Ετοιμάστηκα και πέρασα το ποτάμι πολύ ήσυχα, σαν κλέφτης.  Ο καρόδρομος – και άλλη κυριολεξία – έμπαινε φιδωτά σε ένα πολύ πυκνό δάσος.  Προχώρησα πατώντας απαλά και με μια τελευταία ματιά στα σημάδια του κάρου στην άμμο.  Δεν είχε και πολύ σημασία.  Και στην χώρα του Ποτέ-ποτέ να μπήκα τώρα, εδώ που έφτασα δεν έχει γυρισμό.

Στο άδειο μικρό χωριό βρήκα μια γριούλα.  Πείστηκε ότι δεν είμαι εξωγήινος και μου είπε ότι το μοναδικό λεωφορείο είχε περάσει στις τέσσερις.  Κατά διαολική μου τύχη όμως εκείνη τη στιγμή ήρθε το μόνο αυτοκίνητο στην περιοχή και με πήρε.  Είχε γυρίσει από Εύλαλο γιατί ξέχασε κάτι φασόλια που είχε ταγμένα.  Έτρεξα στο μυαλό μου τον χάρτη και του ζήτησα να με αφήσει λίγο πριν το χωριό σε πιο κεντρική διασταύρωση.  Αν έβρισκα κάτι, εκεί θα το έβρισκα.  Όλοι είναι στο καρναβάλι σήμερα.  Περνάω τον δρόμο και έρχεται πράγματι από τον άλλο δρόμο λεωφορείο.  Λεωφορείο;  Για Ξάνθη;  Ε, βέβαια.  Έτσι όπως πάει το γούρι αυτό, θα το συνηθίσω.  Λες να έχει καζίνο η Ξάνθη;  Αν δεν παίξω σήμερα δεν θα παίξω ποτέ.

Δ    -   Part 2 / Getting there

Λίγα πράγματα ήξερα για το Δέλτα του Νέστου από μια διάλεξη ενός μουστακαλή Γερμανού στο Ινστιτούτο Γκαίτε.  Θυμάμαι κάτι εικόνες που έμοιαζε σαν ζούγκλα.  Βλέποντας όμως εδώ τα ατελείωτα χωράφια απ’όλες τις πλευρές άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί δεν έμεινε στην χώρα του ο Γερμανός.  Αποκαρδιωτικά ευθεία η χάραξη του δρόμου.  Θαμπό φως μέσα από τα σύννεφα.  Κρύο αεράκι.  Περπατώ γρήγορα μέσα στην ησυχία, το αδιάβροχο παντελόνι μου δίνει τον ρυθμό.

. 

Όταν στις αμερικάνικες road movie ο φακός κάθεται ακούνητος σε ένα πλάνο για δέκα λεπτά δεν είναι μόνο γιατί ο σκηνοθέτης καπνίζει χόρτα σαν αυτά από την ζούγκλα του Γερμανού βιολόγου.  Η χωροχρονική ασάφεια είναι το κύριο χαρακτηριστικό του τοπίου.  Για να τονίσουν την κινηματογραφική αίσθηση, περνούν από το αντίθετο ρεύμα σχεδόν απανωτά δυο αυτοκίνητα.  Αυξανόμενος ήχος, σύντομος θόρυβος και το απαλό σβήσιμο του ήχου της μηχανής καθώς χάνεται κάπου στο βάθος της ευθείας.  Διπλά πιο έντονη τώρα η σιωπή.  Ο σκηνοθέτης αφήνει άλλα δέκα λεπτά την κάμερα εκεί.  Του είχε βγει φαίνεται κάπως παχύ το στριφτό και βαριόταν να το ξαναφτιάξει.  Που ξέρεις, εδώ ο Αγγελόπουλος βγάζει έτσι το ψωμί του. 

.

Εδώ όμως δεν είναι Τέξας, είναι Θράκη.  Δεν έχω μουσική υπόκρουση με slide κιθάρα και δεν με ενδιαφέρει τι καπνό φουμάρει ο σκηνοθέτης, ούτε ο Χανς ο μουστακαλής.  Περπατώ γρήγορα και αποφασιστικά απολαμβάνοντας με τον δικό μου τρόπο το κορμί μου και την απεραντοσύνη.  Ελπίζω να αντέχουν τα στρατιωτικά άρβυλα σε πραγματική πορεία.  Σκέφτομαι χίλια δυο άλλα, κοιτάω τον χάρτη, ξανασκέφτομαι...πολύ ευθεία αυτός ο δρόμος...  Η φωνή στης σκέψης μου αρχίζει να παραδυναμώνει.  Μπροστά ευθεία, πίσω ευθεία.  Αριστερά και δεξία τελείως επίπεδα όλα.  Ήρθε ώρα να γίνει κάτι στην ταινία επιτέλους.  Ξανακοιτάω πίσω μου.  Ευθεία, επίπεδη, άδεια και ήσυχη.  Ισιώνω το σακίδιο και αναρωτιέμαι αν πρέπει να βγάλω το αδιάβροχο παντελόνι.  Μου έφερε πολύ γούρι στο ωτοστόπ ως τώρα.  Τώρα όμως ιδρώνω.  Γούρι, τι δεισιδαιμονίες είναι αυτές;  Πάνω που προσπαθώ να επιβάλλω την λογική ακούω κάτι.  Αυτοκίνητο!  Μα τα χίλια μόρια PVC της τυχερής μου βράκας, σταμάτα ρε!

.

Αρχίζω να αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν φορέσω και προφυλακτικό.

.

Ο τύπος ήταν νέος, φιλικός, γρήγορος οδηγός και από το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής.  Άλλο ένα ωτοστόπ και έφτασα.  Απίστευτος χρόνος.  Δικό μου αυτοκίνητο να είχα δεν θα ερχόμουν τόσο γρήγορα.«Να προσέχεις τους Τούρκους» με συμβούλεψε σοβαρά.«Τι να προσέχω;  Σάμπως παίρνουν ποτέ ωτοστόπ;» χαριτολόγησα προσπαθώντας να δώσω έναν πιο ήπιο τόνο στις εθνικιστικές τάσεις. Άλλαξα το θέμα και τον ξεζούμισα από πληροφορίες για την περιοχή προσπαθώντας να στερεοποιήσω στο υγρό ζελέ του μυαλού μου κάποιο σχέδιο.  Ίσως ατυχής παρομοίωση αλλά τουλάχιστον μου έκοψε κάπως την όρεξη.  Το πρωϊνό το έχασα ως σκοπός.  Είχα απλώς φάει κάτι μπαγιάτικα κρουασάν από τις προμήθειες στον φοριαμό μου.

.

Μπήκαμε στον Εύλαλο, χωριό μακρύ, πλατύ και απλωμένο.  Με γίδια, πρόβατα, αγελάδες και κότες να περιφέρονται παντού αμέριμνα σιμοχνωτίζοντας με τους ανθρώπους.  Στάνες και σπίτια, χώμα και άσφαλτος, όλα μπλέκονται εδώ.  Δίπλα σε μια πόρτα παραταγμένα σαντάλια, παπούτσια, καουμπόυκες μπότες και μια σέλα και ηνία.  Φαντάστηκα για μια στιγμή σε ένα φτωχικό δωμάτιο να κοιμούνται ένας ηλικιωμένος κύριος, η γυναίκα του, ένας μοντέρνος γιός και το άλογο.  Όλα μαζί.  Στον κεντρικό δρόμο διάφοροι, κυρίως Μουσουλμάνοι, που δεν πήγαιναν Κυριακάτικα ούτε εκκλησία, ούτε στο καρναβάλι της Ξάνθης.  Με περιεπεξεργάζονταν από μακριά.  Συνηθισμένος σε τέτοια χωριά, συνέχισα αμέριμνος με το φουσκωμένο σακίδιο και το αδιάβροχο παντελόνι μου.  Είχα αρχίσει να ιδρώνω τώρα πια πολύ αλλά προσέφερα στους ντόπιους ένα μίνι καρναβάλι μόνος μου.  Τον Χριστό, αν θέλουν, ας τον βρούνε μόνοι τους.

