Alex Chalkidis

O παραπάνω πίνακας κυκλοφορεί γενικώς αυτές τις ημέρες.  Με το σκεπτικό ότι "έχει ενδιαφέρον" μια τέτοια σύγκριση.  Δυστυχώς οι περισσότεροι αναγνώστες του δεν κάνουν τον κόπο να προχωρήσουν έστω και στοιχειωδώς την ανάλυση όμως.

Κατ'αρχάς βάζει μια ωραία μπλε κουκίδα σαν να είναι συγκρίσιμα μεγέθη!  Δηλαδή αυτό που κάνει η Microsoft με το λειτουργικό σύστημα (OS) συγκρίνεται με αυτό που κάνει η Google;  Ούτε καν η Apple μπορεί να συγκριθεί με τα Windows αφού τα Windows κατέχουν κεντρική θέση στην συντριπτική πλειοψηφία των ιδιωτών και επαγγελματικών εγκαταστάσεων ανά τον κόσμο.  Η Apple κάνει gaming software;  Πως ακριβώς κάνουν mobile applications και οι τέσσερις σε συγκρίσιμο επίπεδο;

Το γενικό ενδιαφέρον σε αυτό το άρθρο είναι ακριβώς πόσο ανόητοι μπορεί να γίνουν δημοσιογράφοι όταν απομονώνονται στον κόσμο του διαδικτύου και δεν μιλάνε με αληθινούς ανθρώπους.  (Το είχαν πάθει παλιότερα και στο ελληνικό περιοδικό "RAM" και ήμουν από τους λίγους με το θάρρος να το στηλιτεύσω τότε.  Τώρα έχουν πιο σοβαρά προβλήματα τα παιδιά και λιγότερο τουπέ ευτυχώς.)

Αλλά σε εμπορικό και πρακτικό επίπεδο είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τις διαφορές.  Μπροστά στο business software που πουλάει η Microsoft οι άλλοι τρεις είναι μυρμήγκια.  (Όπως και αν καθορίσει κανείς τον όρο.)  Αλλά βάζουμε σε όλους μια μπλε κουκίδα και ο κόσμος δεν είναι πια μονοπώλιο...  Στο online search η Google έχει επίσης τρομακτικό μονοπώλιο αλλά ας μην το σκεφτόμαστε καλύτερα...κοκ Στο "video content" μπορεί να συγκριθεί το YouTube με οτιδήποτε άλλο έχουν οι υπόλοιποι;

Όπως έχω γράψει πολλές φορές για την Apple, είναι ο ιδανικός ψευτοαντίπαλος της Microsoft.  Φωνάζει πολύ και κάνει λίγα στο λειτουργικό και το Office όπου η Microsoft βγάζει τα λεφτά της.  Παρομοίως η Microsoft μπήκε θεωρητικά στα music players αλλά δεν έκανε τίποτα.  Όλοι χαρούμενοι.  Όποια επιτροπή και αν ρωτήσει μπορούν να ισχυριστούν ότι έχουν ανταγωνισμό!

Καλύτερα λέω εγώ να ασχοληθώ με την Παγκόσμια Ημέρα των Κερατωμένων που πλησιάζει... ; )

Η βιομηχανία προϊόντων ασφαλείας έχει εγκλωβιστεί σε μια κατάσταση από την οποία μόνο με απώλειες μπορεί να βγει.  Η βάση του προβλήματος είναι ότι δεν μας νοιάζει πια!

1. Όλοι οι ιοί ακούγονται ίδιοι.  Πόσες φορές έχει γίνει θέμα στις ειδήσεις ένας ιός;  Μετά τους πρώτους τρανταχτούς, όταν οι άνθρωποι δεν ήξεραν τι θα πάθουν, κανείς πια δεν αναφέρει τους ιούς.  Ακόμα και τα ενοχλητικά email τύπου "προσέξτε αν σας έρθει ένα μήνυμα με τίτλο ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ ΙΟΣ - μην το ανοίξετε!" έχουν σταματήσει.  Όσο και να προσπαθεί η βιομηχανία ασφαλείας να εντυπωσιάσει με μεγάλα νούμερα σε χαμένες εργατώρες και εκατομμύρια, δεν τους πιστεύουμε.  Ένα worm, ένας trojan και ένας keylogger δεν έχουν διαφορές που να μας ενδιαφέρουν σαν ευρύ κοινό.

