση περί Microsoft.  Καθότι δεν ζούμε στον ιδανικό κόσμο, πρέπει να επιλέγουμε ανάμεσα στα μονοπώλια!  Παρεξηγήθηκα ότι προμοτάρω το bing.com αλλά εγώ απλά λέω ότι σαν πολιτική τοποθέτηση ενός χρήστη, σε αυτή την δεδομένη χρονική στιγμή α) κάνω αρκετά καλά την δουλειά μου με αυτό και β) είναι κρίσιμης σημασίας να αποδυναμωθεί στο θέμα του search η Google.

Αλλά δυστυχώς δεν θα δοκιμάσετε το bing.com οι πιο πολλοί.  Ίσως το βρείτε, ίσως το βάλετε κάπου που να βολεύει εξίσου με το Google search πρακτικά, αλλά στην πρώτη αναζήτηση που δεν θα σας φέρει αυτό που περιμένετε θα ξαναγυρίσετε την προεπιλογή στο Google.  Το ξέρω γιατί παίζω αυτό το παιχνίδι πολλά χρόνια καθότι μονίμως πειραματίζομαι με μηχανές αναζήτησης.  Και αυτό με φέρνει στο πιο δύσκολο κομμάτι της εξίσωσης.

Όσο περισσότερο εξαρτώμαστε από την ευκολία των online αναζητήσεων, τόσο πιο εξαφανισμένες είναι οι υπόλοιπες πληροφορίες.  Στον σύγχρονο κόσμο δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι αν κάτι δεν βγαίνει στην πρώτη σελίδα αποτελεσμάτων του Google δεν υπάρχει!  Σαν να μην είχε καεί η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας αλλά να ήταν πολυυυυυύ πιο αργά τα πλοία για να την επισκεφτείς ενώ η Google σου παρέχει δωρεάν τζετ για να πας στην δικιά της βιβλιοθήκη.

Δηλαδή έχουμε κότα και αυγό κατάσταση στην οποία τα αποτελέσματα (και συνεπώς και η αποτελεσματικότητα των διαφημίσεων) είναι τόσο καλά στην Google γιατί κανείς άλλος δεν έχει τον όγκο προσωπικών πληροφοριών για να μπορεί να το κάνει τόσο καλά.  Φαντάζεστε την δύναμη που θα είχατε αν μπορούσατε να δείτε ανά πάσα στιγμή τι ψάχνουν σε όλο τον πλανήτη;  Δεν υπάρχει opt out, δηλαδή η δυνατότητα να διαλέξεις τι πληροφορίες δεν θα κρατάει για εσένα η Google γιατί δεν μας λένε τι κρατάνε!

Συγκεκριμένα πράγματα που δεν υπόκεινται στο (θεωρητικό) μάντρα της εταιρείας "do no evil":

1. Συνεχίζει να κάνει ότι της ζητάει η Κινεζική κυβέρνηση παρά τις κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων

2. Έχει σχεδόν 60% της online κίνησης στον AdServer της έναντι 15% που έχουν (μαζί!) Microsoft και Yahoo.  Σαν advertising reach είναι περίπου στο 75% παγκοσμίως.  Φαντάζεστε μια και μόνο εταιρεία στην τηλεόραση ή τα έντυπα να είχε τέτοιο μονοπώλιο τι θα είχε γίνει;

3. Ξοδεύει πάνω από 275 εκατομμύρια δολάρια σε "δωρεές" σε πολιτικά κόμματα μέσω AdWords στις ΗΠΑ και μόνο. 

4. Δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφάνεια στους μηχανισμούς με τους οποίους λειτουργεί το search ούτε βέβαια η διαφήμιση.  Δίνει στο κοινό ελάχιστα και πολύ κουτσουρεμένα εργαλεία.  Κανείς δεν αναρωτιέται πως γίνεται η ίδια αναζήτηση να βγάζει μια ιστοσελίδα πρώτη μια μέρα και 200η την επόμενη!

5. Το ίδιο ισχύει για τις υποτιθέμενες δημοπρασίες τιμών οι οποίες όμως ελάχιστα επηρεάζουν το αποτέλεσμα.  Και βέβαια η Google απαγορεύει στον πελάτη να μετακινήσει την καμπάνια του σε άλλον!

6. Αρκετές εταιρείες όπως η tradecomet.com τους πάνε δικαστικώς γιατί η Google ανεβάζει εξωφρενικά τιμές στην online διαφήμιση σε όσες εταιρείες θεωρεί πιθανά ανταγωνιστικές

7. Στις μηχανές αναζήτησης η Google έχει επεκτείνει το μονοπώλιο αφού καλύπτει την υποδομή για Ask και AOL πλέον.  Βέβαια όπως ξέρουν οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί, η μηχανή αναζήτησης της Google είναι απαράδεκτη για πιο εξειδικευμένες αναζητήσεις (σαν να λέμε οι άγονες γραμμές της υπόθεσης!) καθότι είναι βελτιστοποιημένη να βρίσκει μόνο δημοφιλή πράγματα, για ψώνια και διασκέδαση.

8. Η συμφωνία για το Google Book Search είναι ήδη υπό εξέταση καθότι είναι σκανδαλώδες το μονοπώλιο που δημιουργεί

9. Δεν έχω διπλοδιασταυρώσει τις πηγές μου αλλά το http://stopbadware.org/ από ότι φαίνεται είναι μια επιχείρηση που χρηματοδοτεί και διαχειρίζεται κυρίως η Google μέσα από την οποία θα ορίζει αυτή ποιές ιστοσελίδες είναι κακοπροαίρετες (malicious).  Εκτός από τον Firefox και ο Safari browser της Apple φαίνεται ότι θα χρησιμοποιεί αυτή τη λίστα.  Δηλαδή αν τα ρομπότ της Google αποφασίσουν ότι η ιστοσελίδα σας είναι "κακοπροαίρετη", ότι κι αν σημαίνει αυτό, δεν θα μπορεί να σας δει ο περισσότερος πλανήτης.

10. Και βέβαια τα αποτελέσματα μιλάνε από μόνα τους.  Όλος ο διαφημιστικός κλάδος πέφτει δραματικά αλλά η Google (η οποία μην ξεχνάμε είναι διαφημιστική εταιρεία κατά 99% στα έσοδά της) ανεβαίνει ακόμα πιο δραματικά.  Όλοι οι αντίπαλοι της Google πέφτουν, η Google κερδίζει μερίδιο αγοράς.  Αυτό είναι επειδή είναι τόσο καλύτερη η διοίκηση της εταιρείας;

Υποψιάζομαι ότι θα περιμένουν να περάσει η οικονομική κρίση πριν βάλουν χέρι στην Google.  Γιατί αν αρχίσουν να την αποδυναμώνουν δεν είναι σίγουρο ότι οι νεοεισερχόμενοι στο φαγοπότι θα είναι μόνο Αμερικανικές εταιρείες.

Όσοι ακόμα και τώρα δεν με πιστεύετε, βάλτε στην αναζήτηση της Google τις λέξεις "google monopoly".  Τώρα βάλτε τις ίδιες λέξεις σε μια άλλη μηχανή αναζήτησης!

(Για όλα τα υπόλοιπα άρθρα σχετικά με την Google πατάτε στην λέξη εκεί στο tag cloud ή εδώ.)

I am an obvious early adopter.  My first blog was around before blog tools actually existed.  If you don't try it, live it, use it, you can't begin to understand how to sell anything.  Or how it will affect you.

It is fun to watch so called professional networks grow with unemployment.  Particularly as this economic climate hits middle management hard.  The ways people react differ.  There are still some who believe that they should steer clear of it all and stick to true interpersonal contact.  It may be the best tactic in fact as long as you have enough friends in high enough places.  In which case they wouldn't be unemployed!   Keeping a current copy of your CV is probably a good way to handle them succesfully.  Do anything more and you will make mistakes.  I know I did!  If you care at all about a traditional corporate development path, don't mess with professional or social networks.

This is why LinkedIn seems to be doing better overall.  It targetted the masses.  Unlike Xing (Germany) and Viadeo (France) which remained pretty local.  A little bit of marketing chasing up alumni and such and then let social networking magic work its way.

The creators of these websites underestimate how important the tools they give actually are.  Contact import for example is still highly problematic in most of them.  What they should be doing is encouraging people to use their companies customer databases to establish their networks.  But then these tools come to their second problem: much like Facebook if you lump too many different people together you are stuck with nothing to tell them all.  A competitor, a professional recruiter, ex employees and people from all walks of life I met at a trade show, a seminar or somewhere in my varied travels around the world.  Have they got anything in common?

A Greek user for example is also confused about the right language to use.  If I update my status in English most of my contacts will get it.  Luckily for me 95% of the 1200 contacts I currently have on LinkedIn are foreigners and most of my Greek contacts are English literate.  But this is not the case for most Greek users.  The website could solve this by forcing users to enter the languages they are literate in.  So if I write something in Greek it doesn't appear on English only speakers.

Spam type abuse is luckily relatively low.  Some websites are better at containing it than others.   Plaxo is terrible in allowing anyone to connect to anyone without any check.  It is almost Facebook like in its luck of controls.  People linking their Twitter accounts with such networks are also catastrophic to actually getting any work done.  Much like Facebook introduced a filtered type of status update, these networks have to provide better filtering.  The enormous variety of people using these pro networks, their different levels of expertise and expectations are the biggest issue.  Someone with just a few contacts has little reason to use them unless they provide easy ways to grow your network.  Obviously a Greek uses it very differently to a Callifornian, it is simply a level of maturity of the market.

One of the best success stories I can tell in using these networks was a trip I was to make to Macedonia (FYROM to any Greek fanatics about the name issue!) in order to establish a reseller network.  I knew absolutely nobody in the market.  But with LinkedIn within thirty minutes I had found ten good leads and made contact.  Our common contacts made them feel at ease enough (either that or I am just universally adorable) to in fact give me more contacts.  In less than three days I had meetings with the absolute cream of Macedonia's IT and retail sectors.  In fact even so many years later, those contacts are still the most important people in that region.

Another impressive show of power and vote of confidence for these networks was a meeting I had with the director of a very large corporation who actually had a printout of my LinkedIn profile with him for our meeting.  This worries me as the profile is actually a very bad summary of a person the way most of the social networks design it.  Our online life is a very small part of our actual life, even now, even for people like me.  The networks have to find a better way of presenting people, otherwise it will be as bad as hunting on spokeo for people's dirty laundry.  This works both ways as a top level exec called me up one day and I grabbed him by the horns saying "hey, I notice you were checking out my profile on LinkedIn!" thus taking away his nonchalant air advantage in the negotiation that followed.

But more and more my contacts are having to decide on ONE network to use.  Too much work to keep them all up to date.  And since it is your professional profile on the line you can't afford to be lazy.  So like the Highlander films 'there can only be one'.   And it is the tools, the interface and the logic behind them which will define the winner.

In the meantime you can find me on all of the above, plus Naymz, ecademy, Xeequa and many many others.  Unlike those who worry about the stuff they throw in the public domain being used against them I know that it is the true bravery of being completely open which is now rare in the business world.  If you don't like my style, don't send me an invitation to connect!

Many enjoy the speculation about which companies the Google empire might acquire.  Huge wealth, the sky's the limit; it is always fun daydreaming on how to spend other people's money. 

But is it a good idea to have your mother as a Facebook connection?  Surely the answer is "no".  And in a similar vein, what status update can I put which will be relevant and understood by my uncle, a young nephew, an ex girlfriend and some former employees?  None.  It would be like having them all over for dinner and trying to have a common conversation.  Sure, I could categorize all my "friends" on Facebook and think about who will see what.  But much like Twitter, it is not really designed to do that.  You could use different social networks for different groups.  Yeah right.  Way too much hassle!  In my dinner parallel, that would be like having relatives eating in one room, youngsters in another, close friends in another and me running from one room to another taking part in different conversations. 