.

«ΜΗΝ ΠΕΤΑΤΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ – εκ της αστυνομίας».  Εκτός από ανορθόγραφα, τα τοπικά όργανα της τάξης πρέπει να ήταν και οι μόνοι κάτοικοι της περιοχής που δεν άφηναν τα σκουπίδια τους κάτω από αυτή την πινακίδα.  Είχε σχεδόν χαθεί κάτω από τον όγκο σκουπιδιών.  Ρώτησα ευγενικά για τον φούρνο, αλλά η γριούλα μου απάντησε προσεκτικά, κοφτά και αρνητικά.  Βρήκα το καφενείο.  Οι δυο γέροι απέξω είχαν πολύ όρεξη για κουβέντα.  Αλλά μεταξύ τους.  Και στα Τούρκικα.«Τι μου σούρνετε βρε;» είπα γελώντας δυνατά και κοιτώντας παιχνιδιάρικα στα ολοζώντανα μάτια τους.  Πολύ Καζαντζάκη διάβασα τελευταία στην σκοπιά μου φαίνεται και υπό την επιρροή του τοπίου μεταφέρθηκα στο μυαλό μου στην Λυκόβρυση και την Τουρκοκρατία.  Τον ξάφνιασα τον γεράκο με την ευθύτητά μου και άργησε να βρει την μασέλα που του είχε πέσει από την τρομάρα για να απαντήσει.  «Εμ....αμ...από που είσαι λέγαμε απλώς.»   «Αθήνα, Αθήνα» απάντησα αλλά πριν προλάβω να προσθέσω έναν καλό λόγο για τον τόπο τους είχε γυρίσει στον άλλον για να συνεχίσουν το κουστομπολιό με βάση το νέο υλικό που τους προσέφερα.

«Μην τους λες πολλά αυτωνών» επενέβει ο κύρης του μαγαζιού.  «Τα σημειώνουν ξέρεις αυτά.»  Με κοίταξε με πολύ νόημα.  «Ποιός μπαίνει, ποιός βγαίνει...»  Μισόκλεισα τα μάτια μου σα να καταλάβαινα τέλεια πως λειτουργούσαν οι κεφαλές της οθωμανικής αντικατασκοπείας που έκαναν πιο πέρα τους ανύποπτους μεταμφιεσμένοι σαν άκακοι ηλικιωμένοι.  «Ναι, ναι...περίεργα πράγματα γίνονται εδώ...».«Μήπως έχετε ψωμί;»  Ελπίζω να μην πέρασε την ερώτησή μου για κάποιο κωδικό σύνθημα.  «Σου αρέσει το χωριάτικο;» μου αποκρίθηκε.  Έχει γούστο να αρχίσω διπλωματικό επεισόδιο.  Ας απαντήσω στα ίσα και ότι βγει.«Ναι, πολύ.»  Φαντάστηκα τον υπερσύγχρονο αμυντικό μηχανισμό της Ελλάδας να μπαίνει σε άμεση λειτουργία.  «Ο σύνδεσμος στον Εύλαλο έκανε επαφή – ετοιμάστε τους πυραύλους!»

«Γιουυυυυύρα!» βροντοφώναξε ο καφετζής.  Επιχείρηση Γιούρα;  Κωδικός Γιούρα;  Έβλεπα τον τίτλο του βιβλίου:  «Γιούρα:  η επιχείρηση που άλλαξε την Μεσόγειο».  Γιούρα οπλικά συστήματα;  Γιούρα πυρηνική κεφαλή;

.

Γιούρα η γυναίκα του.  Με ένα τεράστιο καρβέλι μαύρο ψωμί στο χέρι.  Ήταν τόσο όμορφη χειρονομία αλλά και τόσο αυθόρμητη.  Το πιο φυσικό και πανάρχαιο πράγμα στο κόσμο.  Μου προσφέρει το ψωμί.  Σαν να μην υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι που δεν δίνουν στον συνάνθρωπο απλόχερα.«Τόσο καλά είναι;»  Είχε βάλει τη μαχαίρα του στους τρεις πόντους καρβέλι.  «Ουυ..μια χαρά!».Βγήκα από το χωριό με το φονικό ψωμί των 30 χιλιοστών για το πυροβολικό, φέτα 200 γραμμαρίων για βιοχημικό πόλεμο και ένα χαμόγελο που θα έκανε το Σιδηρούν παραπέτασμα να μοιάζει με σχοινένιο κουρτινάκι με πολύχρωμες χάντρες σαν αυτές που είχαν στις πόρτες τους οι Μουσουλμάνοι.  Με κάτι τέτοια παίρνω θάρρος και θυμάμαι τον ήλιο όταν η μέρα είναι βαριά συννεφιασμένη.  Σαν να θέλει το τοπίο να μου τονίσει τέτοιες σκέψεις και από μια τρύπα στα σύννεφα φεγγοβολάει μπροστά μου η διασταύρωση.  Αγνοώ τα αυτοκίνητα που περνούν μέχρι να στρίψω.  Θαυμάζω το μονοτάξιο δημοτικό.  Έφτασα κιόλας.  Μέχρι να αναρωτηθώ πόσοι μπορεί να πηγαίνουν Κυριακάτικα στην Κεντητή είχε ήδη σταματήσει το πρώτο.

.

Με ένα σάλτο μπήκα στην καρότσα.  Το ημιγορτηφό είναι από τα πιο ευχάριστα ωτοστόπ.  Η Κεντητή ήταν μόνο τρία χιλιόμετρα απόσταση.  Με άλλο ένα σάλτο κατέβηκα.  Θα μπορούσε κάποιος να υπολογίσει την μέση ωριαία ταχύτητα του οχήματος από το μέγεθος των σταλακτιτών στο πρόσωπό μου.  Προσπάθησα να αποσυνδέσω τα παγωμένα δόντια μου για να ευχαριστήσω τον οδηγό.  Το ημιφορτηγό είναι από τα πιο ευχάριστα ωτοστόπ.  Αλλά το καλοκαίρι.

.

Ξεκόλλησαν τα δόντια μου και τους ευχαρίστησα.  Έλιωσαν και οι ενωμένες από το κρύο βλεφαρίδες μου και είδα ένα μικρότερα χωριό με ζώα, λάσπη και παραταγμένα παπούτσια.  Έλειπε η πινακίδα εκ της αστυνομίας για να μαζεύουν οι άνθρωποι σε ένα σημείο τα σκουπίδια τους όμως και τα είχαν απλώσει παντού για να ξεραίνονται.  Έλιωσαν και οι κλειδώσεις μου και άνοιξα το βήμα.  Η πυξίδα δεν είχε επηρεαστεί από το ωτοστόπ και ακολούθησα τις οδηγίες της.  Γιατί όμως ο βορράς έδειχνε καταπάνω μου;  Από ένα διαλυμένο βενζινάδικο φώναζαν κάτι ντόπιοι.  Έκανα την πάπια.  Ήρθα τόσο γρήγορα ως εδώ και με είχε πιάσει μανία να δω επιτέλους τον Νέστο.  Ξανασφύριξαν.  Παρά τις πολλές άλλες πάπιες, χήνες και κότες στην περιοχή δεν μπόρεσα να τους ξεγελάσω.  Θα’ναι το σακίδιο.