2. Οι ιοί πλέον δεν ενδιαφέρονται να διατυμπανίσουν την παρουσία τους.  Τα malware κυρίως δηλαδή που αποσκοπούν να φέρουν λεφτά στους δημιουργούς τους προκαλώντας κλικ ή δίνοντας προσωπικές πληροφορίες μας.  Δεν τους συμφέρει να καταλάβουμε ότι κάτι πάει λάθος.  Μπορεί να αντικαταστήσουν ένα κανονικό banner με ένα ελαφρώς πειραγμένο.  Αλλά δεν θα σε πλημμυρίσουν με περίεργες διαφημίσεις πια, ούτε τους νοιάζει να συμπαθήσουμε τον απελευθερωτικό αγώνα των μαχητών του Νότιου Καβουρδιστάν.

3. Δεν έχει γίνει και καμία καταστροφή από ιούς.  Ούτε το πολυδιαφημισμένο τέλος του κόσμου της Πληροφορικής με την αλλαγή της χιλιετίας έγινε, ούτε ξέρουμε (οι περισσότεροι) ανθρώπους που να έχουν πάθει ουσιαστική ζημιά από ιούς.  Πιο πιθανό πρόβλημα το να μην έχει πάρει κάποιος επαρκή back up ή να έχει σβήσει από λάθος του ένα αρχείο που ήθελε.

4. Δεν πιστεύουμε την βιομηχανία ασφαλείας.  Και από την άλλη μεριά οι εταιρείες στον χώρο δεν έχουν συντονιστεί επαρκώς ούτε σε κατεύθυνση, ούτε στα μηνύματα που εκπέμπει.  Θέλουν να μας τρομοκρατήσουν μεν, αλλά να πιστέψουμε ότι τα προϊόντα τους θα μας καλύψουν πλήρως.  Σχιζοφρενικό παιχνίδι και μόνο αν ασχολούμασταν όλοι πολύ θα το καταλαβαίναμε.  Για τους περισσότερους είναι απλά μια ανόητη και μη πειστική σειρά αντικρουόμενων μηνυμάτων.

5. Τα προϊόντα είναι πολύπλοκα.  Συναφές πρόβλημα ότι δεν είναι καθορισμένο τι είναι "σκέτο antivirus" ή "σουίτα ασφαλείας" ή "internet security".  Χρειάζομαι firewall αν είμαι πίσω από router;  Και αν ναι, σε ποιές περιπτώσεις;  Η απάντηση είναι πάντα πολύπλοκη και οι άπειρες μικρές και μεγάλες εταιρείες του χώρου δίνουν διαφορετικές απαντήσεις.  Θεωρητικά στο θέμα της ασφάλειας μπορείς να βρεις άπειρους τρόπους να απαντήσεις οποιοδήποτε θέμα.  Το οποίο περιλαμβάνει άπειρα πιθανά προϊόντα!

6. Ήταν απαραίτητη μια κατεύθυνση σε πιο φιλικά προϊόντα.  Οι χρήστες δεν ήθελαν διαρκή ενημέρωση τι κάνει το πρόγραμμα ασφαλείας.  Έτσι τα σύγχρονα προγράμματα στον χώρο εγκαθίστανται με ένα κλικ και κυριολεκτικά τα ξεχνάς.  Αν κάνουν καλά την δουλειά τους, δεν ξέρεις ότι υπάρχουν.  Μόνο στο τέλος του χρόνου σου λένε να πληρώσεις για ανανέωση.  Αλλά γιατί να πληρώσεις;  Αφού όλο τον χρόνο δεν σε ενημέρωνε πόσο σκληρά δούλευε;  Η νοητή γραμμή είναι λεπτή και υποκειμενική.

Απόδειξη πόσο μπερδεμένη είναι η αγορά είναι η παρουσία πάμπολλων δωρεάν προγραμμάτων antivirus.  Τι να καταλάβουν οι καταναλωτές;  Ότι αρκεί ένα δωρεάν πρόγραμμα;  Και αν αρκεί, γιατί προσπαθούν οι ίδιες οι εταιρείες αυτές να πουλήσουν "πιο προηγμένη προστασία" μετά από λίγο;  Βάλτε και στην σούπα των προβλημάτων την ψευδαίσθηση κάποιων χρηστών (πχ χρήστες Apple) ότι η δική τους πλατφόρμα είναι ασφαλής και το πρόβλημα γιγαντώνεται.

Από το στόμα του λύκου, του διευθυντή της Google.  "Αν δεν θέλεις να βρούνε μια πληροφορία, μην την γράφεις πουθενά.  Εμείς κρατάμε στοιχεία για αρκετά χρόνια και αν μας το ζητήσουν οι Αρχές θα τις παραδώσουμε βέβαια."

Αυτές τις μέρες το Facebook περνάει από κόσκινο για τις αλλαγές που έκανε στην διαχείριση προσωπικών πληροφοριών.  Οι καημένοι προσπαθούν να κερδίσουν κάτι, να ανταγωνιστούν το Twitter, να βγάλουν κάπως λεφτά επιτέλους και όλοι έπεσαν να τους φάνε!  Αυτοί τουλάχιστον είναι ανοιχτοί και συζητήσιμοι.  Η Google σαν καλό μονοπώλιο, δεν ανοίγει καν κουβέντα!