You pretty much shoot off something, just throw it up there in the semi public domain and let anyone catch it.   It assumes we are all computer literate enough to set it up cleverly and capable information handlers to skim through and discard anything which doesn't apply.   Very 2009.   The rest of the planet and anyone older than 40 (that's a lot of homo sapiens in total) can't.

Twitter and Facebook are not interesting to Google because they are producing unstructured information with extremely little practical use.  Google could make a much much better recomendation engine using just a small part of the intelligence mined in the search queries of the planet.  After all they combine our search histories (years of it) with Gmai content, YouTube, Google maps, Docs and pretty much anything else we touch.  And who doesn't touch the Google empire daily and often?   Google could creep up on us like Yahoo, just letting us know that Dave, who may be a friend of ours, is online.   Better still it could tell us that the digital camera we are obviously researching was bought by Mary recently and maybe we know her....  Our IP adress, our contacts lists and a number of other indicators could make the Google suggestions infinitely better than Facebook's from Day one.   We wouldnt even need to ask someone to connect to us.   Just a panel letting us know who is online from people we might know.  All permission based and you can tell it you're not there, a bit like the InPrivate browsing window in Internet Explorer 8, or going pseudo offline on Skype.  But the second Google does that, suddenly we all wake up to the facts about just how huge a monopoly they really are.

Personal recommendations are well established by research as the single best way to influence buying decisions.  And therein lies the logical problem of Google touching it: advertising is the exact opposite!  The whole GoogleAds empire is based on the pretty old fashioned premise that two sentences will persuade me to click for more information.  Targetted better than print advertising and countable clicks, but still a pretty old fashioned notion in terms of the way it effects us.

So ask not if Google will buy or copy Facebook or Twitter but whether the two of these companies, or anyone else with a lot of users can make a selling vehicle better than Google's.  Much like the applications for recommending movies to friends, applications for product reviews within Facebook could produce good results.   But you can't do that unless you get some intelligence in your database and both Facebook and Twitter have to do this or the search behemoths will do it for them and reap the benefits.  Simply adding ratings to things instead of "I like" would start to produce more interesting data, in fact it could be the basis of automatic profile creation to categorise "friends" and "level of interest" since users are generally too lazy to do this themselves.   The more apps provide a true benefit from such extra data, the more users will use and see the increased data entry demands in a positive light.   If I am getting bad movie or products suggestions I just may spend five or ten minutes seeing which "friend" is messing up the algorythm and downgrade or get rid of him.

Facebook is recognising this with the new interface but much like any software product with many users, it is impossible to please everyone.  Ask Microsoft!

Όταν μια ιδέα γίνει πολύ δημοφιλής, αξίζει μελέτη ο λόγος γιατί αποκαλύπτει πράγματα για την κοινωνία και την εξέλιξή της.

Η μακριά ουρά είναι μια τέτοια ιδέα.  Βασικό της θεώρημα είναι ότι η τεχνολογία αλλάζει τους κανόνες έτσι ώστε να υπάρχουν τρόποι οικονομικής εκμετάλλευσης όχι μόνο των πιο δημοφιλών προϊόντων αλλά και των πιο ασυνήθιστων.

Ποιοί θέλουν να είναι αλήθεια αυτό;  Όλοι οι άνθρωποι της τεχνολογίας βέβαια.  Χάρη σε όλα αυτά που φτιάχνουν οι «κατσαβιδάκηδες» ο κόσμος είναι πλουσιότερος.  (Στα Αγγλικά χρησιμοποιούν την λέξη “abundance” για να δώσουν την αίσθηση του πλούτου μέσα από τις αυξημένες επιλογές.)

Αλλά γιατί έχει πιάσει τόσο πολύ και στον κόσμο του marketing;  Καθώς διαλύονται οι παλιές δομές στα ΜΜΕ και την διαφήμιση, οι άνθρωποι του χώρου είναι απεγνωσμένοι.  Ψάχνουν ελπίδα οπουδήποτε.  Και η θεωρία της μακριάς ουράς τους κερδίζει λίγο χρόνο.  Πόσες εταιρείες έχουν project για νέα και βελτιωμένα online καταστήματα που θα εκμεταλλεύονται την μακριά ουρά;  Για online προσπάθειες που θα φέρουν κάπως (κανείς δεν ξέρει ακριβώς πως) αυτούς τους νέους, συνειδητοποιημένους καταναλωτές στην παλιά επιχείρηση;

Το βασικό πρόβλημα με την θεωρία της μακριάς ουράς είναι ότι δεν ισχύει.  Από την αρχή ο Chris Andersen επικεντρώθηκε σε μεμονωμένα παραδείγματα για να την αποδείξει.  Μεθοδολογικά απαράδεκτο.  Μερικά παραδείγματα:

1.    Μηχανές προτάσεων

Χρησιμοποιεί ένα παράδειγμα επιτυχίας βιβλίου χάρη σε πρόταση στο Amazon.  Βγήκε λέει το IntoThinAir και μετά έγινε επιτυχία το Touching The Void, δέκα χρόνια μετά την έκδοσή του.  Καθότι τυχαίνω ορειβάτης και μεταφραστής ορειβατικού βιβλίου θα διαφωνήσω ιδιαίτερα. Οι μηχανές προτάσεων αποδεδειγμένα ΔΕΝ αυξάνουν την ποικιλία αλλά την μειώνουν.  Μια εξαιρετική αναλυτική προσέγγιση (μην φοβηθείτε τους πίνακες και τα στατιστικά)  είναι στην διεύθυνση http://ssrn.com/abstract=955984 .  Ακόμα και όταν αυξάνουν λίγο για τον μεμονωμένο χρήστη την ποικιλία, συνολικά την μειώνουν.Επίσης έχει ένα τεράστιο λογικό σφάλμα το συγκεκριμένο του παράδειγμα.  Όταν έγινε επιτυχία το παλιότερο βιβλίο, δεν ήταν πια στην «μακριά ουρά»!  Αφού ήταν πλέον best seller!! 

2.    Υποφέρουμε από τις εμπορικές βλακείες

Βασικό σημείο εκκίνησης της θεωρίας είναι ότι τα παλιά βιομηχανικά μοντέλα στην διανομή είτε προϊόντων ή και media ήταν περιορισμένα.  Μόνο τόσα χωράνε στο ράφι, μόνο τόσα κανάλια στην τηλεόραση.  Με τις νέες τεχνολογίες άπειρες επιλογές, πολύ πιο εύκολα.    Με ποιό ακριβώς κριτήριο όμως μπορεί να αποδείξει τώρα κάποιος ότι η ποιότητα έχει ανεβεί;  (Ακόμα και αν ήταν γεγονός.)  Δεν θα δυσκολευόταν οποιοσδήποτε να βρει χιλιάδε ακόμα πιο τρανταχτά παραδείγματα ότι τα πράγματα χειροτερεύουν. 

3.    Δεν ισχύει ο νόμος του Pareto

Καθότι τον αγαπάω πολύ αυτόν τον νόμο και προσπαθώ να ζω με αυτόν (δηλαδή να ασχολούμαι μόνο με το 20% της προσπάθειας που φέρνει το 80% του αποτελέσματος και μετά να αράζω!) εδώ ειδικά έχω μεγάλη ένσταση.  Ο Andersen φέρνει διάφορα παραδείγματα όπως μια εταιρεία που έχει ψηφιακό jukebox και πουλάει αντί για 100 τραγούδια, 10 χιλιάδες τραγούδια.  Ω, τι έκπληξη, τα επιλέγουν σχεδόν όλα οι πελάτες τους.  Ναι, αλλά αυτά είναι απλά τα 10 χιλιάδες πιο δημοφιλή τραγούδια!  Δηλαδή αν τα βάλουμε σε στατιστική ανάλυση με όλα τα τραγούδια του κόσμου, πάλι μπορεί να ισχύει ο νόμος του Pareto!  (Δεν λέω «θα ισχύει» γιατί έχω αρκετή κατανόηση των τρόπων επιστημονικής στατιστικής προσέγγισης για να μην πετάω έτσι αυθαίρετα συμπεράσματα σαν τον Andersen…) 

4.    Η αυξημένη ποικιλία δεν έχει κόστος

Σε ποιόν πλανήτη;  Δεν κοστίζει λέει τίποτα να κρατάμε τραγούδια σε server, ούτε να έχουμε online διαθέσιμα προϊόντα.  Μιλήστε με κάποιον υπεύθυνο μηχανογράφησης!  Οι σκληροί δίσκοι, οι υπολογιστές, το λογισμικό, το bandwidth πρόσβασης, η διαθεσιμότητα 24/7/365, η σύνδεση βάσεων δεδομένων, οι μετατροπές δεδομένων, ο προγραμματισμός...όλα αυτά κοστίζουν και πολύ μάλιστα. 

5.    Η συλλογική νοημοσύνη

Πολλά έχουν γραφτεί (και από εμένα!) για την συλλογική νοημοσύνη.  Είτε είναι ότι η Wikipedia είναι πλέον πιο έγκυρη και ενημερωμένη από την Brittanica ή από τις μηχανές προτάσεων.  Αλλά όλα αυτά εξαρτώνται από το επίπεδο συμμετοχής και από τις πλατφόρμες/αλγόρυθμους επίλυσης διαφορών και εξαγωγής συμπερασμάτων.  Δηλαδή μια λογική υπερισχύει τελικά είτε είναι αυτό που βγάζει πρώτο στην αναζήτηση το Google σαν πιο πιθανό να σου ταιριάζει ή αυτό που θεωρεί το Netflix σαν ταινία που θα σου αρέσει. 

6.    Κάντε τα πάντα διαθέσιμα

Ο πρώτος κανόνας της μακριάς ουράς είναι ότι υπάρχει ζήτηση για τα πάντα.  Άρα πρέπει να τα διαθέσουμε.  Και επειδή είναι εντυπωσιακό πόσα μικροπράγματα μπορεί να θέλουν πόσοι άνθρωποι, τα νούμερα κάνουν το εγχείρημα να αξίζει τον κόπο.  Αν ήταν έτσι ο κύριος Andersen θα ήταν επιχειρηματίας και όχι συγγραφέας!  Το εμπόριο για χιλιάδες χρόνια ξέρει πολύ καλύτερα από αυτόν όμως.  Όταν και εάν το κόστος διάθεσης κάτι πέσει αρκετά, υπάρχουν άνθρωποι που θα το εκμεταλλευτούν είτε είναι η EasyJet ή ο Richard Branson.  Αυτό είναι θέμα συσκευασίας, διανομής και μείωσης κόστους, όχι μακριάς ουράς. 

7.    Κόψτε την τιμή στην μέση και ξαναμειώστε την.

Όταν έγραφε αυτήν την μάγκικη πρόταση στην αρχική του επεξήγηση της μακριάς ουράς που να ήξερε ο Andersen πόσο έξω θα έπεφτε.  Μάλιστα, επειδή εδώ έπεσε πιο έξω από όλα τα σημεία, είναι και θέμα του επόμενού του βιβλίου, του “FREE” και τώρα ασχολείται με το πόσο επηρεάζει το τζάμπα τον κόσμο πλέον.  Πιάνει λοιπόν την μουσική βιομηχανία και αναλύει το κόστος ανά τραγούδι για να μας αποδείξει ότι μπορεί να πωλείται 17 σεντς αντί για 20 και ούτω καθεξής.  Και πάλι απλοποιεί μια ολόκληρη βιομηχανία με χιλιάδες παίχτες και δίκτυα συμφερόντων με τρόπο ανόητο.  (Εδώ ένα άρθρο μου για το πως το δωρεάν διαλύει την βιομηχανία πορνό.) Και βέβαια δεν έχει συγκεκριμένη λύση να αντιπροτείνει εξίσου εύκολα με την αποδόμησή του.  Αόριστες γενικολογίες ότι «πολλά υποσχόμενες τεχνολογίες» από εδώ και από εκεί «μπορεί» να είναι η λύση. 