.

Τους πλησίασα ικανοποιώντας με την μία τις ερωτήσεις που εκ πείρας είχα προβλέψει ότι θα ρωτούσαν τον κατάσκοπο που ήρθε από το κρύο.  Για τον Νέστο μου έδειξαν ως κατεύθυνση ένα άνοιγμα λίγο πριν από πολλά σπίτια.  Πέρασα τον δρόμο με τα μάτια όλων καρφωμένα πάνω μου.  Παρά την σιγουριά στο βήμα μου παίξαμε κάτι που ίσως γίνει κάποτε τηλεπαιχνίδι καθώς όλοι φώναζαν οδηγίες για πιο από τα δεκαπέντε σπίτια να κατευθυνθώ.  «Αριστερά, αριστερά!  Όχι!  Δεξιά, αριστερά...εκεί, όχι...πιο πάνω...ναι, δεξιά!  Δεξιά!  Την κουρτίνα!  Τον φάκελο!»

 .

Άφησα το χωριό και τα παραδοσιακά αγροτικά παιχνίδια.  Επιτέλους αρχίζω.Ησυχία παντού.

.

Και ευθεία.

Δ    -   Part 1 / Intro

Δεν είχα σκοπό να γράψω για αυτή την Κυριακή.  Ίσως βαρέθηκα.  Κυρίως όμως ένιωσα για μια στιγμή καθώς ετοιμαζόμουν ότι είχα αρχίσει να μελετάω τις πράξεις μου με γνώμονα το πως θα φανούν αργότερα στο χαρτί.  Μπορείς να γίνεις σκλάβος της πένας όπως γίνονται άλλοι των όπλων, του αυτοκινήτου ή της τηλεόρασης.  Ότι χρησιμοποιείς σε σμιλεύει γιατί παίρνεις μορφή μέσα από αυτό.  Ο πρωτόγονος μέσα μου φοβήθηκε ότι θα χάσει την ψυχή του αν τον φωτογράφιζα με τα λόγια του.  Ότι το τεράστιο και ασύλληπτο  του να ζεις πραγματικά την κάθε στιγμή θα φύγει ξεφτυλισμένο.  Πάνω από όλα δεν ήθελα να μεταφερθώ πίσω από την κάμερα και να μην είμαι ολόκληρος στο φως του ήλιου.  Θα ήταν σαν να κάνεις έρωτα με μια αλλά να σκέφτεσαι άλλη. Δεν βιάστηκα λοιπόν, παρά τα πολλά που συνέβησαν αυτή την Κυριακή, να τα γράψω. 

Βλέπω τώρα ότι και άλλοτε περίμενα και καταλαβαίνω το γιατί.  Όσα κι αν περάσουν από τα μάτια μου, χίλια δυο περίεργα και ασύνδετα μεταξύ τους δεν έχουν έχουν αξία μέχρι να μιλήσουν στην ψυχή μου, να με αγγίξουν εκεί που δεν φτάνει μια απλή εικόνα σαν φωτογραφία.  Δεν χρειάζεται να ψάξω τα στοιχεία αυτά καθ’αυτά, να κατασκευάσω ψεύτικα ή να τα κουτσουρέψω.  Είναι ασήμαντα σε αυτόν τον αγώνα να βάλω σε λόγια το καυτό και ολοζώντανο κομμάτι της ψυχής μου που ψάχνω.  Για θύμηση δική μου κι όποιου διαβάσει τις αράδες αυτές.  Όλοι στον ίδιο αγώνα είμαστε. 

Έφυγα κάπως αργά.  Ήμουν τρίτο νούμερο το βράδυ οπότε δεν είχα κοιμηθεί πολύ.  Επιπλέον είχα σκοπία και οχτώ με εννιά το πρωί.  Τυχερός όμως που έτσι ξεμπέρδευα και ο άλλος που άλλαξε το πρωϊνό του νούμερο χαιρόταν που κοιμήθηκε περισσότερο Κυριακάτικα.  Ο επόπτης παραξενεύτηκε τόσο από την δικαιολογία μου που με άφησε.  «Εκδρομή στο Δέλτα του Νέστου;!;:@” έμεινε εκεί η κουβέντα αφού βεβαιώθηκε με τον δεκαενέα ότι όλα ήταν νομότυπα.   Καλά που τον βρήκα νωρίς.  Στον επόμενο έκανε τον δύσκολο, είχε βαρύνει με σύννεφα και ο ουρανός.Με το πιστό μου σακίδιο στην πλάτη και φορώντας αδιάβροχο παντελόνι για να κρύψω στα γρήγορα το στρατιωτικό, ανέβηκα στον κεντρικό δρόμο.  Περίμενα να περάσουν δυο νταλίκες, πέρασα τον δρόμο, πέρασαν δυο χιλιοστά του δευτερολέπτου και ένα αμάξι σταμάτησε.  Καλή τύχη, καλό αυτοκίνητο, καλή κουβεντούλα και με καλή ταχύτητα πριν το καταλάβω κατέβαινα στην στροφή πριν την γέφυρε του Νέστους στους Τοξότες.  Με πολύ καλή διάθεση αλλά και πολύ ησυχία σε αυτό το πιο απόμερο δρομάκι. 

Παλιά άσφαλτος, πολλά πουλάκια.  Από τα σκηνικά που σου λένε «σιγά μην περάσει απεδώ αμάξι.»Κι όμως δεν πρόλαβα να κάτσω ή να αλλάξω παντελόνι και κάτι ακούγεται.  Ένα φορτηγάκι κατεβαίνει από την Γαλήνη και βγάζει φλας να βγει εθνική.  Τελικά έρχεται ίσα πάνω μου όμως.  Είναι ένα πολυταλαιπωρημένο Volskwagen, κάποτε πορτοκαλί σαν το δικό μας.  Μου χαμογελάει όπως χαμογελάνε αυτά τα αμάξια, του χαμογελάω και εγώ και βγάζω το χέρι του ωτοστόπ.  Ο οδηγός, που μάλλον παρακολούθησε τον έρωτα να γεννιέται ανάμεσα στο αυτοκίνητό του και έναν ξένο, μου κάνει την κλασσική χειρονομία του «εδώ πιο κάτω στρίβω».  Ευτυχώς πήγαινε αργά και πρόλαβα να του κάνω με μια γκριμάτσα το «ναι! Ναι! Κι εγώ εκεί πάω/Όσο πας καλά είναι/είμαι καλό παιδί/βοήθησέ με και θα πας στον Παράδεισο/είμαι και χωρατατζής».  Η ετοιμότητα του έμπειρου ωτοπατζή σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ήμουν ξύπνιος πιο πολύ ώρα από αυτόν.  Ή τα κατάλαβε όλα αυτά ή απλά λυπήθηκε έναν περίεργα ντυμένο νέο με πρόβλημα συσπάσεων στους μυς του προσώπου!  Σταμάτησε και μπήκα χωρίς να με ρωτήσει καν που πάω.  Κουβένα, που πας, συμβουλές, αστειάκια, εδώ στρίβω, συμβουλές, ευχαριστώ πολύ, καλή σου μέρα.