Αντίθετα η Google παραδέχεται ότι εγκαθιστά Cookie που παρακολουθεί τι κάνετε στο internet ακόμα και όταν δεν είστε συνδεδεμένοι με λογαριασμό Google.  Για το καλό μας όπως πάντα, δηλαδή ώστε να βγαίνουν αποτελέσματα πιο σχετικά με τις άλλες μας αναζητήσεις.  Πράγμα που θα κάνει ακόμα λιγότερο πιθανό να βγούνε στην πρώτη σελίδα μικρότερες εταιρείες ή κάτι που δεν περιμένουμε.  Δηλαδή αυτός ο υποτιθέμενος μαγικά ελεύθερος κόσμος των πληροφοριών στο διαδίκτυο περιορίζεται δραματικά στις πιο δημοφιλείς...  πάλι!   Αν μας φέρνουν μόνο πληροφορίες με τις οποίες είναι πιθανόν να συμφωνούμε τότε πως θα μαθαίνουμε κάτι ουσιαστικό;

Για τα θέματα σχετικά με το DNS που προσπαθεί να ελέγξει η Google θα αφήσω τους ειδικούς να αναλύσουν γιατί είναι ανόητο αυτό.  http://blog.opendns.com/2009/12/03/opendns-google-dns/  μην ξεχνάμε ότι το OpenDNS είναι βασικό στην ανοιχτή λειτουργία του διαδικτύου.    Η περίληψη είναι ότι η Google θα ξέρει ακόμα περισσότερα για το τι ψάχνουμε ποιοί και από που και παραδέχεται ότι θα κρατάει IP διευθύνσεις, ISP, τοποθεσίες και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται "για να βελτιώσει την υπηρεσία". 

I am an obvious early adopter.  My first blog was around before blog tools actually existed.  If you don't try it, live it, use it, you can't begin to understand how to sell anything.  Or how it will affect you.

It is fun to watch so called professional networks grow with unemployment.  Particularly as this economic climate hits middle management hard.  The ways people react differ.  There are still some who believe that they should steer clear of it all and stick to true interpersonal contact.  It may be the best tactic in fact as long as you have enough friends in high enough places.  In which case they wouldn't be unemployed!   Keeping a current copy of your CV is probably a good way to handle them succesfully.  Do anything more and you will make mistakes.  I know I did!  If you care at all about a traditional corporate development path, don't mess with professional or social networks.

This is why LinkedIn seems to be doing better overall.  It targetted the masses.  Unlike Xing (Germany) and Viadeo (France) which remained pretty local.  A little bit of marketing chasing up alumni and such and then let social networking magic work its way.

The creators of these websites underestimate how important the tools they give actually are.  Contact import for example is still highly problematic in most of them.  What they should be doing is encouraging people to use their companies customer databases to establish their networks.  But then these tools come to their second problem: much like Facebook if you lump too many different people together you are stuck with nothing to tell them all.  A competitor, a professional recruiter, ex employees and people from all walks of life I met at a trade show, a seminar or somewhere in my varied travels around the world.  Have they got anything in common?

A Greek user for example is also confused about the right language to use.  If I update my status in English most of my contacts will get it.  Luckily for me 95% of the 1200 contacts I currently have on LinkedIn are foreigners and most of my Greek contacts are English literate.  But this is not the case for most Greek users.  The website could solve this by forcing users to enter the languages they are literate in.  So if I write something in Greek it doesn't appear on English only speakers.

Spam type abuse is luckily relatively low.  Some websites are better at containing it than others.   Plaxo is terrible in allowing anyone to connect to anyone without any check.  It is almost Facebook like in its luck of controls.  People linking their Twitter accounts with such networks are also catastrophic to actually getting any work done.  Much like Facebook introduced a filtered type of status update, these networks have to provide better filtering.  The enormous variety of people using these pro networks, their different levels of expertise and expectations are the biggest issue.  Someone with just a few contacts has little reason to use them unless they provide easy ways to grow your network.  Obviously a Greek uses it very differently to a Callifornian, it is simply a level of maturity of the market.

One of the best success stories I can tell in using these networks was a trip I was to make to Macedonia (FYROM to any Greek fanatics about the name issue!) in order to establish a reseller network.  I knew absolutely nobody in the market.  But with LinkedIn within thirty minutes I had found ten good leads and made contact.  Our common contacts made them feel at ease enough (either that or I am just universally adorable) to in fact give me more contacts.  In less than three days I had meetings with the absolute cream of Macedonia's IT and retail sectors.  In fact even so many years later, those contacts are still the most important people in that region.