8.    Μόνη της η μακριά ουρά δεν φτάνει.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το mp3.com σαν παράδειγμα αποτυχίας, επειδή συγκεντρώθηκε μόνο στην μακριά ουρά.  Χρειάζεται λέει και επιτυχίες γνωστές και τα περίεργα για να δουλέψει το κόλπο.  Αυτό όμως αναιρεί όλο το προηγούμενο σκεπτικό του!   Αφού η τεχνολογία δίνει τους τρόπους τόσο απλόχερα, γιατί πρέπει να καταφύγουμε σε τέτοια κόλπα για να σερβίρουμε στα μωράκια το κρέας τους κρυμένο κάτω από την φρουτόκρεμα;  Είναι παράλογο και υποτιμητικό για ότι έχει χτίσει μέχρι εκεί στην θεωρία του για τον σύγχρονο διαδικτυωμένο καταναλωτή! 

9.    Γυρίστε στα μονοπώλια

Χρησιμοποιεί και πολλά παρεμφερή παραδείγματα μικρών προσπαθειών που απέτυχαν.  Επειδή δεν είχαν αρκετή γκάμα.  Δεν είχαν αρκετή τεχνολογία.  Δεν είχαν αρκετή προώθηση.  Δεν ήταν αρκετά μεγάλα εγχειρήματα για να πιάσουν.  Δηλαδή ο τρόπος για να πετύχει η μακριά ουρά είναι να την κυνηγήσει κάποιος αρκετά μεγάλος! Δυστυχώς αυτό ακριβώς είναι και η online πραγματικότητα και την βλέπει πλέον ξεκάθαρα στο επόμενο βιβλίο του. 

Το Google χαρίζει πράγματα (γεωγραφικά δεδομένα, προγράμματα, διάθεση βίντεο, χώρο στους server τους) με τις πλάτες από τα έσοδα στον χώρο όπου έχει μονοπώλιο.   Είναι τεράστιο εμπορικό, νομικό και ηθικό το κενό και φταίει σε επίπεδο νομιμοποίησης η θεωρία της μακριάς ουράς.  

Συνέχεια της μάχης μου να μάθω περισσότερα για τον κόσμο της χαρτογράφησης εικόνων στο διαδίκτυο. 

Κατ’αρχάς οι εικόνες από μόνες τους δεν κάνουν τίποτα.  Δηλαδή αν μια σελίδα έχει απλά μια εντυπωσιακή εικόνα, πολύ δύσκολα θα σε βρούνε.  Ούτε αρκούν τα tags, ούτε καν το όνομα του αρχείου από μόνο του.  Οι μηχανές αναζήτησης είναι βελτιστοποιημένες για κείμενο αλλά και οι άνθρωποι που ψάχνουν χρησιμοποιούν λογική αναζήτησης κειμένου. Οι μισοί δηλαδή!  Πολλοί, κυρίως άσχετοι με μηχανές αναζήτησης, προσεγγίζουν το θέμα διαισθητικά.  Η φαντασία και οι διαφορετικοί τρόποι αναζήτησης στις εικόνες ξεπερνούν δραματικά τα αντίστοιχα στο κείμενο.  Και η ταχύτητα αντίδρασης στην «σωστή» εικόνα πολύ πιο γρήγορη επίσης.  Αντίθετα με τα κείμενα όπου πολλοί βαριούνται να διαβάσουν μέχρι κάτω το κατεβατό της λίστας του Google, στις εικόνες μόλις δεις μια που σου αρέσει, όπου και αν είναι στο οπτικό πεδίο σου, την κάνεις κλικ ακαριαία.

Πολύ κουβέντα γίνεται και για το θέμα των watermarks, των υδατογραφημάτων.  Και γενικά πολλοί δημιουργικοί άνθρωποι βραχυκυκλώνονται από φόβους ότι τα έργα τους θα αντιγραφούν.  Καθίστε και κοιτάτε τα στην υπόγα σας!  Η απλή αλήθεια είναι ότι:

1.    Ότι και να κάνεις, το έργο σου μπορεί να αντιγραφεί.

2.    Αν δεν το δει κόσμος, δεν θα σας μάθει

3.    Εικόνες χαμηλής ανάλυσης δεν είναι και πολύ χρήσιμες σε οποιονδήποτε για εμπορική χρήση.  Αν είστε στα 80dpi και κάτω από 1200 Χ 1024 είστε μια χαρά.

4.    Το υδατογράφημα δεν επηρεάζει μεν τις μηχανές αναζήτησης, αλλά αν είναι τεράστιο και φαίνεται στην μικρογραφία της εικόνας μειώνει δραματικά την πιθανότητα να κάνει κάποιος κλικ πάνω της.

Οι χαρακτηρισμοί των εικόνων είναι εξαιρετικά υποκειμενικό θέμα.  Οι χρήστες δεν είναι επιστήμονες της ταξονόμησης.  Και να ήταν δεν θα συμφωνούσαν στα κριτήρια γιατί θέλουν τις εικόνες για πολύ διαφορετικούς σκοπούς.  Μπορεί να ψάχνουν μια ιδέα για λογότυπο, screensaver, παρουσίαση στο ΔΣ, μπλουζάκι ή για τατουάζ.  Μια μεγάλη κατηγορία που στρεβλώνει τα αποτελέσματα είναι και τα online ψώνια.  Πολλοί άνθρωποι ψάχνουν κάτι οπτικά και όχι εικόνες αλλά προϊόντα.  Οπότε και πολλές εταιρείες προσπαθούν να στρεβλώσουν τα αποτελέσματα για να πουλήσουν.  Παραφορτώνουν τις περιγραφές και τα ALT tags τους για να δελεάσουν τα κλικ.

Γενικά οι δημιουργοί ιστοσελίδων, άσχετα αν θέλουν να πουλήσουν εικόνες (σαν φωτογράφοι, εικαστικοί ή οτιδήποτε άλλο) καλά θα κάνουν να μην γεμίζουν τις σελίδες με εικόνες αν δεν είναι απαραίτητες.  Οι εικόνες έχουν νόημα αν προσθέτουν στις πληροφορίες μόνο.  Δοκιμάστε να επισκεφτείτε την σελίδα με απενεργοποιημένες τις εικόνες.  Βγάζετε κάποιο νόημα;

Είχα την τιμή να εμπλακώ σαν σύμβουλος στις online δραστηριότητες ενός από τους κορυφαίους φωτογράφους άγριων ζώων (ειδικά ερπετά και αμφίβια) του Dr James Reardon.  Είναι πολύ νωρίς ακόμα αφού είμαστε σε πειραματισμούς, αλλά μια ιδέα των φωτογραφιών τουλάχιστον μπορείτε να πάρετε στο blog http://jamesreardon.wordpress.com/ ή στην ιστοσελίδα http://jamesreardon.org/ όπου θα έχει σύντομα μάλιστα και εικόνες από την Ελλάδα.

Το ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι πως θα καταφέρουμε να βγαίνουν οι φωτογραφίες του στις πρώτες σελίδες των μηχανών αναζήτησης.  Καθότι είναι για το καλό του πλανήτη και κυρίως των επιστημόνων ή μη κερδοσκοπικών οργανισμών που τις ψάχνουν, πρέπει να γίνει χωρίς πληρωμή.  Άρα πρέπει να αποκαλύψουμε τους αλγόρυθμους και τρόπους που χρησιμοποιούν οι μηχανές αναζήτησης ως προς τις εικόνες.

Αρκετά πειράματα και δοκιμές αργότερα μπορώ να σας πω ότι είναι πολύ μπερδεμένα τα πράγματα.  Το bing.com της microsoft έχει πολύ ωραίο interface για εικόνες και είναι πιο σωστό στα αποτελέσματά του.  Το Google μπερδεύεται, μάλλον από τις πληρωμένες καταχωρήσεις και βγάζει ΠΟΛΛΑ άσχετα στις πρώτες σελίδες αποτελεσμάτων.  Σίγουρα βοηθάει:

1. Να έχει η εικόνα σχετική ονομασία , δηλαδή πχ "βάτραχος Αμαζονίου" και όχι "Picture0047"

2. Να είναι σε σελίδα με σχετικό περιεχόμενο

3. Η σελίδα να έχει αν γίνεται το ίδιο ακριβώς όνομα

4. Ειδικά για το Google να υπάρχουν πολλά links προς την συγκεκριμένη σελίδα ή τον δικτυακό τόπο γενικώς

Τα metadata της εικόνας δεν φαίνεται να παίζουν ακόμα ρόλο για τις μεγάλες μηχανές αναζήτησης.   To Google πασάρει την δουλειά στους χρήστες με το ενδιαφέρον http://images.google.com/imagelabeler/ όπου παίζεις και καλά ένα παιχνίδι αλλά ουσιαστικά τους κάνεις τζάμπα δουλειά, βάζοντας ταμπέλες στις εικόνες που σου δείχνει!

Είναι ενδιαφέρον ότι το Google δεν χρησιμοποιεί τις εικόνες από Picasa, αλλά ούτε και το Flickr φιγουράρει όσο ψηλά θα έπρεπε στις αναζητήσεις του Yahoo.  Θα νομίζε κανείς ότι θα ήταν μια καλή εσωτερική πηγή πληροφόρησης και πρόσβασης σε πολλές εικόνες.

Οι τεχνολογίες αυτόματης αναζήτησης βάση περιεχομένου της εικόνας που έχω αναφέρει και στο παρελθόν έρχονται αλλά αργά αργά.  Αριστουργήματα σαν τις φωτογραφίες του James Reardon, ειδικά όσες είναι από τεχνικής άποψης πιο ψαγμένες μπορεί μάλιστα να σκοράρουν χειρότερα, ανάλογα με τους αλγόρυθμους που θα χρησιμοποιηθούν.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ:  Το θέμα δεν είναι να "ξεγελάσουμε" τις μηχανές αναζήτησης.  Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για αυτό το project να καταλήγουν στις εικόνες μόνο όσοι θέλουν να βρεθούν στις αντίστοιχες σελίδες με το σκεπτικό ότι μάλλον αυτή η φωτογραφία είναι ότι καλύτερο για αυτούς.  Εξού και η δύσκολη προσπάθεια να βρούμε τρόπο να εκμαιεύσουμε από τον επιστήμονα λίγα λόγια σχετικά με την κάθε εικόνα και ως προς το ζώο, τα τεχνικά θέματα της φωτογράφησης αλλά και τις συνθήκες τοπικά.  Το blog είναι ένα πρώτο πείραμα γιατί αυτό που υποτιμούμε συχνά είναι η ανθρώπινη πλευρά του θέματος.  Δηλαδή πως θα τον πείσουμε να ασχοληθεί όταν έχει τόσα άλλα επιστημονικά θέματα στο κεφάλι του!

Η φωτογραφία είναι από το κατάστημα Ferrari που ανοίγει σύντομα στην Κολοκοτρώνη στο κέντρο.    Καθώς κοιτούσα μέσα από περιέργεια (τελικά δεν διαφέρει από αυτό που είχα δει παλιότερα στην Ρώμη, απλά είναι πολύ μικρότερο) σκέφτηκα τι κρίμα είναι που πολλά τέτοια καταστήματα ανοίγουν και κλείνουν τόσο σύντομα.  Πόση χασούρα δηλαδή.