Δεν πρόλαβα να ευχαριστηθώ τον γνώριμο ήχο της μηχανής VW καθώς γέμιζε την πρώτη φεύγοντας και βγαίνει από την στροφή ένα αμάξι.  Σηκώνω το χέρι στο «μπας και» και σταματάει αμέσως στο «γιατί όχι;”  Ευτυχώς ήταν χλυδάτη Citroen Xantia και είχε βολικό κάθισμα γιατί είχα πιαστεί από το καθισιό!  Για περπάτημα βγήκα και δεν έχω προλάβει να σταυρώσω βήμα.  Λέμε τα κλασσικά, τον ρωτάω διάφορα.  Για να παραφράσω το γνωμικό «Καλό το δικό σου μέσο αλλά με το ωτοστόπ γνωρίζει ς κόσμο.»  Ευθεία ο δρόμος, πολλά τα κυβικά, καλή η ανάρτηση.  Χαμηλή πτήση.  Ούτε λόγος βέβαια για ζώνη ασφαλείας.  «Αυτή την έχουμε για όταν πάμε καμιά φορά στην πόλη» μου είχε πει κάποτε ένας σαν αυτόν που είχε και την κακή συνήθεια να κόβει στο αντίθετο ρεύμα στις στροφές. 

Είχα όμως τον Άγιο Μεγαλαντίχειρ, προστάτη του ωτοστόπ, μαζί μου.  Ή ίσως από πίσω μου και να προσπαθούσε και αυτός στα μουλωχτά να διαβάσει το κυριακάτικο «Βήμα» που είχε μόλις αγοράσει ο οδηγός.  Ελπίζω να βγήκε από το αμάξι μαζί μου καθώς πάτησα δυο γερά και ξεκούραστα πόδια στον δρόμο.    

(Από τις σημειώσεις σε κόλλες Α4 που έγραφα στη σκοπιά στον στρατό το 1995.  Εδώ για το μέρος 2ο της συγκεκριμένης ιστορίας.)

Δεύτερη φορά που με συγκινεί ο μάγειρας Γιάννης Μπαξεβάνης.  (Συγκεντρωμένες οι κριτικές από την άλλη φορά, εδώ.)  Απολαυστικοί άνθρωποι που δεν κολλάνε με τίτλους (πχ σεφ) και επικεντρώνονται στο νόημα, δηλαδή την γεύση.

Αυτή την φορά το concept είναι ...διαδικτυακό:  Επιλέγεις ανάμεσα σε 8 διαφορετικές πίτες.  Γεμίζεις με 8 είδη κρεάτων.  Και γαρνίρεις με την σάλτσα της επιλογής σου.  Custom souvlaki!

Εξωτερικά δεν προδιαθέτει τίποτα για αυτό που γίνεται όταν παραγγείλεις, εξού και το γεγονός ότι δεν θα δυσκολευτείτε να κλείσετε τραπέζι.  (Ακόμα, μόλις άνοιξε!)  Αλλά μετά αρχίζουν τα ψαγμένα κόλπα του Μπαξεβάνη:  κοντοσούβλι με εξωτικά φρούτα, κοτόπουλο σούβλας μαρινάτο με γλυκιά κόκκινη πιπεριά, χούμους από κουκιά και ρεβύθια, σαλάτα λάχανο πορτοκάλι ρόδι και δεν συμμαζεύεται!  Ακόμα και η χωριάτικη αποκτά ντάκο και κρίταμο αλλά παραμένει - όπως όλα - σε τιμές ψησταριάς της γειτονιάς.   Ακόμα και τα μαγειρευτά είναι στα 4 με 6 ευρώ.

Όλα αυτά διαδραματίζονται δίπλα στην Πέτρου Ράλλη στη Νίκαια, απέναντι από το πάρκο.  Από Τσικνοπέμπτη λέει θα αρχίσουν και κόλπα με σούβλες που θα περιφέρονται στα τραπέζια.

Εδώ στο δασικό χωριό σαν καλός άνθρωπος της φύσης, ξεκίνησα να μάθω από επιστημονικής άποψης τι έχει γίνει.  Αφορμή κάτι που με προβλημάτισε σχετικά με τον χρυσαετό.

Διαβάζω λοιπόν χθες το βράδυ για ένα φυτό ενδημικό της Νότια Πίνδου.   Πριν προλάβω να το σκεφτώ έχω βάλει "achillea absinthoides" στο Bing.com γιατί μου αρέσει καλύτερα για αναζήτηση εικόνων.  3 φωτογραφίες μόνο;  Κατευθείαν στο Google.  Άπειρες φωτογραφίες.  Όλες άσχετες.  Άλλα είδη achillea.

Με κόπο και ιδρώτα και πολλά ανοιχτά tabs αργότερα βρήκα ένα και μοναδικό σκαρίφημα, προστατευμένο με ειδικό λογισμικό και με μεγάλη προειδοποίηση ότι πρέπει να αναφερθούμε στην πηγή: 

"Röpert, D. (Ed.) 2000- (continuously updated): Digital specimen images at the Herbarium Berolinense. - Published on the Internet http://ww2.bgbm.org/herbarium/ "

Εμπρός καλοί μου Έλληνες ακαδημαϊκοί και ερευνητές, ξεχυθείτε στην φύση αλλά ανεβάστε και τίποτα στο διαδίκτυο.  Είναι ξεφτίλα να έχουμε σπάνια είδη και να τα βλέπουμε μέσω ...Βερολίνου, πόσο μάλλον να πληρώνουμε για τις χάλια αυτές εικόνες.  Από επιστημονική περιέργεια για την νομική όψη του θέματος, παραθέτω εδώ δείγμα της εικόνας.  Καθότι το έχω χρεώσει πιο πάνω στην πηγή του, δεν έχω οικονομικό ώφελος από αυτό το blog και είναι σε χαμηλή ανάλυση, λογικά δεν υπάρχει νομικό θέμα, αλλά είμαι ανοιχτός σε αντιρρήσεις!  

Όσοι περπατάνε συχνά τα βουνά της Βορείου Ελλάδας αντιμετωπίζουν ένα αξιοπερίεργο φαινόμενο όταν φτάνουν σε κορφές κοντά στα σύνορα:  οι «δικές μας» πλαγιές είναι καταπράσινες σε σύγκριση με όσες είναι στην άλλη μεριά των συνόρων.  Δεν είναι μόνο η πληθυσμιακή πίεση στις γειτονικές χώρες.  Άνθρωποι κόβουν ακόμα ξύλα για να ζεσταθούν, ζούνε από την γη σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς από ότι στην Ελλάδα.  Και βοσκάνε πολλά ζώα.  Στο χωριό Μικροσπηλιά γέρος θυμάται  ότι κατέβαινε μέχρι το ποτάμι (Άραχθο) σχεδόν για να φέρει φυλλωσιές στα ζώα γιατί εκεί που τώρα είναι ζούγκλα σχεδόν, τότε ήταν κρανίου τόπος!

Σύμφωνα με τις διευθύνσεις Γεωργίας Άρτας και Ιωαννίνων, το 2005 στα Τζουμέρκα υπάρχουν 82.000 ζώα από τα οποία τα 70.000 είναι ελεύθερης βοσκής.  Ακόμα και αν προσθέσουμε μερικές χιλιάδες αδήλωτα ζώα (Ελλάδα είναι εδώ!) το συνολικό νούμερο είναι μισό από τον πληθυσμό που καταγράφηκε στο τέλος του 19^ου αιώνα (κατά Καρατζένη) που υπολογίζεται σε πάνω από 150.000 στα πενήντα και πλέον τσελιγκάτα της εποχής.Από την μία είναι ευχάριστο ότι, έστω και με αυτόν τον ανάποδο τρόπο, διατηρείται σε μεγάλο βαθμό το φυσικό περιβάλλον.  Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι τα οικόπεδα στην περιοχή (όπως συχνά στην Ελλάδα) είναι χωρισμένα σε πολύ μικρά αγροτεμάχια τα οποία συχνά ανήκουν σε πολλαπλούς κληρονόμους, είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναπτυχθεί από ότι φαίνεται η περιοχή με την κλασσική έννοια.Αλλά ξεχνάμε συχνά όταν βλέπουμε το περιβάλλον σαν κάτι «παρθένο» σε κάποια εξιδανικευμένη εποχή πριν την ανθρώπινη επέμβαση, ότι είμαστε μέρος του περιβάλλοντος. 