Another impressive show of power and vote of confidence for these networks was a meeting I had with the director of a very large corporation who actually had a printout of my LinkedIn profile with him for our meeting.  This worries me as the profile is actually a very bad summary of a person the way most of the social networks design it.  Our online life is a very small part of our actual life, even now, even for people like me.  The networks have to find a better way of presenting people, otherwise it will be as bad as hunting on spokeo for people's dirty laundry.  This works both ways as a top level exec called me up one day and I grabbed him by the horns saying "hey, I notice you were checking out my profile on LinkedIn!" thus taking away his nonchalant air advantage in the negotiation that followed.

But more and more my contacts are having to decide on ONE network to use.  Too much work to keep them all up to date.  And since it is your professional profile on the line you can't afford to be lazy.  So like the Highlander films 'there can only be one'.   And it is the tools, the interface and the logic behind them which will define the winner.

In the meantime you can find me on all of the above, plus Naymz, ecademy, Xeequa and many many others.  Unlike those who worry about the stuff they throw in the public domain being used against them I know that it is the true bravery of being completely open which is now rare in the business world.  If you don't like my style, don't send me an invitation to connect!

Μια ενδιαφέρουσα εφαρμογή της τεχνολογίας.  Όπου δείχνει το κινητό σου παίρνεις πληροφορίες για κάτι σχετικό.  Το συγκεκριμένο είναι για ένα μουσικό φεστιβάλ αλλά θα μπορούσε άνετα να είναι αρχαιολογικοί χώροι, περιηγήσεις, χρήσιμες πληροφορίες ή οτιδήποτε άλλο.

Το δικό μου ερώτημα είναι γιατί τόσο καιρό δεν ανοίγει κάποιος την ανάπτυξη τέτοιων εργαλείων;  Δηλαδή όπως χρησιμοποιώ το SportyPal μου για να καταγράφω εύκολα διαδρομές για μονοπάτια ή γυμναστική, έτσι εύκολα να μπορώ να φτιάξω και δικά μου αντίστοιχα με το παραπάνω.

Όταν μια ιδέα γίνει πολύ δημοφιλής, αξίζει μελέτη ο λόγος γιατί αποκαλύπτει πράγματα για την κοινωνία και την εξέλιξή της.

Η μακριά ουρά είναι μια τέτοια ιδέα.  Βασικό της θεώρημα είναι ότι η τεχνολογία αλλάζει τους κανόνες έτσι ώστε να υπάρχουν τρόποι οικονομικής εκμετάλλευσης όχι μόνο των πιο δημοφιλών προϊόντων αλλά και των πιο ασυνήθιστων.

Ποιοί θέλουν να είναι αλήθεια αυτό;  Όλοι οι άνθρωποι της τεχνολογίας βέβαια.  Χάρη σε όλα αυτά που φτιάχνουν οι «κατσαβιδάκηδες» ο κόσμος είναι πλουσιότερος.  (Στα Αγγλικά χρησιμοποιούν την λέξη “abundance” για να δώσουν την αίσθηση του πλούτου μέσα από τις αυξημένες επιλογές.)

Αλλά γιατί έχει πιάσει τόσο πολύ και στον κόσμο του marketing;  Καθώς διαλύονται οι παλιές δομές στα ΜΜΕ και την διαφήμιση, οι άνθρωποι του χώρου είναι απεγνωσμένοι.  Ψάχνουν ελπίδα οπουδήποτε.  Και η θεωρία της μακριάς ουράς τους κερδίζει λίγο χρόνο.  Πόσες εταιρείες έχουν project για νέα και βελτιωμένα online καταστήματα που θα εκμεταλλεύονται την μακριά ουρά;  Για online προσπάθειες που θα φέρουν κάπως (κανείς δεν ξέρει ακριβώς πως) αυτούς τους νέους, συνειδητοποιημένους καταναλωτές στην παλιά επιχείρηση;

Το βασικό πρόβλημα με την θεωρία της μακριάς ουράς είναι ότι δεν ισχύει.  Από την αρχή ο Chris Andersen επικεντρώθηκε σε μεμονωμένα παραδείγματα για να την αποδείξει.  Μεθοδολογικά απαράδεκτο.  Μερικά παραδείγματα:

1.    Μηχανές προτάσεων

Χρησιμοποιεί ένα παράδειγμα επιτυχίας βιβλίου χάρη σε πρόταση στο Amazon.  Βγήκε λέει το IntoThinAir και μετά έγινε επιτυχία το Touching The Void, δέκα χρόνια μετά την έκδοσή του.  Καθότι τυχαίνω ορειβάτης και μεταφραστής ορειβατικού βιβλίου θα διαφωνήσω ιδιαίτερα. Οι μηχανές προτάσεων αποδεδειγμένα ΔΕΝ αυξάνουν την ποικιλία αλλά την μειώνουν.  Μια εξαιρετική αναλυτική προσέγγιση (μην φοβηθείτε τους πίνακες και τα στατιστικά)  είναι στην διεύθυνση http://ssrn.com/abstract=955984 .  Ακόμα και όταν αυξάνουν λίγο για τον μεμονωμένο χρήστη την ποικιλία, συνολικά την μειώνουν.Επίσης έχει ένα τεράστιο λογικό σφάλμα το συγκεκριμένο του παράδειγμα.  Όταν έγινε επιτυχία το παλιότερο βιβλίο, δεν ήταν πια στην «μακριά ουρά»!  Αφού ήταν πλέον best seller!! 

2.    Υποφέρουμε από τις εμπορικές βλακείες

Βασικό σημείο εκκίνησης της θεωρίας είναι ότι τα παλιά βιομηχανικά μοντέλα στην διανομή είτε προϊόντων ή και media ήταν περιορισμένα.  Μόνο τόσα χωράνε στο ράφι, μόνο τόσα κανάλια στην τηλεόραση.  Με τις νέες τεχνολογίες άπειρες επιλογές, πολύ πιο εύκολα.    Με ποιό ακριβώς κριτήριο όμως μπορεί να αποδείξει τώρα κάποιος ότι η ποιότητα έχει ανεβεί;  (Ακόμα και αν ήταν γεγονός.)  Δεν θα δυσκολευόταν οποιοσδήποτε να βρει χιλιάδε ακόμα πιο τρανταχτά παραδείγματα ότι τα πράγματα χειροτερεύουν. 

3.    Δεν ισχύει ο νόμος του Pareto

Καθότι τον αγαπάω πολύ αυτόν τον νόμο και προσπαθώ να ζω με αυτόν (δηλαδή να ασχολούμαι μόνο με το 20% της προσπάθειας που φέρνει το 80% του αποτελέσματος και μετά να αράζω!) εδώ ειδικά έχω μεγάλη ένσταση.  Ο Andersen φέρνει διάφορα παραδείγματα όπως μια εταιρεία που έχει ψηφιακό jukebox και πουλάει αντί για 100 τραγούδια, 10 χιλιάδες τραγούδια.  Ω, τι έκπληξη, τα επιλέγουν σχεδόν όλα οι πελάτες τους.  Ναι, αλλά αυτά είναι απλά τα 10 χιλιάδες πιο δημοφιλή τραγούδια!  Δηλαδή αν τα βάλουμε σε στατιστική ανάλυση με όλα τα τραγούδια του κόσμου, πάλι μπορεί να ισχύει ο νόμος του Pareto!  (Δεν λέω «θα ισχύει» γιατί έχω αρκετή κατανόηση των τρόπων επιστημονικής στατιστικής προσέγγισης για να μην πετάω έτσι αυθαίρετα συμπεράσματα σαν τον Andersen…) 

4.    Η αυξημένη ποικιλία δεν έχει κόστος

Σε ποιόν πλανήτη;  Δεν κοστίζει λέει τίποτα να κρατάμε τραγούδια σε server, ούτε να έχουμε online διαθέσιμα προϊόντα.  Μιλήστε με κάποιον υπεύθυνο μηχανογράφησης!  Οι σκληροί δίσκοι, οι υπολογιστές, το λογισμικό, το bandwidth πρόσβασης, η διαθεσιμότητα 24/7/365, η σύνδεση βάσεων δεδομένων, οι μετατροπές δεδομένων, ο προγραμματισμός...όλα αυτά κοστίζουν και πολύ μάλιστα. 

5.    Η συλλογική νοημοσύνη

Πολλά έχουν γραφτεί (και από εμένα!) για την συλλογική νοημοσύνη.  Είτε είναι ότι η Wikipedia είναι πλέον πιο έγκυρη και ενημερωμένη από την Brittanica ή από τις μηχανές προτάσεων.  Αλλά όλα αυτά εξαρτώνται από το επίπεδο συμμετοχής και από τις πλατφόρμες/αλγόρυθμους επίλυσης διαφορών και εξαγωγής συμπερασμάτων.  Δηλαδή μια λογική υπερισχύει τελικά είτε είναι αυτό που βγάζει πρώτο στην αναζήτηση το Google σαν πιο πιθανό να σου ταιριάζει ή αυτό που θεωρεί το Netflix σαν ταινία που θα σου αρέσει. 

