Αυτό που ψάχνεις εδώ,

δεν υπάρχει. Αλλά

Είμαι η μπλε οθόνη του θανάτου,

Κανείς δεν ακούει τις κραυγές σου,

Τρία πράγματα είναι σίγουρα στη ζωή.

Ο θάνατος,

οι φόροι,

και η απώλεια δεδομένων.

Μάντεψε ποιο μόλις έπαθες.

… κι όταν κάνουμε έρωτα,

Περήφανε Βουκεφάλα,

.

Αν σε σκιάζει η σκιά σου,

.

σκιάσου στην σκιά.

.

Σου δίνω ποιήματα

.

  Ίσως σου αρέσουν

Ίσως ένα πιαστεί στα μαλλιά σου. 

Σα μια μικρή χιονονιφάδα

.

Και όταν μπεις στο σπίτι σου

.

.

Και βρέξει μια τούφα μαλλιά

Που κολλάει στο μέτωπο και στάζει

Στο μάγουλο. 

Στα χείλια. 

Στα τρυφερά σου χείλια

.

. 

Ίσως λίγο πριν σε φιλήσω.

Φίλοι καλλιτέχνες (και είστε πολλοί στην Ελλάδα...) 

 Αν δείτε προσεκτικά τα περισσότερα σήριαλ, ταινίες, θεατρικά και πολλά άλλα καλλιτεχνικά έργα της εποχής μας και προηγούμενων εποχών θα διαπιστώσετε ότι...δεν στέκουν!  Είναι μη ρεαλιστικά σε κάτι πολύ απλό:  αν οι πρωταγωνιστές είχαν όλοι κινητά δεν θα γίνονταν τα περισσότερα μπερδέματα τα οποία προχωρούνε ή δημιουργούνε την πλοκή.    Εθελοτυφλούμε σαν θεατές αλλά όπως και να το κάνουμε δεν στέκουν!  Σε μια χώρα όπου σχεδόν όλοι έχουμε πια κινητά είναι αναχρονιστικό.  Ακόμα και μπερδέματα σε νέες σειρές ή η δικαιολογία ότι «έμεινε από μπαταρία το κινητό μου» δεν ευσταθούν πια.  Πόσο μάλλον αν λάβουμε υπόψη και άλλες νέες τεχνολογίες όπως το GPS και το internet. 

Οι καλλιτέχνες συνήθως φοβούνται την τεχνολογία. 

Η προσωπική μου εμπειρία είναι ότι είναι συνήθως ρομαντικοί, φυσιολάτρες και γενικώς ...σε άλλο πλανήτη από τους υπόλοιπους.  Πράγμα καλό όταν τους ζητάμε να φανταστούν και να ερμηνεύσουν ονειρικές και ασυνήθιστες καταστάσεις για να ξεφεύγουμε εμείς από την πραγματικότητα όταν καθόμαστε να απολαύσουμε το έργο τους.  Αλλά πρέπει να ενημερώνονται κάπως για τις εξελίξεις στον χώρο της τεχνολογίας.  Οι περισσότεροι γενικεύουν ανάμεσα στην σημερινή πραγματικότητα και ένα αόριστο κυβερνομέλλον το οποίο δεν υπάρχει ακόμα.  Δηλαδή φαντάζονται ένα τρομακτικό μακρινό μέλλον όπου όλα είναι virtual κλπ κλπ.  Όταν οι ίδιοι δεν χρησιμοποιούν καν υπολογιστή! 

Πως μπορείς να φτιάξεις κάτι όταν είσαι εκτός εποχής και μακριά από το κοινό σου;   Όσοι ζούμε με το internet έχουμε μια τελείως διαφορετική οπτική στη ζωή, τις πληροφορίες και τον κόσμο.  Πρόσφατα γέλασα ιδιαίτερα με σχόλια κριτικών κινηματογράφου οι οποίοι προέβαλλαν πρόσφατη ταινία κινουμένων σχεδίων επειδή δημιουργήθηκε «με τον παλιό κλασσικό τρόπο».  Προφανώς δεν έχουν ιδέα της δουλειάς που απαιτείται και βέβαια του γεγονότος ότι σε όλες ανεξαιρέτως τις ταινίες κινουμένων σχεδίων πλέον χρησιμοποιείται υπολογιστής. 

Καλλιτέχνες ενημερωθείτε!  Αν στην εποχή του Μιχαήλ Άγγελου έφτιαχνε κάποιος έναν νέο τύπου πινέλου, λέτε ο μεγάλος καλλιτέχνης να μην το δοκίμαζε;  Κι όμως σήμερα στέκουν με θάρρος και λένε κάτι απίστευτα απλοϊκές αρλούμπες, σνομπάρουν τους "τεχνοκράτες" (δηλαδή όποιον ξέρει να ανοίγει τον υπολογιστή του) και αυξάνουν την απόστασή τους από τα τεκταινόμενα τελικά.  Καθιστούν τους εαυτούς τους άσχετους με την καθημερινότητά μας και καταντάμε είτε σε εισαγόμενη τέχνη ή σε πολύ ευτελή προϊόντα ενώ θα μπορούσαμε να τρώμε ελληνικά.