Η Ήπειρος είναι βοσκοτόπια εδώ και έξι χιλιετίες περίπου.  Και τα ζώα της περιοχής έχουν εξελιχτεί για να το εκμεταλλεύονται.  Υπάρχουν είδη πουλιών, όπως η Motacilla Flava (κιτρινοσουσουράδα) που έχουν εξειδικευτεί στο κυνήγι εντόμων που σηκώνονται όταν κινούνται τα κοπάδια.   Πολλά φυτά βασίζονται στην μεταφορά σπόρων τους από τα ζώα όχι μόνο στα κόπρανα αλλά και στο τρίχωμα είτε επειδή πιάνονται στα ζώα ή και επειδή πιάνονται στις τρίχες τους για να «πετάξουν».    Οι ίδιες τρίχες, συνήθως όταν πιάνονται στους θάμνους, γίνονται πρώτη ύλη για τις φωλιές πολλών ειδών με πιο έντονο παράδειγμα την Luscinia megarhynchos (νυχτοπούλι, βέβαια τραγουδάει και την ημέρα απλά δεν το παρατηρούμε τόσο πολύ).Όσοι έχουμε καταραστεί τις γιδόστρατες που μας οδήγησαν σε αδιέξοδα, έχουμε προφανώς άδικο. 

Η διαρκής και έντονη παρουσία νομαδικών πληθυσμών ζώων είναι ο μόνος τρόπος να συντηρούνται μονοπάτια αλλά και πολύτιμες ανοιχτές περιοχές.  Είτε για το κυνήγι αρπαχτικών ή για πουλιά που έχουν εξειδικευτεί σε κυνήγι εντόμων σε κοντό χόρτο  (μετά από την βοσκή) ή και για άλλα είδη φυτών που δεν έχουν αλλιώς τρόπο να επιβιώσουν.  Πολλά είδη ζώων και πουλιών (πχ Lanius Collurio-αετομάχος και στο Πήλιο βλέπεις συχνά τέτοια) έχουν συνηθίσει να φωλιάζουν σε βοσκημένους θάμνους.  Όπως είναι τώρα, τελείως άγρια, δεν μπορούν να τους προσεγγίσουν. Μερικά ζώα έχουν εξειδικευτεί σχεδόν εξ΄ολοκλήρου για συμβίωση με τα κοπάδια.  Για παράδειγμα το Hirundo rustica (χελιδόνι) κυνηγάει ειδικά τα έντομα που παίρνουν κομμάτια κοπράνων των ζώων και τα αποσυνθέτουν στον αέρα.  Προφανώς δεν μπορούμε πια να αφήσουμε τελείως ελεύθερα τα πράγματα, ειδικά όχι για τους ανθρώπους.  Και λίγοι να έρχονται, μπορούν πλέον να κάνουν ζημιά για πολλούς! 

 Ένας τρελός με μια μπουλντόζα ή μια παρέα με σύγχρονα όπλα, μπορούν να δημιουργήσουν δυσανάλογες επιπτώσεις στο περιβάλλον.Αλλά είναι σημαντικό να βλέπουμε και να κατανοούμε τις μορφές συμβίωσής μας με το φυσικό περιβάλλον καθώς αυτό εξελίσσεται.  Και να βοηθάμε στην επιβίωση όσων ειδών δεν προλαβαίνουν να εξελιχτούν με τον ίδιο τρελό ρυθμό που αλλάζουμε εμείς τον κόσμο μας στον τελευταίο αιώνα.

Βαφτίζω ένα νέο σπορ.  Για να ακριβολογήσω, προμοτάρω ένα πανάρχαιο σπορ που αξίζει να ξανακοιτάξουμε:  το σκαρφάλωμα σε βράχια.  (Στα Αγγλικά bouldering.) Αν σας ακούγεται βαρετό ή δεν το έχετε δοκιμάσει ή δεν έχετε παιδιά.  Τα οποία τρελλαίνονται να σκαρφαλώνουν σε μικρά βράχια και να πηδάνε από το ένα στο άλλο.  Αν αυτό γίνεται σε κοίτη ποταμού αποκτά νόημα και κατεύθυνση.   ΄(Θα ανεβάσω λεπτομερή στοιχεία διαδρομών όπως έκανα εδώ με τα μονοπάτια)

Γιατί είναι και πάλι επίκαιρο;

1.       Όσοι πάνε διακοπές με παιδιά ψάχνουν κάτι εποικοδομητικό να τα κάνουν.

2.       Η Ελλάδα έχει χιλιάδες ξερές κοίτες μικρών ποταμιών ή ρυακιών στα βουνά της.

3.       Το περπάτημα-ψιλοσκαρφάλωμα σε αυτά είναι γενικά σε σκιά, ακόμα και το καλοκαίρι.

Βγαίνοντας βόλτα από το δασικό χωριό στο υπέροχο, φρεσκοφτιαγμένο μονοπάτι προς Μικροσπηλιά, σκέφτηκα να γυρίσω από άλλο δρόμο.  Λίγο πριν το χωριό, έβαλα μπρος το GPS και μου έδειξε προς έναν χωματόδρομο.  Και λίγο πιο πάνω είδα το υπόλλειμα ενός καλντεριμιού.  Βέβαια δεν μπορούσα να αντισταθώ και το ακολούθησα.  Αλλά λίγο πιο πάνω εξαφανίστηκαν τα ίχνη του στην ένωση με ένα ρυάκι.  Ή κάποιο μικρό γεφύρι υπήρχε ή έστριβε προς το βουνό κάπως που δεν φαινόταν.  Μπήκα λοιπόν στο ρυάκι.  Για πρώτη διάσχιση μάζεψα σχετικά λίγες γρατζουνιές και κατέληξα στον χωματόδρομο λίγο πάνω από το δασικό χωριό.  Όλη η βόλτα με είχε πάρει μια ώρα, δηλαδή ιδανική κυκλική διαδρομή για τους περισσότερους. 

Γύρισα λοιπόν την επόμενη οπλισμένος με ένα μικρό πριόνι και καθάρισα τους λίγους ενοχλητικούς θάμνους μέσα στο φαραγγάκι. Έχει όμορφες εναλλαγές σε βλάστηση και κλίση.  Δυο τρία κάπως πιο απότομα σημεία (ενάμιση μέτρο, άντε δυο αλλά θεαματικά).   Αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα να βρει κάποιος και να παρατηρήσει ανεβαίνοντας.  (Και στο μονοπάτι κατεβαίνοντας από το Δασικό χωριό Κέδρος προς Μικροσπηλιά,  έχουν βάλει πολύ έξυπνα πινακίδες στα φυτά με τα ονόματά τους.) 

Η διαφορετικότητα στον τουρισμό μπορεί να γίνει μοχλός ανάπτυξης, χωρίς να επιβαρύνει σε κόστος.

Αναλυτικά η πρώτη διαδρομή με στοιχεία για GPS σε υπόβαθρο Google Maps εδώ.