Και τότε στην Ολλανδία είδα την απάντηση.  http://www.brandnewstores.com/  Μια εταιρεία που παίρνει χώρους σε κεντρικά εμπορικά σημεία για να τα "ντύσει" για λανσαρίσματα.    Δείτε εδώ το βίντεο του πρώτου για την Alfa Romeo.

To ενδιαφέρον από άποψη marketing στην ιδέα είναι ότι βγάζει αυτές τις μπράντες από τα κέντρα μεγάλων πόλεων.  Δηλαδή πάει να γίνει ένα δίκτυο τέτοιων μικροκαταστημάτων για λανσαρίσματα.  Οι κριτικοί της ιδέας θα πούνε ότι γίνεται λιγότερο exclusive αλλά αυτό ισχύει για ελάχιστες εταιρείες πια.  Ακόμα και η Ferrari ίσως πουλήσει περισσότερο στην επαρχία πλέον παρά στην Αθήνα!

Η τεχνητή νοημοσύνη σε συνδυασμό με μπόλικα δεδομένα βελτιώνεται διαρκώς.  Ιδού η λίστα μου για τις καλύτερες μηχανές προτάσεων ταινιών:

5. Flixster, η αρχική μου σκέψη όταν έκλεισε το reel.com .  Είναι καλό για την κοινωνική μεριά των σινεφίλ, να βλέπεις τι είπαν οι φίλοι σου και τέτοια.  Από προτάσεις είναι περίπου εξίσου καλό με το www.movielens.umn.edu αλλά είναι πιο ευχάριστο περιβάλλον.

4. Το www.imdb.com που αναφέρουν όλοι δεν είναι και πολύ καλύτερο από το www.criticker.com στο οποίο θα δώσω την τέταρτη θέση.  Συνδυάζει έξυπνα τις προτάσεις και βαθμολογίες άλλων και μιας και βρεις κάποιον που έχει ίδια γούστα με εσένα γίνονται όλα πιο εύκολα.  Χάλια αισθητικά αλλά δουλεύει.

3. Ισοβαθμούν στην τρίτη θέση δυο μηχανές που ενώ δεν φαίνονται πολύ διαφορετικές θα σας βρούνε τις περίεργες και ασυνήθιστες ταινίες που ίσως ψάχνετε αν είστε σαν κι εμένα.  www.nanocrowds.com και www.clerkdogs.com   Το NanoCrowds έχει και έναν έξυπνο τρόπο να κάνεις παραπάνω ανάλυση σε ευρήματα χρησιμοποιώντας υποκατηγορίες.

2. www.jinni.com σίγουρα κερδίζει καθαρά για κινηματογράφο.  Είναι πανέξυπνο, έχει ενδιαφέρον και για αυτοψυχανάλυση η μηχανή του και τα τεστ του.  Οι προτάσεις του είναι γρήγορες και αξιόπιστες και το περιβάλλον καλαίσθητο, γρήγορο και λειτουργικό.  Γραφτείτε αμέσως!

1. Αλλά το γενικό βραβείο, γιατί δείχνει το μέλλον, το παίρνει από εμένα το www.tastekid.com Δεν περιορίζεται στο σινεμά αλλά μαζί με την ταινία σου προτείνει και μουσική που πιθανώς σου αρέσει ή βιβλία ή γενικά τι σόι γούστα έχεις.  Ασύλληπτα γρήγορο, δεν χρειάζεται εγγραφή, είναι θέμα χρόνου να εξαγοραστεί γιατί είναι εθιστικό.

Άφησα έξω ονόματα όπως το γνωστό www.netflix.com ή το αξιοσημείωτο για την πορεία του Rotten Tomatoes ή το www.movieprofiler.com γιατί τελικά δεν μπορείς να ασχολείσαι με όλα αυτά και απλά θέλεις να δεις αν θα σου αρέσει η ταινία κάποια στιγμή! 

Στην Γαλλία σκέφτονται σοβαρά να αναγκάσουν τους διαφημιστές να προσθέτουν μια προειδοποίηση σε κάθε εικόνα που έχει "φτιαχτεί" στο Photoshop.  Η προσπάθεια έχει ξεκινήσει από παλιά καθώς ο κόσμος της μόδας καταλαβαίνει ότι είναι μάλλον ανώμαλο κύκλωμα.  Τον Απρίλιο μάλιστα οι μεγαλύτερες εταιρείες υπέγραψαν ένα πρωτόκολλο που ορίζει ότι θα προσπαθήσουν να περιορίσουν την ζημιά που προκαλούν οι εικόνες που σπέρνουν στον κόσμο.  Έβαλαν μάλιστα και περιορισμό.  56 κιλά για άτομο 1.75μέτρα δηλαδή δείκτη μάζας 18.   (Άντε να χάσω 14 κιλά και να πάω και εγώ!)

Προφανώς και δεν θα γίνει τίποτα.  Ευτυχώς.  Το γεγονός ότι είχε πεθάνει τον Νοέμβριο μοντέλο με το ίδιο μπόι αλλά μόλις 40 κιλά μας λέει περίπου ότι μας λένε και οι θάνατοι διαφόρων αθλητών ανά τον κόσμο.  Είτε λέγεται Louisiel Ramos και είναι μοντέλο που πεθαίνει από καρδιακή προσβολή ή αθλητής, δεν έχει πολύ διαφορά.  Με το ζόρι να αναγκάζουμε εταιρείες να κάνουν αυτό που έκαναν οικοιοθελώς οι Ισπανοί (Mango, Zara) βάζοντας πιο φυσιολογικές κούκλες-μανεκέν στις βιτρίνες τους, είναι επίσης ανόητο.  Μόδα και άποψη πουλάνε οι άνθρωποι.

Με την ευκαιρία αυτής της ανόητης κίνησης, ευκαιρία να βγάλουμε και από τις διαφημίσεις τσιγάρων την προειδοποίηση.  Αλίμονο αν περιμένουμε από τον διαφημιστικό κλάδο να περιέχει όλες τις πληροφορίες για όλα τα προϊόντα σε κάθε μήνυμα.  Δηλαδή αν μια διαφήμιση για τσιγάρα περιέχει και αδύνατη γυναίκα θα γράφει "προσοχή το τσιγάρο σκοτώνει"  ΚΑΙ "προσοχή το μοντέλο αυτό έχει επεξεργαστεί ψηφιακά για να μοιάζει πιο αδύνατο".  Να προσθέσουμε μετά και προειδοποίηση ότι το τοπίο δεν είναι όσο πράσινο μοιάζει, μην πάει κατά λάθος κάποιος εκεί για τουρισμό και απογοητευτεί!  Να γράφουμε "προσοχή, η ταχύτητα με την οποία τρέχει αυτός ο άνθρωπος στην διαφήμιση ΔΕΝ είναι αληθινή";  Η ανοησία δεν θα τελειώσει ποτέ.   Πιο εύκολο να βάλουμε ένα ειδικό σήμα μόνο στις εικόνες που ΔΕΝ έχουν πειραχτεί ψηφιακά!  Και με πόσα κριτήρια ποιανών θα αρχίσουμε τέτοιες προειδοποιήσεις;

Κάποιες προτάσεις είναι σχεδόν λογικές ή αυτονόητες.  Οι Ιταλοί για παράδειγμα απαιτούν να είναι άνω των 16 τα μοντέλα στις πασαρέλες και όπως και στην Αγγλία τώρα να έχουν πιστοποιητικό γιατρού ότι δεν υποφέρουν από κάποια πάθηση σε σχέση με την διατροφή τους.  Ίσως απλά να αρχίσουν να κάνουν πασαρέλα σε εστιατόρια και να τις αναγκάζουν να τρώνε με τους επισκέπτες καλύτερα!

Ναι, πρέπει να ενημερώνουμε το κοινό.  Αλλά όχι έτσι.  Πιο λογική η παλιότερή μου πρόταση τα διαφημιστικά μέσα να αναγκάζονται να παρέχουν χώρο ή χρόνο για μηνύματα κοινής ωφέλειας.  Τα οποία με την ίδια δύναμη και απλότητα να επικοινωνούν τις δικές τους πληροφορίες.  Είμαστε σκεπτόμενοι καταναλωτές και πολίτες.  Αν δεν είμαστε, να γίνουμε.   Ας κάνουν όλοι σεμινάρια επεξεργασίας εικόνας για να ξέρουν τι είναι δυνατόν και τι είναι συνηθισμένο.  Με κουτσουρουμένες διαφημίσεις δεν θα πετύχουμε κάτι.  

Αν χρειάζεται κάποιος προειδοποίηση ότι αυτή η φωτογραφία είναι "πειραγμένη" μάλλον δεν πρέπει να περπατάει ασυνόδευτος!    Στον πλανήτη Γη συνήθως το κεφάλι ΔΕΝ είναι μεγαλύτερο από τους γοφούς.  Να αναγκάσουμε την Ralph Lauren να το σημειώσουν κάπου στην εικόνα για τους Αρειανούς μεταξύ μας;  (Η εικόνα είναι από το http://photoshopdisasters.blogspot.com/ που έχει πολλές παρόμοιες αποτυχημένες/παρατραβηγμένες ψηφιακές επεμβάσεις σε φωτογραφίες.  Και ναι, ξέρετε υπάρχουν και άλλα προγράμματα εκτός από το Photoshop!)

Ομολογώ ότι είμαι συνένοχος.  Αν και χρησιμοποιώ το www.linkedin.com από την αρχή του σχεδόν, είμαι ένας από τους πολλούς Έλληνες που το κράτησαν κοινό μυστικό.  Κουτοπόνηρα μάλλον, το χρησιμοποιούμε εμείς για να κάνουμε δικτύωση με τους ξένους μας και φοβόμαστε μην και μάθουν οι υπόλοιποι τα "κονέ" μας.

Το LinkedIn είναι από τα καλύτερα του είδους και γνωρίζει  δραματική αύξηση, ειδικά τώρα με την αυξημένη ανεργία.  Αν έχετε πολλούς Γερμανούς ή Τούρκους συνεργάτες μόνο ίσως αξίζει να δείτε καλύτερα τα www.xing.com .  Εμένα θα με βρείτε σε όλα!  Γιατί όμως τα θεωρώ τόσο σημαντικό εργαλείο;

1. Όσο ανεβαίνεις στις βαθμίδες του management καταλαβαίνεις ότι η μισή σου αξία είναι οι επαφές σου.  Αν με ρωτήσει κάποιος πως θα κάνουμε κάτι, συχνά η απάντηση είναι να ανατρέξω στους γνωστούς μου και πρώην συνεργάτες.  Ξέρω ποιός θα ξέρει την απάντηση ακόμα και όταν δεν την ξέρω εγώ.

2. Ανεξάρτητα από την εταιρεία την οποία έχεις ή στην οποία εργάζεσαι, οι επαφές σου είναι δικές σου.  Πρέπει λοιπόν να κατοικοεδρεύουν κάπου, σε δικό σου χώρο και να αποθηκεύονται εκεί για να τις βρίσκεις όποτε χρειάζεσαι.

3. Ίσως πολλοί Έλληνες επιχειρηματίες δεν το καταλαβαίνουν αλλά έχουμε μπει προ πολλού στην εποχή της συνεργασίας.  Δεν υπάρχουν στεγανά, δεν πρέπει να λειτουργούμε πίσω από κλειστές πόρτες.  Οι ανταγωνιστές μας είναι και συνεργάτες.