6.    Κάντε τα πάντα διαθέσιμα

Ο πρώτος κανόνας της μακριάς ουράς είναι ότι υπάρχει ζήτηση για τα πάντα.  Άρα πρέπει να τα διαθέσουμε.  Και επειδή είναι εντυπωσιακό πόσα μικροπράγματα μπορεί να θέλουν πόσοι άνθρωποι, τα νούμερα κάνουν το εγχείρημα να αξίζει τον κόπο.  Αν ήταν έτσι ο κύριος Andersen θα ήταν επιχειρηματίας και όχι συγγραφέας!  Το εμπόριο για χιλιάδες χρόνια ξέρει πολύ καλύτερα από αυτόν όμως.  Όταν και εάν το κόστος διάθεσης κάτι πέσει αρκετά, υπάρχουν άνθρωποι που θα το εκμεταλλευτούν είτε είναι η EasyJet ή ο Richard Branson.  Αυτό είναι θέμα συσκευασίας, διανομής και μείωσης κόστους, όχι μακριάς ουράς. 

7.    Κόψτε την τιμή στην μέση και ξαναμειώστε την.

Όταν έγραφε αυτήν την μάγκικη πρόταση στην αρχική του επεξήγηση της μακριάς ουράς που να ήξερε ο Andersen πόσο έξω θα έπεφτε.  Μάλιστα, επειδή εδώ έπεσε πιο έξω από όλα τα σημεία, είναι και θέμα του επόμενού του βιβλίου, του “FREE” και τώρα ασχολείται με το πόσο επηρεάζει το τζάμπα τον κόσμο πλέον.  Πιάνει λοιπόν την μουσική βιομηχανία και αναλύει το κόστος ανά τραγούδι για να μας αποδείξει ότι μπορεί να πωλείται 17 σεντς αντί για 20 και ούτω καθεξής.  Και πάλι απλοποιεί μια ολόκληρη βιομηχανία με χιλιάδες παίχτες και δίκτυα συμφερόντων με τρόπο ανόητο.  (Εδώ ένα άρθρο μου για το πως το δωρεάν διαλύει την βιομηχανία πορνό.) Και βέβαια δεν έχει συγκεκριμένη λύση να αντιπροτείνει εξίσου εύκολα με την αποδόμησή του.  Αόριστες γενικολογίες ότι «πολλά υποσχόμενες τεχνολογίες» από εδώ και από εκεί «μπορεί» να είναι η λύση. 

8.    Μόνη της η μακριά ουρά δεν φτάνει.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το mp3.com σαν παράδειγμα αποτυχίας, επειδή συγκεντρώθηκε μόνο στην μακριά ουρά.  Χρειάζεται λέει και επιτυχίες γνωστές και τα περίεργα για να δουλέψει το κόλπο.  Αυτό όμως αναιρεί όλο το προηγούμενο σκεπτικό του!   Αφού η τεχνολογία δίνει τους τρόπους τόσο απλόχερα, γιατί πρέπει να καταφύγουμε σε τέτοια κόλπα για να σερβίρουμε στα μωράκια το κρέας τους κρυμένο κάτω από την φρουτόκρεμα;  Είναι παράλογο και υποτιμητικό για ότι έχει χτίσει μέχρι εκεί στην θεωρία του για τον σύγχρονο διαδικτυωμένο καταναλωτή! 

9.    Γυρίστε στα μονοπώλια

Χρησιμοποιεί και πολλά παρεμφερή παραδείγματα μικρών προσπαθειών που απέτυχαν.  Επειδή δεν είχαν αρκετή γκάμα.  Δεν είχαν αρκετή τεχνολογία.  Δεν είχαν αρκετή προώθηση.  Δεν ήταν αρκετά μεγάλα εγχειρήματα για να πιάσουν.  Δηλαδή ο τρόπος για να πετύχει η μακριά ουρά είναι να την κυνηγήσει κάποιος αρκετά μεγάλος! Δυστυχώς αυτό ακριβώς είναι και η online πραγματικότητα και την βλέπει πλέον ξεκάθαρα στο επόμενο βιβλίο του. 

Το Google χαρίζει πράγματα (γεωγραφικά δεδομένα, προγράμματα, διάθεση βίντεο, χώρο στους server τους) με τις πλάτες από τα έσοδα στον χώρο όπου έχει μονοπώλιο.   Είναι τεράστιο εμπορικό, νομικό και ηθικό το κενό και φταίει σε επίπεδο νομιμοποίησης η θεωρία της μακριάς ουράς.  

Έγινε πρόσφατα θέμα μεταξύ δυο δικηγορικών γραφείων στις ΗΠΑ επειδή η μια (η πιο μικρή) αγόρασε στο Google τις λέξεις με τα ονόματα των ανταγωνιστών της.  Δηλαδή όταν έψαχνες για την μεγάλη, σου έβγαινε πιο πάνω η διαφήμιση της μικρής.  Είχε αγοράσει δηλαδή τις λέξεις.