Συνήθως όταν βλέπουμε ποδηλάτες-τουρίστες στην Ελλάδα είναι ξένοι.  Με κάτι παραφορτωμένα μεγάλα ποδήλατα «ταλαιπωριούνται» στον ήλιο.  Πολλές φορές είναι σε μεγάλους δρόμους και σου΄ρχεται να τους φωνάξεις «που πας βρε καραγκιόζη από τον αυτοκινητόδρομο;» αφού σίγουρα κάπου κοντά υπάρχει πολύ πιο όμορφος επαρχιακός δρόμος.  Η άλλη κατηγορία είναι ο Έλληνας ποδηλάτης αναψυχής ο οποίος βγήκε από το τζιπ του για πέντε λεπτά και νοίκιασε ένα ποδήλατο, συνήθως χείριστης ποιότητας mountain bike και καλά.  Τον βρίσκεις να κάνει ποδήλατο σε χωματόδρομους, προφανές ότι έχει να κάνει από παιδί και στα 10 λεπτά έχει σταματήσει για να ρωτήσει που θα βρει καλά παϊδάκια στην περιοχή.

 Πρόσφατα ανακάλυψα ότι υπάρχει μια νέα πιθανή κατηγορία η οποία γεφυρώνει τους δυο κόσμους:  το σπαστό ποδήλατο!

1.       Μπαίνει σε όλα τα δημόσια μέσα μεταφοράς, όχι μόνο στον «καρβουνιάρη» (το αργό τραίνο που έχει βαγόνι για τέτοιες μεταφορές) αλλά και στα κανονικά τραίνα, τα ΚΤΕΛ και τα τοπικά λεωφορεία.  Αυτό σου δίνει τεράστια ευελιξία να κάνεις μόνο τις όμορφες διαδρομές που θέλεις και όχι τις βαρετές που με το κανονικό ποδήλατο κάνεις από ανάγκη.

2.       Είναι πολύ πιο αναπαυτική θέση οδήγησης για να βλέπεις τι γίνεται γύρω σου.  Για τουρισμό βγήκαμε, όχι αγώνες άλλωστε.  Η ίδια στάση που σε σώζει στην πόλη επειδή είσαι πιο ψηλά και πιο όρθιος, είναι και η πιο σωστή για τουρισμό.

3.       Δεν χρειάζεται να ψάχνεις που θα το αφήσεις αφού διπλώνει και μπαίνει μαζί σου σε δωμάτιο ξενοδοχείου, όσο μικρό και αν είναι αυτό, ή κάτω από το τραπέζι του καφέ ή εστιατορίου.

4.       Οι ίδιες χοντρές και δυνατές ρόδες-ζάντες που είναι σχεδιασμένες να αντέχουν τα πεζοδρόμια της πόλης, αντέχουν και κακοτράχηλους χωματόδρομους που μπορεί να χρειαστεί να πάρεις για να κόψεις δρόμο, επειδή είναι πιο όμορφη διαδρομή ή για να φτάσεις σε κάποια κορυφή.

5.       Αν θέλεις να το αφήσεις στην μέση του πουθενά για να πας για περπάτημα ή άλλη εξερεύνηση, διπλώνει και κρύβεται εύκολα κάτω από κάποιον βράχο ακόμα και στο πιο ερημικό τοπίο.  (βλ φωτό, το ποδήλατο είναι κάτω αριστερά πίσω από τον βράχο!)

6.       Και βέβαια σου παρέχει την ιδανική πρώτη ατάκα για να σπάσεις τον πάγο με τους ντόπιους ή τρυφερές υπάρξεις του άλλου φύλου!

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι μπορείς να κάνεις τελείως διαφορετικό είδος τουρισμού.  Με ένα μικρό σακιδιάκι σαν το δικό μου κουβαλάς τα ρούχα σου και τα τουαλετικά σου μόνο αφού το μεσημέρι θα σταματήσεις σε κάποια ταβέρνα και το βράδυ σε ξενώνα ή ξενοδοχείο.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ:

Δασικό χωριό Κέδρος (920μ υψόμετρο) μέχρι καταφύγιο και κορυφή (2400) είναι καλός χωματόδρομος με κλασσικά zigzagοανεβάσματα.  Μόνο όπου έχει πολύ χαλίκι θέλει προσοχή αλλά είναι λίγα τα σημεία.  Για τους πιο περιπετειώδεις οι πεζούλες προσφέρονται και για άγριο downhill με άλματα.

Δασικό χωριό ως Άρτα ο καλύτερος δρόμος είναι από Μικροσπηλιά, Ράμια, γέφυρα Τζαρή (ως εδώ κατήφορος), ανάβαση στον κεντρικό (4 χλμ ανήφορος), Ροδαυγή και μετά όλο ίσα κάτω - βρίσκεις την τελική ταχύτητά σου στους ατέλειωτους κατήφορους!  Εγώ το έκανα σε τρεις ώρες αλλά σίγουρα γίνεται και πιο γρήγορα αν δεν πιάνεις κουβέντα με κάθε γεράκο που βρίσκεις στον δρόμο.

Το μπάχαλο των ΚΤΕΛ έχει γίνει πλέον λίγο πιο υψηλής τεχνολογίας.  Εκεί που έψαχνες στο τηλέφωνο το συγκεκριμένο ΚΤΕΛ της επιλογής σου, ανάλογα με τον προορισμό, τώρα στο www.ktel.org διαφημίζει έναν πενταψήφιο αριθμό τηλεφώνου (με χρέωση βέβαια) που υποτίθεται ενημερώνει για όλα τα ΚΤΕΛ.  Είναι από αυτά τα τρισάθλια αυτοματοποιημένα συστήματα με αναγνώριση φωνής.  Αφού περιμένεις ώρα (και χρεώνεσαι βέβαια) να σου πει διάφορα άχρηστα, σου ζητάει τόπο αναχώρησης.

"Αθήνα" λέω όσο πιο καθαρά μπορώ.

- Είπατε "Ραφήνα".  Τώρα πείτε τον προορισμό σας.

"Πίσω" (μου είχε πει στην εισαγωγή αν κάνω λάθος να πω "πίσω" για να διορθώσω)

- Θέλετε να πάτε από την Ραφήνα στο Κίσο.

Μπορείς να συνεχίσεις ώρα έτσι με τα ανόητα μενού τους μέχρι που αυτοί είναι 5 ευρώ πλουσιότεροι και εσύ έχεις χάσει την ώρα σου και έχεις εκνευριστεί.

Προκύπτουν πολλά ερωτήματα.  Γιατί είναι η "επίσημη" γραμμή αναζητήσεων του ΚΤΕΛ αυτή;  Γιατί δεν είναι ελεύθερα διαθέσιμες οι πληροφορίες στην ιστοσελίδα αυτή (ή και το www.ktel.gr αν δεν το είχε πιάσει κάποιος άσχετος...) παρά μόνο λειτουργεί σαν κράχτης για την τηλεφωνική γραμμή;  Πως μοιράζονται τα έσοδα από αυτή την απαράδεκτη αρπαχτή η εταιρεία που το υλοποίησε και το ΚΤΕΛ; 

Όταν δε φτάσεις στα ΚΤΕΛ, άλλα μυστήρια.  Γιατί δεν υπάρχει ένα κεντρικό ταμείο, αλλά δεκάδες μικρότερα για κάθε προορισμό;  Ούτε ο Κάφκα δεν θα μπορούσε να σκεφτεί πιο ανόητο και αντιπαραγωγικό τρόπο οργάνωσης.  Δέματα από εδώ, γραφειάκια από εκεί.... και οι παράνομοι ταξιτζήδες με σβησμένα τα φώτα περιμένουν πίσω από τον σταθμό να φύγουν οι αστυνομικοί για να κάνουν καμιά τριπλοταρίφα.

Α, και θυμάστε όλες τις φασαρίες για την ασφάλεια στα ΚΤΕΛ.  Μόνο η πινακίδα έμεινε και αυτή ανορθόγραφα...