4. Ο πλανήτης είναι πολύ μικρός και πρέπει να δικτυωθούμε με το εξωτερικό.  Είτε είστε ελεύθερος επαγγελματίας, γραμματέας ή φοιτητής, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στο εξωτερικό που μπορούν να σας βοηθήσουν αργά ή γρήγορα.

5. Ειδικά όλοι εσείς που κλαίγεστε ότι "στην Ελλάδα δεν..." (συμπληρώστε την γκρίνια επιλογής σας) να η ευκαιρία!  Μπορείτε να ψάξετε στον κλάδο σας (συνήθως κάτι ανόητα εξειδικευμένο που κακώς το σπουδάσατε έτσι κι αλλιώς) και βρείτε επαφές στο εξωτερικό.  Δουλέψτε εξ¨αποστάσεως ή αδειάστε μας την γωνιά!

Από τις πιο εντυπωσιακές επιτυχίες του LinkedIn για εμένα ήταν πριν λίγα χρόνια που έπρεπε να προετοιμάσω ένα ταξίδι στη Μακεδονία (Σκόπια ή FYROM για τους κολλημένους...) και δεν είχα βέβαια ιδέα από που να αρχίσω.  Τα κλασσικά τηλέφωνα σε εταιρείες που ίσως με ενδιέφεραν αδιέξοδα αφού ούτε καλά Αγγλικά, ούτε άνεση είχαν να μου δώσουν τον υπεύθυνο.  Μέσα σε λίγη ώρα όμως βρήκα από το LinkedIn δεκάδες ενδιαφέροντες ανθρώπους.  Με συστατικές από γνωστούς γνωστών (στο ίδιο δίκτυο) κατάφερα να κλείσω καταπληκτικά ραντεβού και μέσα σε δυο μέρες να έχω δει την ελίτ του επιχειρηματικού κόσμου του κλάδου που με ενδιέφερε.

Ξεκινήστε λοιπόν από το http://www.linkedin.com/in/alexanderchalkidis , δηλαδή στείλ¨τε σε εμένα πρόσκληση για δικτύωση.  Μετά αφήστε το πρόγραμμα να ψάξει στις επαφές σας.  Θα δείτε ξαφνικά ένα σωρό γνωστούς ήδη εκεί.  (Απλά δεν σας είχαν πει τίποτα οι άτιμοι τόσο καιρό...)  Δικτυωθείτε μαζί τους και κοιτάξτε τις επαφές τους.  Ποιές σας ενδιαφέρουν;  Δεν είναι Facebook εδώ, χτίζετε ένα δίκτυο με υπευθυνότητα, όχι για καμάκι ή για πλάκα.    Μπορεί να έχω εγώ πάνω από 1000 επαφές πλέον αλλά έχω απορρίψει σχεδόν άλλες τόσες.  Προσέξτε το προφίλ σας γιατί είναι σαν επαγγελματικό βιογραφικό.  Είτε ψάχνετε για συνεργάτες ή δουλειά όμως, σίγουρα θα σας βοηθήσει.

Ναι, έγινε και αυτό.  Γεμάτο βίντεο κλαμπ!  Μην ήταν το πρωτοποριακό τους marketing;  Η θέση του μαγαζιού;  Το στήσιμο, η εξυπηρέτηση;

Τίποτα από όλα αυτά δεν έκανε το βίντεο κλαμπ δημοφιλές ξανά.  Απλά, με το σωστό συνθηματικό στο ταμείο, σου πουλάνε ένα πακέτο με πολλές από τις ταινίες που παίζουν τώρα στο σινεμά, σε πειρατικά αντίγραφα!

Και το κύκλωμα της διανομής ταινιών θα διαμαρτύρεται ότι τους τρώνε το φαγητό από το πιάτο.....όπως πάντα.  Μόνοι τους τα προκαλέσανε όμως όλα.  Όταν άρχισε να διαλύεται η φαντασίωση των εσόδων από τις αίθουσες, οι ίδιες εταιρείες ήταν που άφησαν κάπως ανοργάνωτα τα έσοδα να έρχονται από όπου λάχει.  Τι κι αν πατώσει στις αίθουσες το έργο, θα βγάλουμε τα σπασμένα από το βίντεο.  Ή από τα δικαιώματα στην πώληση σχετικών προϊόντων.  Ή από το σχετιζόμενο game.

Στα games βέβαια η κατάσταση επιβαρύνεται από το γεγονός ότι όλη η βιομηχανία εθελοτυφλεί εδώ και χρόνια.  Παρακολούθησα με ενδιαφέρον την πρόσφατη ταινία "Hitman" βασισμένη στο ομώνυμο παιχνίδι.  Περίμενα άλλο ένα b-movie βασισμένο σε παιχνίδι και ήμουν έτοιμος να το παρατήσω στο πρώτο υπερστυλιζαρισμένο, ανόητο σκηνοθετικό παράπτωμα.  Αυτό συνηθίζεται σε τέτοιες ταινίες αλλά τελικά ήταν μια "τίμια" ταινία όπως σχολίασε ο επίσης σαραντάρης φίλος που το είδε μαζί μου.  Αυτή ήταν η μεγάλη απάτη όλου του χώρου των games.  Στήθηκε να μοιάζει σαν να απευθύνεται σε δεκαπεντάχρονα, ενώ την στηρίζουν οικονομικά 35χρονοι!  Σκέφτονται μεθόδους επικοινωνίας για την...μαμά του παιδιού, ενώ είναι κάποιος που θα γίνει σε λίγο μπαμπάς που έρχεται να αγοράσει.

Ή να μην αγοράσει.

Ελπίζω να μην είμαι ο μόνος Έλληνας που έχει παραπονεθεί για την διάρκεια του αυτόματου μηνύματος στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος".  Δεν είναι μόνο ο χρόνος που χάνεις αλλά και το κόστος.  Όσο περιμένουμε να ακούσουμε όλες μας τις επιλογές σε δεκαπέντες γλώσσες και διάφορα ψευτονομικά διδάγματα ή διαφημίσεις, το σταθερό ή κινητό μας γράφει.   Και χρεώνει.

Προτείνω λοιπόν να υπάρχει μια συμφωνημένη παγκοσμίως σύμβαση για να ΜΗΝ ακούμε αυτόματους τηλεφωνητές.  Ακόμα και όταν καλώ έναν φίλο και πρέπει να ακούσω το προηχογραφημένο μήνυμά του (που το ξέρω βέβαια απέξω) θα έπρεπε να μπορώ να γλιτώσω αυτά τα 10 ή 15 δευτερόλεπτα.  Και σαν κόστος και σαν χρόνο.  Έχω καλύτερα πράγματα να κάνω με την ζωή μου, πόσο μάλλον που δεν βρίσκω τον φίλο μου!  Ας συμφωνήσουν τουλάχιστον οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και μετά οι υπόλοιποι όταν προκύψει.

Από τους 500 «φίλους» στο Facebook, παρακολουθείτε τα νέα των 40 και επικοινωνείτε συχνά με τους 10.  Αν είστε κοινωνιολόγος ή ανθρωπολόγος και δεν μελετάτε τέτοια δεδομένα, μάλλον πρέπει να πάτε στην Παπούα Νέα Γουινέα!  Έχουμε τρεις κατηγορίες «γνωστών», πραγματικά κοντινούς, ευρύτερο δίκτυο (βασικά μας στέλνουν ή τους στέλνουμε μηνύματα αλλά δεν νιώθουμε ανάγκη να απαντήσουμε) και τελείως μακρινά γνωστούς (ξέρουμε αλλά δεν επικοινωνούμε ποτέ).  Προσωπικά οργάνωσα και τις επαφές μου σε αντίστοιχες κατηγορίες εδώ και καιρό.  Αν ο Αριστοτέλης έφτιαξε κάποιους κανόνες-αριθμούς για την κοινωνία και την Πολιτεία, οι σύγχρονοι αναλυτές πρέπει να κάνουν κάτι αντίστοιχο για τον ηλεκτρονικό κόσμο.

Για παράδειγμα αν εσείς κάνετε κλικ σε μια διαφήμιση, είναι εξαιρετικά πιθανό να κάνουν κλικ και οι κοντινοί σας φίλοι.  Το έχουν διαπιστώσει οι ερευνητές στο Yahoo πριν χρόνια.  Σε μια εποχή που δεν εμπιστευόμαστε σχεδόν κανέναν θεσμό, οι κοντινοί μας φίλοι είναι φάρος.  Και βέβαια ευκαιρία για τους διαφημιστές.  Αρκεί το facebook, που δεν βγάζει ούτε 10 cents ανά χρήστη αυτή τη στιγμή, να βρει τρόπο να πουλήσει αυτή την γνώση.    Στην ΙΒΜ ανακάλυψαν ότι όσοι επικοινωνούν πολύ συχνά με το αφεντικό τους φέρνουν περισσότερα λεφτά στην εταιρεία, δηλαδή είναι πιο παραγωγικοί.  (Κλείστε λοιπόν αυτή τη σελίδα και στείλτε του ένα μήνυμα αμέσως!)

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι «ευρέως γνωστοί» είναι άχρηστοι.  Πόσο μάλλον σε μια εποχή κρίσης που όλοι ψάχνονται επαγγελματικά περισσότερο.  Είτε επαγγελματικά ή και κοινωνικά, βασιζόμαστε σε χάρες, μικρές και μεγάλες, στα δίκτυα γνωστών για εξυπηρέτηση.  Αρκεί να μην είμαστε homo computerάδες ακοινώνητοι δηλαδή ή αν συμμετέχουμε σε κάποια δικτυακή προσπάθεια που μας ενθαρρύνει να βγαίνουμε από τα καβούκια μας.  Έτσι ξεπροβάλλουν άπειρες νέες προσπάθειες κοινωνικής δικτύωσης όπως και εταιρείες που αναλύουν δεδομένα και τα πουλάνε.  Σε μια online καμπάνια, αύξηση 0.2% στην ανταπόκριση μπορεί να σημαίνει εκατομμύρια.

Σε όλους έχει τύχει.  Καθώς πλησιάζεις κάποιον που "δουλεύει" στον υπολογιστή του, εκεί που κοιτούσε νωχελικά την οθόνη επί ώρα, ξαφνικά κλείνει τα παράθυρα.  Χασομερούσε στο ατέλειωτο χάζι του διαδικτύου.

Αν είναι σε επαγγελματικό χώρο όμως;  Πόσο μάλλον στο ελληνικό δημόσιο όπου η πασιέντζα των Windows κάνει θραύση.   www.readatwork.com  Όλα τα λεφτά.  Καταλαμβάνει όλη την οθόνη και σας επιτρέπει να διαβάσετε κλασσικούς συγγραφείς υπό μορφή Powerpoint!  Όποιος δει από μακριά την οθόνη θα πιστέψει ότι ετοιμάζετε κάποια παρουσίαση.

Μήπως ένα τσούρμο δημόσιοι υπάλληλοι στο υπουργείο Παιδείας πρέπει να ετοιμάσουν και ελληνικό περιεχόμενο για τους υπόλοιπους δημόσιους υπαλλήλους μας;!

Είναι απίθανο παράδειγμα και αυτό είναι η αξία του.  http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY  Μια ηλικιωμένη κυρία βγαίνει σε ρεάλιτι αναζήτησης ταλέντων.  Όλοι σχεδόν γελάνε μαζί της όπως γίνεται στα πρώτα στάδια αυτών των διαγωνισμών.  Μέχρι που ανοίγει το στόμα της.

Κλασσική ιστορία ταλέντου που δικαιώνεται.  Τρομερά σπάνια περίπτωση συναρπαστικής τηλεόρασης.  Και το έχουν δει τώρα που γράφω σχεδόν 5 εκατομμύρια άνθρωποι ήδη από το YouTube.