Οι προηγούμενες μηνύσεις ήταν πάνω στο γενικότερο σκεπτικό των πνευματικών δικαιωμάτων.  Προφανώς και έχασαν γιατί δεν δημοσιοποιούνται οι λέξεις που αγοράζεις.  Και εγώ, αν είχα αρκετά λεφτά, θα μπορούσα να αγοράσω το δικαίωμα να βγαίνει το blog αυτό σαν link όταν βάζετε την λέξη CocaCola ή Nike στο Google!

Αλλά το ουσιαστικό πρόβλημα είναι άλλο.  Οι περισσότεροι χρήστες δεν ξέρουν ότι τα αποτελέσματα στο Google μπορεί να είναι πληρωμένα.  Προσθέστε σε αυτό το γεγονός (εύκολο να αποδειχτεί με έρευνα, ειδικά σε λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες) ότι σπάνια πάνε πέρα από τα αποτελέσματα της πρώτης σελίδας και την απόλυτη κυριαρχία του Google στον χώρο και έχουμε πρακτικό θέμα.

Αλλά ποιό δικαστήριο θα κυνηγήσει το θέμα; 

Η νέα και βελτιωμένη μηχανή αναζήτησης της Microsoft, το Bing, είχε πολύ πιο θερμή υποδοχή.  Η Microsoft όπως και με το λανσάρισμα των Windows 7, έτσι και με τον Internet Explorer δεν αφήνει πια πράγματα στην τύχη.  Μερικά πράγματα που μου κάνουν πάντα εντύπωση όταν βλέπω υπολογιστές άλλων:

1. Γιατί έχουν σαν πρώτη σελίδα το Google όταν μπορείς να κάνεις αναζήτηση από οπουδήποτε στα Windows είτε από το Search στην κάτω μπάρα (ακόμα και στα ΧΡ) ή από το παραθυράκι εκεί πάνω δεξιά.

2. Γιατί αφήνουν τις μπάρες (συνήθως και δυο τρεις μάλιστα) να τους τρώνε πολύτιμο χώρο από τον browser.  Συνήθως είναι η Yahoo Toolbar, η Google Toolbar και η Ask toolbar που έχουν βρει τον δρόμο τους εκεί πάνω από εγκατάσταση τρίτου προγράμματος.  Στο "επόμενο", "επόμενο" της εγκατάστασης δεν το πρόσεξες.  Δεκτό.  Τώρα πήγαινε όμως στο "Προβολή" - "Γραμμές εργαλείων" και ξεφορτώσου τα!

Αυτό το παραθυράκι πάνω δεξιά όμως, ακόμα και σε "παρθένο" υπολογιστή με Windows και Internet Explorer αρχικά είχε βέβαια προεπιλογή την μηχανή αναζήτησης της Microsoft.  Η οποία τελευταία βγάζει καλά αποτελέσματα.  Έχει και μερικά έξυπνα και άξια αντιγραφής όπως ο τρόπος που κάνει αναζήτηση σε εικόνες εύκολα και ο τρόπος πλοήγησης.  Έχει ανεβεί λίγο μεν σε παγκόσμιο επίπεδο σαν μερίδιο αναζητήσεων αλλά αυτό αλλάζει.

Σε μεγάλο βαθμό δεν είναι η βελτίωση του Bing όμως υπεύθυνη αλλά ένα μικρό κόλπο στο στήσιμο.  Αρχικά εκτός από το Bing, όταν πάταγες να βρεις και άλλες μηχανές αναζήτησης είχε μόνο οχτώ.  Φάτσα κάρτα το Google.  Οπότε δεν ήταν και τίποτα δύσκολο ή πολύπλοκο να τον εγκαταστήσεις.  Τώρα όμως αν επιλέξεις  "Εύρεση περισσότερων επιλογών αναζήτησης" το Google είναι θαμμένο ανάμεσα σε εκατοντάδες επιλογές!  Και μάλιστα υπάρχουν ένα σωρό διαφορετικά Google ώστε ο αδαείς να μην ξέρει και πιο να διαλέξει!

Με παρόμοιο σκεπτικό δεν θα ήμουν τόσο γαλαντόμος στα κοπλιμέντα για την επιτυχία του msn.gr στην Ελλάδα σαν διαδικτυακή πύλη.  Απλά οι περισσότεροι νέοι χρήστες υπολογιστών δεν ξέρουν πως να αλλάξουν την προεπιλογή στον Internet Explorer που τυχαίνει να είναι το msn... τώρα που έχει και κάποιο περιεχόμενο δεν έχουν άμεσα λόγο να ψάξουν πως να βάλουν κάτι άλλο!