Είναι ένα φεστιβάλ πολύ διαφορετικό.  Και αξίζει τον κόπο.   Μια από τις μέρες του πχ:

"10.00 Κατάβαση με βάρκες rafting στον Άραχθο ποταμό

20.30 Συναυλία των Blues Wire

22.00 Συναυλία με τον David Lynch και Θοδωρή Ρέλλο

23.30 Προβολή της ταινίας «Ο Πλανευτής του Γράμμου», του Βαγγέλη Ευθυμίου"

Αναλυτικά το πρόγραμμα εδώ http://www.tzoumerka-art-festival.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=71&Itemid=58 αλλά δείτε ΠΡΩΤΑ την τοποθεσία.  http://www.tzoumerka-art-festival.gr/

Ένα δασικό χωριό με αίσθηση...base camp.  Τρως πρωϊνό σαν να έχεις μόλις βγει από την σκηνή στα 2000 μέτρα, με ατμόσφαιρα - κρύσταλλο, τις κορφές δίπλα σου και την θέα ατελείωτη.  (Live camera http://www.guesthousekedros.gr/  για να πάρετε μια αίσθηση.)

Χαρτοφύλακας στο ένα, σακούλα McDonald's στο άλλο.  Άντε να ανοίξει και στο Βατοπέδι

Πολλοί έχουν κατηγορήσει, δικαίως νομίζω, την αυτοκινητοβιομηχανία για καθυστερημένη απόκριση στις ανάγκες του κόσμου.  Τώρα που τους τσιμπάει η κρίση αρχίζουν να κινούνται κάπως καλύτερα.  Ένα ωραίο παράδειγμα είναι τα καντράν των αυτοκινήτων, αυτοί οι γελοία low tech χώροι που μας παρέχουν ως τώρα ελάχιστη ενημέρωση για το τι γίνεται στο αμάξι μας.  Δείτε όμως http://www.youtube.com/watch?v=5dRzx7YGBNM ακόμα και οι Αμερικανοί ξυπνάνε!  Οδηγίες χρήσης στο καντράν.  Γιατί όχι;

Και ακόμα πιο ενδιαφέρον το θέμα της οικολογικής οδήγησης.  http://ecomodder.com/ η βίβλος για αυτό το θέμα.  Από μετατροπές αεροδυναμικής, μέχρι αλλαγές στο cruise control για μεγαλύτερη οικονομία καυσίμου.  Αντί να κοντράρονται σε θέματα επιτάχυνσης στο forum συναγωνίζονται για να βρούνε τρόπους να ρίξουν την κατανάλωση.  Και οι κατασκευάστριες εταιρείες βέβαια παρακολουθούν από κοντά.  Μέχρι και φύλλα θα βάλουν τώρα στο καντράν για να μας κάνουν να νιώθουμε ωραία όταν οδηγάμε οικονομικά.  Και στο νέο σύστημα της Nissan μπορεί να δει ο οδηγός πόσο οικονομικά οδηγάει σε σχέση με άλλους οδηγούς!

Αυτό είναι.  Φωτό από πρόσφατη επίσκεψή μου στα Σκόπια.  Autocad και Solidworks εκπαίδευση κανείς; 

Δεν το αγοράζει εξάλλου κανένας, όλοι φουλ πειρατεία, οπότε να το μάθουν τουλάχιστον...

Η βαμβακίαση στα πεύκα (ας αφήσουμε το ποιος φταίει προς στιγμή) είναι ένα πρόβλημα με δυο όψεις. 

Αν αντιπαθείς τα πεύκα, χαίρεσαι για την ευκαιρία να μπούνε δέντρα πιο συμβατά με το ελληνικό τοπίο. Τα πεύκα άλλωστε είναι πολύ πρόσφατη εισαγωγή στην χώρα μας, απόδειξη της πτώσης ποιότητας του περιβάλλοντος.  Κάτι σαν τους γλάρους, τους αρουραίους και τις κατσαρίδες.

Αν συμπαθείς τα πεύκα σου φαίνονται γελοίοι οι τρόποι που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το θέμα.  Άλλος ραντίζει, άλλος καθαρίζει με νερό.  Αλλά δίπλα τα άλλα πεύκα γεμάτα, οπότε είναι θέμα χρόνου να ξανακολλήσουν!  Πρώτη πλήρης και λογική αντιμετώπιση του θέματος που διάβασα σήμερα από την Bio Insecta.  www.bio-insecta.gr  Το κρίσιμο απόσπασμα κατά την γνώμη μου αυτό:

Πολλά email για το προηγούμενο, οπότε ιδού η φυσική του συνέχεια. 

• Σκοτάδι ή όχι;  Υπάρχουν οι φανατικοί του σκοταδιού ή των ελεγχόμενων συνθηκών.  Δεν είναι και πολύ ρεαλιστικό.  Αφενώς μεν το σκοτάδι είναι απαράδεκτο για επαγγελματία γιατί οι εικόνες είναι σχεδιασμένες για να βλέπονται σε φωτεινές συνθήκες.   5000Κ ή D50 ονομάζεται η κανονική φωτεινότητα ημέρας και αυτήν πρέπει να επιδιώκουμε σταθερά.  Τα πλαϊνά σκιάδια αντίθετα μπορούν να βοηθήσουν στην μείωση των αντανακλάσεων, όχι για να κάνουμε τεχνητή…συσκότιση!
• Λογισμικό DDC δεν μας σώζει χρωματικά, απλά βοηθάει στην ρύθμιση των χρωμάτων χειροκίνητα.  Το οποίο όμως καλό είναι να μην κάνετε αφού θα έχετε σίγουρα κάποια συσκευή καλιμπραρίσματος που θα σας φτιάξει τα σωστά προφίλ.
• Αναλογικές ή ψηφιακές συνδέσεις με τον υπολογιστή;  Εδώ υπάρχουν διάφοροι μύθοι.  Ουσιαστικά το ψηφιακό έχει μικρό προβάδισμα αλλά δεν είναι πανάκεια.  Ούτε βέβαια μια ψηφιακή σύνδεση εγγυάται σωστά χρώματα όπως νομίζουν πολλοί!
• Χρωματικός χώρος (color gamut) Ουσιαστικά όσο μεγαλύτερο, τόσο καλύτερο.  Πχ μερικοί διαφημίζουν ότι φτάνουν το 92% του χώρου Adobe RGB.  (Αν δεν είναι 100% όμως τι μας νοιάζει;  Ξέρετε από τώρα το 8% που δεν φτάνουν αν θα σας χρειαστεί;!)
• Contrast είναι ουσιαστικά η σχέση ανάμεσα στο μέγιστο άσπρο και το ελάχιστο μαύρο.  Όσο περισσότερο, τόσο πιο καθαρές εικόνες.  Πάλι αυτό δεν «αρέσει» σε κάποιους κουλτουριάρηδες αλλά εδώ μιλάω για αντικειμενικά μετρήσιμα πράγματα και ακρίβεια απεικόνισης.  Το θέμα βέβαια συνδέεται με το luminance.  (Εκτός και αν είσαι gamer οπότε τι σε νοιάζει αν είναι σωστά τα χρώματα...)
• Στο luminance δεν είναι αναγκαστικά το μεγαλύτερο καλύτερο.  Πολλές οθόνες έχουν μέχρι και 500 cd/m2 το οποίο είναι εκτυφλωτικό για σοβαρή δουλειά.  Γύρω στα 100 cd/m2 είναι το ιδανικό οπότε ρυθμίστε ανάλογα.
• Bit Depth.  Εδώ όσο περισσότερο τόσο καλύτερο αλλά εφόσον έχετε και άλλες συσκευές αντίστοιχων ικανοτήτων.  Έφτασαν τα 16 bit χρωματικό βάθος οι οθόνες αλλά αν επεξεργάζεσαι στα 8 στο πρόγραμμά σου, τι να το κάνεις;!
• Ομοιομορφία.  Εδώ δυστυχώς είμαστε στο έλεος των κατασκευαστών.  Η ιδέα είναι ότι η οθόνη δεν έχει διαβαθμίσεις σε απόδοση από το ένα σημείο στο άλλο (κυρίως μέση με άκρες).