 Επειδή ακριβώς όμως είναι εξαίρεση, επειδή λάμπει σαν απίθανη περίπτωση δείχνει και όλες τις αδυναμίες του συστήματος.  Πριν καλά καλά παίξει στην τηλεόραση έχει ήδη βγει στο διαδίκτυο.  Βλέπετε καμιά διαφήμιση;  Προφανώς όχι, είναι μονταρισμένο κλιπάκι.  Σας χρέωσε το YouTube;  Ούτε.

Είναι δημοκρατία αυτό ή τρέλα;

Μήπως έχετε δει αυτό το παιδί; 

Ανάμεσα στα διάφορα ενοχλητικά email που μου έρχονται, καμιά φορά είναι και ένα για κάποιο παιδί που έχει χαθεί από το σπίτι του.  Εκτός από το αντιπαραγωγικό γεγονός ότι μου έρχεται δεκαπέντε φορές γιατί οι φίλοι μου είναι όλοι καλοί ηλεκτρονικοί Σαμαρείτες, μου προξένησε και την επιθυμία να λυθεί αυτό το πρόβλημα με καλύτερο τρόπο.  Στις ΗΠΑ τυπώνουν στα γάλατα τις φωτογραφίες τους και πληροφορίες για τον τόπο από τον οποίο χάθηκαν.  Στην Αγγλία κάνουν ειδικές εκπομπές. 

Μια απλή και μάλλον πιο αποτελεσματική λύση θα ήταν να αναγκάσει το κράτος να παραχωρούν οι κάτοχοι των web sites ένα banner το οποίο να είναι για τέτοιους κοινωνικούς σκοπούς και μηνύματα δημόσιου συμφέροντος.  Θα μπορούσε να ισχύει για όλα τα web sites σε κάθε χώρα.  Θα ανανεώνεται αυτόματα κεντρικά, ίσως και με περιορισμούς τοπικού ενδιαφέροντος.  Επιπλέον το κράτος θα μπορούσε να ενημερώνει από εκεί και για ιδιαίτερα σημαντικά θέματα υγείας, σεισμών ή άλλων μεγάλων θεμάτων. 

Ένα από τα interface που θα ήθελα να δω να αναπτύσεται μοιάζει σαν μια σειρά από ποτάμια.  Η οθόνη, χωρισμένη στα τρία και αριστερά αυτές οι δουλειές που δεν θα γίνουν αν δεν τις εκτελέσω εγώ.  Οι απολύτες κρίσιμες και σημαντικές.   Πάνω πάνω αυτές που έχουν και σύντομο χρονικό ορίζονται, πχ τα ραντεβού μου ή μια εργασία που πρέπει να τελειώσει σήμερα.  Στη μέση μια άλλη λίστα, των εργασιών στις οποίες θα μπορούσα να συμμετάσχω.  Αν θέλω, τις βάζω στις κρίσιμες αριστερά.  Αν θέλω τις σημαδεύω ως «τελειωμένες» και φεύγουν από το εικονικό ποτάμι πληροφοριών μου.  Τέρμα δεξιά μια διαρκής κίνηση με ειδήσεις, RSS, σχόλια, email από ανθρώπους που είναι στην Β’ λίστα μου και άλλα τέτοια. 

Περνάνε διαρκώς.  Αν προλάβω, όποτε έχω χρόνο τις διαβάζω.   

Παραλλαγή της προηγούμενης ιδέας, αυτή την φορά με εκμετάλλευση της κίνησης αυτοκινήτων.  Χιλιάδες οδηγοί γέλασαν και κόρναρας επιδοκιμαστικά.

Η δεύτερη απόπειρα ακόμα πιο πετυχημένη.  Το προϊόν είναι η υπηρεσία δωρεάν παράδοσης (για οτιδήποτε άνω των 45 ευρώ εντός Αττικής) την οποία δεν ξέρει ο κόσμος.   Ακόμα και αν βαριέσαι να τα κουβαλάς σπίτι σου δηλαδή μπορείς να τα αφήσεις στο ταμείο και σου έρχονται δωρεάν.

Το όχημα απλό, ένα άδειο κουτί τηλεόρασης το οποίο μεταφέρουμε στη γειτονιά (σαν να είναι βαρύ).

Οι πλακίτσες με τον κόσμο άφθονες.  "Να την πάμε σπίτι σας;"  Ου, αμέ!  η απάντηση.  "Είναι δωρεάν η παράδοση, την τηλεόραση όμως την πληρώνετε."

Αυτή εδώ η τηλεόραση πάει για delivery στη Βουλή...

...και η μάχη αρχίζει.  Πως να επικοινωνήσεις ένα μήνυμα χωρίς σπατάλη χαρτιού, χωρίς να ταλαιπωρήσεις τον κόσμο και με χιούμορ;

 Πρώτη απόπειρα μια απλή καρικατούρα γύρω από το θέμα "πτώση τιμών".  Εκτός από τα κράνη και τα γιλέκα που έτσι κι αλλιώς σπάνε τον πάγο με τους καταναλωτές, η καμπάνια βγήκε στον δρόμο.  Και μάλιστα στην Πλατεία Συντάγματος.  Στην μέση του δρόμου σταματάμε και κοιτάμε πάνω δείχνοντας τιμές που πέφτουν.

Οι περαστικοί πολύ ζεστοί.  "Μπράβο"  "Καλοοοό" ή "Πολύ έξυπνο".  Μερικοί κάθισαν να δούνε αν θα το ξανακάνουμε στο επόμενο πράσινο φανάρι!

Υπάρχει ένα αντικειμενικό πρόβλημα πληροφόρησης στο διαδίκτυο.  Γίνεται εμφανές με την blogόσφαιρα και δυστυχώς πιάνει πλέον και τα παραδοσιακά ΜΜΕ.

Ο Ελληνικός όρος είναι "ξεκατίνιασμα", εγώ θα προσθέσω το πρόβλημα της ευρύτητας πηγών.

Το είχα πρωτοεντοπίσει σε σχέση με το περιοδικό "RAM" το οποίο εμφάνιζε έντονα σημάδια διαδικτυακής ζωής.  Δηλαδή η ύλη του αντικατόπτριζε περισσότερο τα τεκταινόμενα στο διαδίκτυο παρά την ελληνική πραγματικότητα.   Σαν Έλληνα καταναλωτή πληροφορικής το Google και η Apple ΔΕΝ είναι ότι πιο σημαντικό, πως να το κάνουμε.

Οι πρόσφατες απολύσεις της Microsoft παρομοίως έγιναν μεγάλο θέμα γιατί οι συντάκτες που δεν βγαίνουν από το γραφείο τους αρκετά δεν έχουν σημεία αναφοράς.  5000 άτομα για την Microsoft δεν είναι απολύσεις.  Με πάνω από 100 χιλιάδες προσωπικό μόνο οι παραιτήσεις είναι διπλάσιες από αυτό κάθε χρόνο!  Αν υποθέσουμε ότι στους 100 χιλιάδες κάποιοι δεν αξίζουν ή δεν ταιριάζουν, θα έπρεπε κάθε χρόνο να απολύονται τουλάχιστον 5 χιλιάδες.  Το γεγονός ότι δεν γινόταν ως τώρα ήταν μάλλον γιατί παραήταν βολικά εκεί.

Η Microsoft έχει ένα και μόνο οικονομικό πρόβλημα:  που να κρύψει τα κέρδη της!  Ως τώρα το αντιμετώπιζε ξοδεύοντας.  Έτσι κι αλλιώς πάντα ήταν πιο κερδοφόρα από τις προβλέψεις.  Απλά τώρα μπορεί να κόψει ρυθμό στα έξοδα και με την δικαιολογία της οικονομικής κρίσης να απολύσει επιτέλους και μερικούς ανθρώπους αντί να περιμένει να φύγουν από μόνοι τους.

Όπως και να το κάνουμε παραμένει μονοπώλιο και δεν διαφαίνεται αντίπαλος.  Όσο και αν τα ΜΜΕ προσπαθούν, το Google είναι μεν χειρότερο μονοπώλιο αλλά μακριά ακόμα από τον πολιτικό μακιαβελισμό της Microsoft.  Δεν έχει επαφές με αρχηγούς κρατών ακόμα ούτε αντίστοιχο lobby στις Βρυξέλλες και στα άλλα κέντρα αποφάσεων. 

Με τα Vista η Microsoft γεύτηκε όλο το μένος του πλανήτη.  Ότι καλό και αν είχε αυτό το λειτουργικό δεν ακούστηκε, μόνο γκρίνια και κριτική.  Οι εξυπνάκηδες του διαδίκτυου νομίζουν ότι κέρδισαν αλλά το λειτουργικό είναι πλέον παντού και τους βγάζει την γλώσσα.  Αν είστε από τους γραφικούς που ζητάνε ακόμα καινούργιο υπολογιστή με ΧΡ καλή δύναμη.  Ακόμα και στα netbooks όπου περίμεναν οι φίλοι του Linux ότι θα γίνει η επανάσταση λόγω κόστους, πλέον τα Vista κυριαρχούν. (Ούτε καν XP)  Με τα Windows 7 έχουμε ακόμα καλύτερο install, ακόμα καλύτερο taskbar, ταχύτητα.  Αλλά τώρα φαίνεται ο πραγματικός λόγος που πολεμούσαν όλοι τα Vista.  Οι εταιρείες δεν θέλουν να ξοδέψουν.  Ούτε να εκπαιδεύσουν τους υπαλλήλους τους σε νέο λειτουργικό. 

Η Microsoft δεν είναι απλά μονοπώλιο.  Έχει το πολιτικό πρόβλημα ότι πρέπει να ικανοποιεί όλο τον πλανήτη στις ΙΤ ανάγκες του.  Δεν είναι μόνο τεχνικό το πρόβλημα.  Είναι κάτι σαν την παλιά ΕΣΣΔ η προσπάθεια να συντονιστεί τόσο μεγάλο πράγμα.  Και υποψιάζομαι ότι δεν θα γίνουν πολλές απολύσεις ακόμα γιατί θα χρειαστεί πολύ βοήθεια στο πολιτικό της έργο...

Καθώς τρέχει όλος ο πλανήτης να αγοράσει τηλεοράσεις LCD ή Plasma έχουμε μια σειρά από παράδοξα.

1. Είναι βέβαια 16:9 ενώ το 99% του περιεχομένου που βλέπουν είναι 4:3 .   Και επειδή δεν θέλουν να έχουν άδειο χώρο αριστερά, τεντώνουν την εικόνα και χάνουν περιεχόμενο βλέποντας τελικά σε χαμηλότερη ανάλυση από ότι με την παλιά τους CRT!

2. Έχουν αναλύσεις HD ή σχεδόν HD ενώ το 99% του περιεχόμενου που βλέπουν είναι απλά 720 X 576

Δηλαδή ενώ θα μπορούσαν να μας εντυπωσιάζουν με την εικόνα τους συνήθως απλά εντυπωσιάζουν με τον όγκο τους.  Ή μάλλον την έλλειψη πάχους τους γιατί όγκο είχαν και οι παλιές μας τηλεοράσεις.

Ακόμα πιο παράδοξο όμως το γεγονός ότι πληρώνει ο κόσμος για μεγάλες τηλεοράσεις, πληρώνει και για BluRay, βάζει την ταινιάρα του να την απολαύσει και συνήθως την ακούει από τα ηχεία της τηλεόρασης.  Γιατί;  Γιατί το home theatre στον ήχο δεν έπιασε ποτέ.  Γιατί;  Γιατί τα καλώδια είναι μπελάς.