Αυτήν τη στιγμή

    Αυτήν τη στιγμή,

ίσως έτυχε,

σου ήρθε ή απλώς σου αρέσει.   

Αυτήν τη στιγμή,

το οφείλεις στον εαυτό σου,

εμένα,

το Σύμπαν,   

Αυτήν τη στιγμή κάνε αυτό που θέλεις πιο πολύ.   

Πάνω απ’όλα.

Σαν τα βράχια

.

     Ο γέρος βγήκε στο βουνό

_

μια τελευταία βόλτα. 

_

Περίγραμμα πάνω στην κόψη,

_

τόσο λεπτό, σχεδόν δε φαίνοταν,

_

εύθραυστος, μ’ακλόνητος 

_

σαν τα βράχια

_

που ατένιζε με γερακίσια μάτια 

_

στερνή φορά

_

όπως τα’χε ζήσει 

_

μα πρώτη ίσως φορά

_

_

It’s a bookcase full of what’s left.

If the owner could speak she’d probably laugh.

“I was so young then!” 

Full of ideas

Simple and real ; then

Like a walk by the sea with the music up loud. 

Times when there’s something, one thing

Can’t put into words, but real

Like a vague smile on your face just cause the sun hit your eyes. 

No one asked me to put this puzzle,                                               

Put this puzzle,                                               

Do this puzzle right.

Yet my mind just wonders as I put this puzzle,                                               

Put this puzzle,                                               

Play the pieces in my head. 

.

And the photographs, you think they’re the worst

The clothes we wore then!

We didn’t know

Pictures and posters – meant so much ; then

The colours don’t fade, only the eyes. 

It’s all been moved a thousand imes

Tidied and washed, borrowed and broken

Repaired, reused, resurfaced but mostly

Left alone 

.

If you knew the words I might write

You would have given them away

If you knew the person I’m making up

From what you don’t believe is you anymore. 

.

No one asked me to put this puzzle,                                               

 Put this puzzle,                                            

    Do this puzzle right.

Yet my mind just wonders as I put this puzzle,                                               

 Put this puzzle,                                               

Play the pieces in my head. 

.

.

It’s just a picture, a beautifully boring picture.

The old lady – in a daze – turned to a stranger and mumbled.  That car had almost hit her. 

The brakes didn’t screech, just gripped to the tarmac so tightly that steam from the friction rose theatrically from the wheel arches, for that moment we all blanked our minds and stared fixedly. 

Γιατί υπάρχει τόσο έγκλημα στο διαδίκτυο, τόσοι ιοί, τόσοι κίνδυνοι;

Επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα, που βάζουν το συμφέρον τους πάνω από τους άλλους και νομίζουν ότι είναι εκτός κοινωνίας.

Και γιατί υπάρχουν τόσα ωραία πράγματα, τόσα χρήσιμα, τόσα ευεργετικά για όλους μας;

Επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα, που καταλαβαίνουν ότι πρέπει κάτι να αλλάξει και βάζουν το λιθαράκι τους.

Αν σου βάλω μαντήλι στα μάτια

αντικείμενα διάφορα.

                   Αδιάφορα                     -ίσως

Όχι αυτά που αγαπώ μόνο αλλά και τ’άλλα. 

Το καθετί στα δάχτυλα,

          στην τρυφερή παλάμη,         

στο μάγουλο,          στα χείλη                                -ίσως

Άμα μυρίζει πάρε και τον αέρα του,                                               

Αν θες.  

Θα’μαι κοντά σου να νιώθω πως τα νιώθεις,                                               

πως τα νιώθω,

Θα σε προσέχω,

Θα σου απαντώ, αν θες, σ’αυτά που θες να μάθεις,                                                                   -ίσως

Κι αν δεν τα ξέρω, ρώτα, κι απάντησέ τα εσύ. 

 Έτσι θα τα περάσεις, πολλά         

Θα καταλάβεις,         

Θα φανταστείς,

Θα βαρεθείς,                                    -ίσως,

Τα αντικείμενα, το σπίτι, τα μαντήλια και

   Κάποιο σούρουπο, άμα βρεθούμε,                            

Ο ήλιος θα δύει

Κι εσύ θα με ακουμπήσεις.

Αν θες να επιπλεύσεις στο νερό

Τα πόδια πάνε στο βυθό

Τα χέρια φεύγουν έξω

Κύματα μεσ’τα αυτιά

Κι αλάτι μεσ’τη μύτη

Ούτε η άνωση,

Η πίεση

Τα νούμερα.

Ούτε βιβλία,

Θεωρία

Ή ασκήσεις

Σε κρατούν.

Αν θες να επιπλεύσεις στο νερό

Πέσε ανάσκελα

Για να πνιγείς.