Με την λειψυδρία να μας μαστίζει (και πόσο μάλλον στην Κύπρο!) οι υποστηρικτές του γκολφ φαντάζουν ακόμα πιο εξωφρενικοί.

Δηλαδή εκτός από την αποψίλλωση τεράστιων περιοχών, τα χημικά για το γκαζόν και άλλες οικολογικές καταστροφές που προκαλεί μια εγκατάσταση γκολφ, είναι και το πρόβλημα του νερού.  Τόσο γκαζόν;  Στην Ελλάδα;

.

Και πάλι όμως η τεχνολογία δίνει λύση!  http://www.golfontour.co.uk/    Έρχεται στον χώρο σας ένα φορτηγό με ένα πλήρες σύστημα προσομοίωσης και βαράτε ελεύθερα.  Μάλιστα, καθότι το νοικιάζουν κυρίως σε εκδηλώσεις, έχει μια σειρά από παιχνίδια για να παίζουν πολλοί μαζί.  πχ ποιός θα ρίξει πιο μακριά.

.

Επιπλέον κάνει και τεχνικές αναλύσεις του τρόπου που κινείται ο καθένας για να βελτιωθεί.  Άντε μπράβο γιατί γήπεδα γκολφ ούτε ο μακαρίτης ο Καραμανλής δεν ήθελε στην Ελλάδα!

Από τον Σχοινιά του 1920 ως την Στουρνάρη του 2008

.

Λόγω Cebit δεν πήγα εκτός Αθηνών το τριήμερο.  Πολύ χαλαρά κατέληξα στην παραλία του Σχοινιά.  Απρόσμενο σκηνικό.  Η παραλία γεμάτη αετούς και οι άνθρωποι ακόμα πιο χαλαροί να τρώνε, να πίνουν και να παίζουν χάρη στον πολύ ευχάριστο καιρό.  Σαν γαλλική κουλτουριάρικη ταινία.  Κουλούρια και χαρταετοί από πλανόδιους...

.

Σήμερα θα είμαι όλη μέρα στα νέα Multirama της οδού Στουρνάρη δείχνοντας στην πράξη το Corel Draw X4 και διάφορα άλλα νέα προγράμματα.

.

Αυτός ο κόσμος ή αλλάζει πολύ γρήγορα ή τελικά δεν αλλάζει καθόλου...

Πάει κανείς Cebit?

Είναι και παραμένει η μεγαλύτερη έκθεση στον χώρο της Πληροφορικής παγκοσμίως.  Παλιά που υπήρχε και η Comdex στις ΗΠΑ ομολογώ ότι την προτιμούσα.  Οι Αμερικανοί έχουν πολύ πιο down to business αντιμετώπιση.  Ότι κι αν φοράς, όπως και να μοιάζεις σε πλησιάζουν αμέσως και ρωτάνε "λοιπόν πως θα κάνουμε δουλειά;"

.

Η Cebit αντίθετα είναι αχανής, ασαφής και σε μια από τις πιο άσχημες πόλεις στον κόσμο των εκθέσεων.  Κάνει κρύο, διαπεραστικό κρύο και υγρασία.  Δεν υπάρχουν ξενοδοχεία της προκοπής.  Τα μισά περίπτερα απευθύνονται μόνο στην Γερμανική αγορά, στα γερμανικά.  Η οργάνωση είναι...χιτλερικών προδιαγραφών.   Γενικά ταλαιπωρία.   Πρωτοπήγα στη Cebit (www.cebit.de ) το 1983 και θυμάμαι διαπραγματευόμασταν τότε τιμές για δισκέτες 5 1/4!

Αλλά τι να κάνουμε;  Αυτή έχουμε και αυτή χρησιμοποιούμε!  Αν σκέφτεστε να πάτε Αννόβερο, αντί να αλληλοαγνοούμαστε όπως κάνουν συνήθως οι Ελληνάρες στο Αννόβερο, στειλ'τε μου μήνυμα να συναντηθούμε!   Το όλο θέμα στις εκθέσεις δεν είναι πια να "πιάσουμε αντιπροσωπείες" (αφού δεν υπάρχουν αποκλειστικότητες) αλλά να δικτυωθούμε για να κάνουμε δουλειά.  Σκεφτείτε Αμερικάνικα!

 .

 Η λύση για τους Έλληνες κυνηγούς.

.

Ώστε θέλεις να βγαίνεις στη φύση.  Και να έχεις την αδρεναλίνη της κατάκτησης δύσβατων σημείων.  Την απόλυτη ησυχία του βουνού.  Το παιχνίδι του κυνηγιού ενός άγριου ζώου.  Ως εδώ καλά.  Απλά αντί για καραμπίνα, πάρε φωτογραφική!  Έτσι θα μπορούν και άλλοι να θαυμάσουν την ομορφιά αυτή.   Και θα έχεις και αποδείξεις όχι απλά ιστορίες κυνηγιού...

.

Μερικά αγαπημένα site με κορυφαίες δουλειές φωτογράφων βουνού πιο κάτω.  Όσοι το έχετε επιχειρήσει ξέρετε τι σημαίνει.  Όχι μόνο να καταφέρεις να φτάσεις εκεί κουβαλώντας έξτρα εξοπλισμό, αλλά να έχεις και την ηρεμία και την πρόσθετη δύναμη να φωτογραφίσεις, να περιμένεις την σωστή στιγμή, ή να κάνεις παραπάνω χιλιόμετρα για την σωστή λήψη.  Να ξενυχτάς καθαρίζοντας φακούς, να αγχώνεσαι μην καταστραφούν σε extreme συνθήκες.

.

ΑΥΤΟ είναι μαγκιά!  Όχι να αδειάζεις την καραμπίνα προς την γενική κατεύθυνση ενός κακόμοιρου πουλιού...   Πριν 100 χρόνια ίσως γινόμουν και εγώ κυνηγός, καταλαβαίνω πλήρως την γοητεία του παιχνιδιού, την πρόκληση.  Αλλά το 2008, στα ελάχιστα σημεία σχετικής άγριας φύσης δεν δικαιολογείται πια με τίποτα.  Και μόνο ο θόρυβος ενός όπλου κάνει ζημιά στα καημένα τα ζώα που δεν ξέρουν που να κρυφτούν πια.

Πάρ'τε έμπνευση εδώ:

http://www.thomasulrich.com/

http://www.banffcentre.ca/mountainculture/photo/competition/2007/

http://www.mennoboermans.eu/

http://www.alpinist.com/wallpaper/

Ήταν δέκα οι Εντολές;  Ή μήπως δυο δεν απευθύνονταν σε εμάς; 

Ούτε σε αυτό δεν μπορούν να συμφωνήσουν οι διάφορες Εκκλησίες και σήμερα κατάλαβα γιατί.  Αν είναι να τις χρησιμοποιούμε σαν σημεία εκκίνησης για να κάνουμε κουμάντο, εδώ στο Ισραήλ το έχουν αναγάγει σε τέχνη!  613 εντολές!  Οι 365 είναι προτροπές και οι υπόλοιπες απαγορεύσεις.

Στο τείχος των Λυγμών, η πινακίδα είναι όμως σαφής:  οι ειδικοί το σκέφτηκαν και συμφωνούν ότι το πέρασμα από τον ανιχνευτή μετάλλων είναι συμβατή με τις εντολές...