Και κάθομαι εδώ με το ασύρματο δίκτυό μου, το κινητό μου ασύρματα συνδεδεμένο καθότι είναι κοντά (στην τσάντα μου), το ασύρματο ακουστικό μου στο αυτί και παίζει το ασύρματο ράδιο μέσω internet....αναρωτιέται κανείς γιατί δεν έχουν βγει σε ευρεία παραγωγή ασύρματα ηχεία.  Από τεχνικής άποψης είναι πανεύκολο.  Αλλά κάθε κατασκευαστής κάνει το δικό του.  Κάτι σαν τα DECT τηλέφωνα.  Είναι κλασσική περίπτωση όπου περιμένουμε όλοι επειδή οι εταιρείες είναι φαταούλες.

 Η πιο "κακή" εταιρεία στην υπόθεση ήχος είναι βέβαια η Dolby η οποία παίρνει κερατιάτικο χαράτσι σε σχεδόν όλες τις συσκευές και πολλά από τα media.  Αντί να βάλει την δεσπόζουσα θέση της για καλό σκοπό και να διαθέσει ένα πρωτόκολλο ασύρματης δικτύωσης στο κοινό όμως απλά μαζεύει τα λεφτά μας.

Το ιδανικό θα ήταν κάτι σαν το bluetooth με το οποίο κάθε τηλεόραση, player ή ενισχυτής να μπορεί να βρίσκει κάθε ηχείο και να παίζει αντίστοιχα.  Έχω τέσσερα ηχεία;  Έχω subwoofer;  Ανάλογα στέλνει και τα σήματά της.  Αγοράζω όποια μάρκα θέλω και συνδέεται με ότι άλλο έχω στο σπίτι.

Καθότι όμως ο κόσμος του ήχου είναι όλοι παράξενοι άνθρωποι, αυτό δείχνει δύσκολο να γίνει πραγματικότητα.  Και ο Steve Jobs (όπως είχα προβλέψει σε αυτό το blog πέρυσι) αν και άρχισε να τρώει μπριζόλες μάλλον δεν θα μας τιμήσει με λύση.  Οπότε πάλι η Microsoft και το PC θα αρχίσουν την λαϊκή επανάσταση.  Θα παίζω από το PC μου σε ηχεία με απλό wifi.

Η γενική αίσθηση στην Ελλάδα είναι ότι είμαστε καθυστερημένοι και ανοργάνωτοι σε πολλά θέματα.  Η ψηφιακή τηλεόραση είναι ένα από αυτά.

Αλλά και στις ΗΠΑ, πατρίδα της ψηφιακής, καλωδιακής και γενικά...υψηλής κοινωνίας της TV δεν είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα.  Υποτίθεται ότι σε έναν μήνα ρίχνουν τον διακόπτη και διακόπτουν κάθε αναλογική εκπομπή.  Πάνε πάνω από δέκα χρόνια άλλωστε που το έχουν ανακοινώσει.  Το αναβάλλαν ήδη δυο φορές.  80 τοις εκατό του πληθυσμού δεν θα καταλάβει τίποτα, είναι ήδη καλωδιακό.   Αλλά ακόμα και έτσι 2 με 4 εκατομμύρια άνθρωποι  στις 17 Φεβρουαρίου δεν θα μπορούν να δούνε την Oprah, τον Jerry ή ότι άλλο κουτόχορτο έχουν συνηθίσει να βλέπουν.  Είναι μικρό ποσοστό, αλλά πολλοί άνθρωποι.  Πολλοί ψηφοφόροι. 

Στην Ελλάδα το πραξικόπημα έγινε με την παραίτηση Ρουσσόπουλου.  Την ίδια κιόλας μέρα οι ιδιωτικοί σταθμοί, άσπονδοι εχθροί κατά τα άλλα, ενώθηκαν για να φτιάξουν έναν οργανισμό (σε μορφή εταιρείας μη μηνύσιμη!) που με το έτσι θέλω χρησιμοποιεί τις συχνότητες που τους παραχωρήθηκαν για πειραματικές εκπομπές.   "Τι να την κάνουμε την κρατική υποδομή" θα πούνε.  "Το κάναμε μόνοι μας!"  Αλλά είναι αλλοπρόσαλλο τσούρμο.  Ο Skai έχει έτοιμη υποδομή για υψηλή ανάλυση.  Ο ΑΝΤ1 είναι με την ίδια υποδομή από την αρχή της ιδιωτικής τηλεόρασης - αν φταρνιστεί κάποιος εκεί μέσα θα πέσουν όλα.  Το Star έχει υπερσύγχρονη υποδομή πανέτοιμος για σχεδόν οτιδήποτε, θα μπορούσε να το σηκώσει όλο μόνος του.  Άλλοι μεταδίδουν σε MPEG2 γιατί είναι πιο εύκολο, άλλοι θέλουν MPEG4 γιατί επιτρέπει ψηλότερες αναλύσεις και διαδραστικά κόλπα.

Και η τηλεόραση που αγοράσατε DVB ready?  Μπορεί να είναι μπορεί και όχι!  Ναι, είναι δουλειά του κράτους να ορίζει τέτοια πρότυπα και να διασφαλίζει την ποιότητα εικόνας.  Οι εταιρείες που πουλάνε τηλεοράσεις κάνουν τούμπες να αρχίσει επιτέλους κάποιος λόγος να αγοράσουν όλοι High Definition.  Αλλά στην Ελλάδα της πολιτικής θεώρησης των ΜΜΕ αυτά είναι ψηλά γράμματα.

Προσπάθησαν μερικοί να παρουσιάσουν τον browser της Google σαν κάτι σημαντικό.  Δεν είναι.  Μόνο κάτι δημοσιογράφοι που δεν βγαίνουν αρκετά από τα γραφεία τους και ζούνε όλη μέρα στο διαδίκτυο παθαίνουν τέτοιες διαλλείψεις.   Ο Internet Explorer έχει την αγορά σχεδόν μονοπωλιακά δεμένη.  Οι ευσεβείς πόθοι των φανατικών φίλων του Firefox (οι οποίοι βρίσκουν όποια πηγή δεδομένων τους συμφέρει) δεν γίνονται πραγματικότητα.

Γιατί όμως βγήκε το Chrome;  Γιατί η Microsoft έχει τον τρόπο να γονατίσει το Google.  Πως βγάζει λεφτά το Google;  Διαφημίσεις.  Και πως μπορούν να κοπούν σε μια νύχτα όλες οι διαφημίσεις στο διαδίκτυο;  Αν ο υπολογιστής σας ανανεώσει μόνος του σε ΙΕ8 και κάπου στις επιλογές λέει "αυτόματη αφαίρεση διαφημίσεων"!  Η Microsoft θα βγει για πρώτη φορά ο καλός της υπόθεσης και το Google, ήδη χοντρό σαν εταιρεία, θα ψάχνει το μέλλον του.

Στη Google το ξέρουν.  Για αυτό άλλωστε μας χαρίζουν αρκετά αξιόλογες δωρεάν εφαρμογές και υπηρεσίες.  Αν μου κόψει ο ΙΕ8 τις διαφημίσεις ίσως μου κοπεί και το Gmail ή τα GoogleDocs μου.  Θα άρω τον περιορισμό.  Δεν πρόκειται να γίνει αυτός ο πόλεμος τώρα, ούτε ακριβώς έτσι.

Αλλά είναι εντυπωσιακό ότι κανείς από όλους τους δημοσιογράφους που αφιέρωσαν τους τίτλους στο Chrome δεν ασχολήθηκε με το ζουμί της υπόθεσης.

Ποιός φοβάται τις κάμερες τελικά;Ίσως θυμάστε την φασαρία που είχε γίνει για να μην επιτρέπεται στην αστυνομία να καταγράφει με βιντεοκάμερες διαδηλώσεις.  Προσωπικά δεδομένα και άλλες τέτοιες ανησυχίες.  Εμένα όμως με ανησυχεί το ανάποδο:  γιατί δεν είχαν περισσότερες κάμερες οι διαδηλωτές;   

Για αυτοπροστασία.  Για να μην κουκουλώσουν το θέματα τα ΜΜΕ που τόσο σνομπάρουν.  Για να βγει η αλήθεια προς τα έξω.  Η απάντηση είναι απλή. 

Κανείς δεν θέλει να φαίνεται η (βαρετή) αλήθεια.  Μικροσυμπλοκές με λίγα άτομα τελικά δεν πουλάει τηλεοπτικό χρόνο όσο «παλλαϊκό κίνημα οργής».  Όταν από μια πορεία φεύγουν όσοι με πάθος αλλά και ήθος απλά διαμαρτύρονται και μένουν τα κατακάθια να κάνουν φασαρίες δεν έχει τόσο μυστήριο η υπόθεση.   Τρία μονταρισμένα πλάνα από τα 10 λεπτά που υπήρχαν φλόγες εντυπωσιάζουν πολύ πιο πολύ από ότι τα υπόλοιπα 1430 λεπτά της ημέρας που η ζωή στο κέντρο κυλούσε ήρεμα. Υπήρξαν μέρες που έφυγα από την δουλειά μου στο Σύνταγμα και διέσχισα όλο το κέντρο.  Φτάνοντας στο σπίτι και ανοίγοντας την τηλεόραση είδα μια άλλη πραγματικότητα. 

Το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν συμφέρον να φουσκώνουν τα θέματα είναι αυτονόητο.  Το εκνευριστικό όμως σε αυτή την περίπτωση είναι ότι το ίδιο έκαναν και όλοι οι υπόλοιποι.  Και καλά 50-100 αναρχικοί ή ότι είναι οι άνθρωποι που θεωρούν αποδεκτό να κάνουν τέτοιες ζημιές.  Άντε και τα 50-100 άλλα παιδιά που παρασύρθηκαν από τα καλά σχολεία τους και είπαν να κατεβούν για την πλάκα τους ή για την εμπειρία.  Και αυτοί ήθελαν να φουσκώσουν τα κατορθώματά τους. Αλλά εμείς, οι υπόλοιποι;  To 99.99% της πόλης που δεν ανήκει σε αυτές τις ομάδες;   

Γιατί δεν βγάζουμε webcams να μεταδίδουμε ζωντανά από το κέντρο;  Είναι μια μορφή αυτοδικίας πριν να αρχίσουμε να βαράμε κι εμείς με ρόπαλα όσους απειλούν τα μαγαζιά μας και την αισθητική μας με την καταστροφή.  Όπως σε άλλο post ζήτησα να υπάρχει κάμερα σε κάθε χειρουργείο για την αυτοπροστασία μας, ζητώ από όλους όσους έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο να μεταδίδουν ζωντανά σε τέτοιες περιπτώσεις εικόνες.  Δεν μπορούμε να εξαρτώμαστε από τα ΜΜΕ ούτε από τα καυχήματα του κάθε νεαρού.  Ούτε από κάποιους blogger με περισσεία νοημοσύνης και καλής θέλησης αλλά πολύ μακριά από τα γεγονότα. 

Όποιος νοιάζεται για την αλήθεια ας με ακολουθήσει.   Την επόμενη φορά θα βρείτε την κάμερά μου εχθρό όλοι όσοι εκμεταλλεύεστε το ψέμα.

Πέθανε ο Steve Jobs, ιδρυτής της Apple!  Κυκλοφόρησε κατά λάθος, αλλά έχει ενδιαφέρον. Όλοι οι δημοσιογράφοι ξέρουν ότι διατηρούνται έτοιμα κείμενα για περιπτώσεις διασήμων.  Ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, ο Steve Jobs της Apple το δικαιολογεί πλήρως.  Αλλά βέβαια τίθενται σε σοβαρά θέματα διαδοχής.

Το να κρύψεις τον καρκίνο σου είναι κατανοητό απόλυτα.  Αλλά και το ερώτημα τι θα γίνουν τα 5.4 δισεκατομμύρια δολάρια σε προσωπική περιουσία είναι ενδιαφέρον.  Τουλάχιστον ο bill Gates κάνει φιλανθρωπίες...

Ρόλοι στον σχεδιασμό και την συντήρηση μιας ιστοσελίδας

Μια συχνή γκρίνια εδώ και χρόνια είναι αυτή των ανθρώπων που φτιάχνουν ιστοσελίδες και αυτών που τους πληρώνουν.  Οι μεν δεν καταλαβαίνουν τους δε, οι δε ζητάνε διαρκώς λεφτά, γενικά κανείς δεν είναι ευχαριστημένος.

Σε κάποιο βαθμό είναι κλασσικό πρόβλημα πώλησης υπηρεσίας, ίσως λίγο πιο δύσκολο πάντα στην χώρα μας.  Σε ένα άλλο επίπεδο όμως είναι επειδή δεν κάνει κανείς σωστή ανάλυση των ρόλων σε μια τέτοια δουλειά.

Ιδού μια πρόχειρη πρώτη απόπειρά μου:

Όμαδα διαχείρισης εργασίας και πελάτη.
1. Business Development.  Οι άνθρωποι που βρίσκουν τον πελάτη, είτε με διαφήμιση, επισκέψεις, direct δράσεις
2. Account Manager.  Oι άνθρωποι που διαχειρίζονται τον πελάτη.  Μπορεί να βγάζει νόημα να είναι άλλοι πριν την πώληση και άλλοι μετά.
3. Project Management.  Κάθε συγκεκριμένη εργασία ή φάση απαιτεί και κάποιον να την παρακολουθεί.
4. Business Analysts.  Κάποιος πρέπει να φροντίζει ότι αυτό που γίνεται (για το οποίο ξοδεύονται χρήματα) ταιριάζει με την πορεία και τις ανάγκες της επιχείρισης.

Ομάδα παραγωγής του έργου.
1. Παραγωγός - βοηθός παραγωγού.  Συντονίζει την ομάδα δημιουργικού.
2. Web Analyst. 
3. User Experience Architect
4. Information Architect
5. Content Strategist
6. SEO specialist
7. Usability specialist

Παραγωγή περιεχομένου.
 
1. Web writer
2. Web editor

Τεχνικά θέματα.
1. Developer
2. Programmer
3. Server admin
4. Tech assistance

Προφανώς δεν χρειάζεται σε κάθε περίπτωση να προσλάβουμε μια τέτοια πολυπληθή ομάδα!  Αλλά χρειάζεται να σκεφτούμε ποιός παίζει ποιούς ρόλους.  Και κυρίως ποιος θα παίζει τους ρόλους στο μέλλον και σε μόνιμη βάση.

Οι άνθρωποι της τεχνολογίας κατηγορούνται συχνά ότι δεν ξέρουν να επικοινωνούν ή ότι είναι ντροπαλοί.  Οι κανόνες μιας καλής συζήτησης όμως είναι ίδιοι εδώ και χιλιετίες.  

Τα 5 που πρέπει να αποφεύγονται:
1. Μην μιλάς διαρκώς για τον εαυτό σου
2. Ποτέ μην κριτικάρεις κάποιον στα κρυφά
3. Στα σοβαρά θέματα, δείξε σοβαρότητα
4. Στα ανάλαφρα θέματα μην το παίζεις σοβαρός
5. Μην διακόπτεις τους συνομιλητές σου

Και τα πέντε που πρέπει να επιζητούμε σε μια συζήτηση:
1. Να διατηρείς πάντα ψυχραιμία
2. Μίλα καθαρά
3. Μίλα άνετα, αλλά όχι υπερβολικά.  Όλοι πρέπει να μιλήσουν στην παρέα.
4. Να είσαι ευγενής
5. Εκτός και αν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, μείνε στα θέματα γενικού ενδιαφέροντος

Αυτοί οι κανόνες μπορεί να γράφτηκαν το 44πΧ από έναν Ρωμαίο, αλλά ισχύουν και με το παραπάνω σήμερα.  Μπείτε σε οποιοδήποτε φόρουμ και θα δείτε αμέσως τι γίνεται όταν δεν εφαρμόζονται!

Τώρα που έχει πιάσει αμόκ το σύνολο των Ελλήνων δημοσιογράφων το blogging και αρχίζουν οι μελέτες επί μελετών καθότι ξεκουνήθηκε ακόμα και η δημοσιουπαλληλίστικη πανεπιστημιακή κοινότητα, να δούμε λίγο πρακτικά τα όρια των καλών τρόπων του blogging.

Έχω ξανασχοληθεί με το θέμα σε σχέση με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. http://www.alexanderchalkidis.com/blog/post/2008/01/Email-etiquette1.aspx Για να είμαι ειλικρινής με απασχολεί πιο πολύ το θέμα σε σχέση με τα φόρουμ γιατί στο blog υπάρχει ελάχιστη αλληλεπίδραση.

Το βασικό πρόβλημα της online επικοινωνίας είναι το γεγονός ότι δεν ξέρουμε με ποιόν "μιλάμε".  Σε κάποιο βαθμό το προφίλ, το αβατάρ και η προιστορία μας στο φόρουμ ή το blog εξηγούν ποιοί είμαστε αλλά δεν αρκεί αυτό.  Δεν είμαστε ότι δηλώνουμε, είμαστε ότι πράττουμε.  Ακόμα και σε ένα σύντομο post μπορούμε και πρέπει να αποδεικνύουμε το ποιόν μας.

Δεύτερη σειρά θεμάτων προκύπτει όταν δεν είναι σαφές γιατί γράφουμε.  Τι θέλουμε να πετύχουμε;  Γιατί.  Απλά έχουμε νεύρα σήμερα και θέλουμε να τα βγάλουμε σε αυτό το φόρουμ ή πραγματικά μας εκνευρίζει τόσο πολύ αυτό το θέμα;

Προσωπικά γράφω και εγώ, ανάμεσα στην υπόλοιπη ομάδα του ProgramA σε αρκετά φόρουμ αλλά πάντα με την υποσημείωση - υπογραφή "
"το μήνυμα αυτό μπορεί να διέπεται από τα εμπορικά συμφέροντα του www.programa.gr αλλά ελπίζουμε να είμαστε χρήσιμη παρουσία στο φόρουμ αυτό ακόμα και έτσι!"
Οι αναγνώστες κάθε μηνύματος και κάθε post, θέλουν να μας κατηγοριοποιήσουν.  Τι αντιπροσωπεύουμε, τι αξίες, τι τρόπο ζωής;  Είναι σαν μια πολιτική συζήτηση όπου ο συνομιλητής σας ρωτάει και ξαναρωτάει "εσύ λοιπόν τι ψήφισες στις εκλογές;"  Αφού είναι πολιτική η συζήτηση, είναι ανέντιμο να το κρύψουμε.

Κατά βάση όλοι οι άνθρωποι, σε κάθε τους συναλλαγή ψάχνουν να πάρουν κάτι.  Αν δεν είναι εμφανές τι θέλουμε να πετύχουμε όλοι οι εμπλεκόμενοι, υπάρχει πρόβλημα.  Εξού και η διαδικτυακή λογική του να χαρίζεις πράγματα πρώτα για να εισπράξεις μετά.

Δεν διαφέρει και πολύ από έναν έμπορο αρωμάτων ή ξηρών καρπών πριν τρεις χιλιάδες χρόνια κάπου στην Μεσόγειο.  Δοκίμασε τον χουρμά, μύρισε το άρωμα για να πειστείς να το αγοράσεις.  Μια συζήτηση ξεκινάει.

Τα νέα εργαλεία επικοινωνίας στο διαδίκτυο ουσιαστικά απλά υποβοηθάνε την συζήτηση ανάμεσα σε πωλητές και αγοραστές.  Αν χρησιμοποιηθούν σωστά δηλαδή.  Όχι σαν μέσα προς καπέλωμα, αλλά σαν μέρος μιας ειλικρινούς συζήτησης.  Αν ο πωλητής στην Αλεξάνδρεια φώναζε μια φορά "εδώ ο καλός χουρμάς" και μετά απλά περίμενε πωλήσεις, μάλλον θα έφευγε άπραγος από την αγορά.

Εκτός κι αν υπήρχε έλλειψη χουρμάδων στην αγορά εκείνη την εποχή.  Στη δικιά μας εποχή όμως δεν υπάρχουν ελλείψεις.  Ίσα ίσα που υπάρχει πληθώρα προσφοράς και αγαθών και υπηρεσίων και κυρίως πληθώρα επικοινωνιακών μηνυμάτων.  Κανείς δεν περιμένει με ανυπομονησία το δικό μας εμπορικό μήνυμα. 

Μιλάμε για συζητήσεις, όχι για μαζικό marketing. 

Έχει γίνει γνωστό αυτό που όλοι υποψιαζόμασταν, δηλαδή ότι δεν χρειάζεται να είσαι με την μυστική αστυνομία για να βρεις από ποιον εκτυπωτή βγήκε μια εκτύπωση.  Όχι από κάποιο ντετέκτιβ και τρομερά εργαστήρια αλλά πολύ απλά επειδή οι ίδιες οι εταιρείες φροντίζουν κάθε εκτυπωτής να κρύβει ένα μοναδικό σημάδι σε κάθε σελίδα που εκτυπώνει.  Δεν υπάρχει τρόπος να το βρεις, να το αλλάξεις ή να το βγάλεις.

Όπως σε πολλές τέτοιες συζητήσεις, πάνω από όλα βέβαια πρέπει να αναρωτιόμαστε "τι έχει να φοβηθεί ένας φυσιολογικός χρήστης από αυτή την τεχνολογία;"  Στο κάτω κάτω αν δεν είσαι παραχαράκτης, ας ξέρουν όλοι τον σειριακό αριθμό του εκτυπωτή σου!  Ε, και την ημερομηνία εκτύπωσης....μμμ αρχίζω να ανησυχώ λίγο.  Δηλαδή θεωρητικά μόνο οι μυστικές υπηρεσίες ξέρουν πως να αποκωδικοποιούν το μυστικό σημάδι και η όλη προσπάθεια γίνεται σε συννενόηση με τις εταιρείες Canon, Hewlett-Packard, Xerox,  Epson και Brother.

Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, γιατί να τους βοηθάω εγώ;  Ας κάνουν κάτι άλλο να πολεμήσουν τους παραχαράκτες!  H ειρωνεία είναι ότι το θέμα αναφέρθηκε και από την ΕΕ όπου ο Κος Φρατίνι εξέφρασε φόβους για τα προσωπικά δεδομένα, την ίδια ώρα που αυτός προσπαθεί να περάσει το ακόμα πιο βάρβαρο σχέδιο σχετικά με τις πληροφορίες των επιβατών...

Το θέμα κυκλοφορεί ευρέως από τον Νοέμβριο του 2004 και προσφέρεται για διάφορες συνωμοσιολογίες, σατανιστές θεωρίες και άλλα μασονιστικά (βάλτε την αγαπημένη σας θεωρία συνωμοσία εδώ).  Το σημάδι μπαίνει σε όλη τη σελίδα, δηλαδή επαναλαμβάνεται, οπότε δεν μπορείς να κόψεις ένα κομμάτι και να το ξεφορτωθείς με...αναλογικό τρόπο.   H λύση είναι να μην τυπώνουμε τίποτα!  Είναι και οικολογικό.  Υποτίθεται ότι με τους υπολογιστές και το διαδίκτυο θα μειώναμε τις εκτυπώσεις αλλά αντίθετα τις αυξήσαμε δραματικά και ο λόγος είναι κυρίως η τεμπελιά μας.