BSA, εφορία και Ιερά Εξέταση

Όσο διαβάζω για τα πρώτα βήματα της Ιεράς Εξέτασης, τόσο μου θυμίζει την BSA.  Η οργάνωση για την καταπολέμηση της πειρατείας έχει αντιγράψει πολλές από τις μεθόδους της Ιεράς Εξέτασης.  Βασίζεται σε ανώνυμες πληροφορίες.  Σου δίνει την δυνατότητα να μετανιώσεις (αρκεί να πληρώσεις αντίστοιχα).  Σε θεωρεί ένοχο μέχρι αποδείξεως του εναντίον και μπορεί να σου κάνει την ζωή κόλαση για όσο διάστημα τραβήξει η υπόθεση.  Δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν μέχρι και ολοσέλιδες διαφημίσεις για να σπιλώσουν τους αιρετικούς.

Όπως και με την Ιερά Εξέταση, δεν θα βρείτε και πολλούς να γράφουν ενάντια στην BSA.  Ψάξτε να βρείτε οποιονδήποτε να τολμάει να σηκώσει πένα εναντίον αυτής της ιδιωτικής οργάνωσης.  Στον 12^ο αιώνα αν τολμούσες να κατηγορήσεις την Ιερά Εξέταση, απλά σε έβαζαν στο στόχαστρο.  Να περιμένω έλεγχο από την BSA σύντομα στο γραφείο μου δηλαδή... 

Για την πάταξη των αιρετικών αρχικά η εκκλησία χρησιμοποιούσε τους  θρησκευτικούς ηγέτες της κάθε περιοχής.  Ήταν δουλειά τους να πηγαίνουν κάθε τόσο κοντά στο ποίμνιο και να πιάνουν χαλαρή κουβέντα προσπαθώντας να εντοπίσουν ίχνη αιρετικής σκέψης.  Αντίθετα με τα βασανιστήρια που προέκυψαν μετά, αυτοί οι πρώτοι υπεύθυνοι είχαν απλά έργο να σε πείσουν ότι κάνεις λάθος.  Αλλά πολύ γρήγορα στα κεντρικά γραφεία των εταιρειών λογισμικού της εποχής, δηλαδή του Πάπα, είδαν ότι δεν έφερναν έτσι αποτελέσματα.  Δηλαδή έσοδα.

Έτσι αποφάσισαν να προσλάβουν άτομα ειδικά για αυτή την δουλειά.  Εξειδικευμένους.  Ήταν τότε οι μοναχοί, οι πιο σπουδαγμένοι της εποχής.  Μετά προέκυψε ο Δομίνικος σαν το απόλυτο όπλο, οπότε και το πήρε εργολαβία μετά.  Στην εποχή μας οι αντίστοιχα εξειδικευμένοι στον λόγο και τους ελιγμούς είναι βέβαια οι δικηγόροι της BSA.  Οι οποίοι δεν στοχοποιούνται ούτε αμοίβονται με κριτήρια κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο τρόπος με τον οποίο η Ιερές Εξετάσεις (γιατί αρχικά δεν είχε κεντρικό έλεγχο κανείς) πήραν σιγά σιγά ισχύ και άπλωσαν τα δίχτυα του τρόμου τους σε όλη την Ευρώπη ελπίζω να μην επαναληφθεί με το κυνήγι μαγισσών που βλέπουμε στην καταπολέμηση της πειρατείας.  Είναι απολύτως παράλογο να δίνουν κυβερνητικοί οργανισμοί ισχύ σε μια εταιρεία όπως η BSA η οποία είναι απλά συλλογικό όργανο κάποιων μεγάλων εταιρειώ ν λογισμικού.  (Αρχικά μάλιστα ελάχιστων εταιρειών, τώρα τελευταία μπήκαν και άλλες.)

Αντίθετα η εφορία είναι αυτή η οποία πρέπει να μαθαίνει από την Ιερά Εξέταση.  Για παράδειγμα μια τεχνική των Δομινικανών ήταν να καλούν συγκέντρωση στην πλατεία του χωριού για να κάνουν «ενημέρωση» περί αιρετικής σκέψης.  Αν δεν πήγαινες ήσουν αυτόματα ύποπτος.  Αφού σου εξηγούσαν τι ακριβώς είναι αίρεση και γιατί το καταδιώκουν, έδιναν ερεθίσματα (άντε και λίγο εκφοβισμό) για να πείσουν όσους είχαν υποπέσει σε αιρετικές δραστηριότητες να ομολογήσουν για να την γλιτώσουν με μειωμένη ποινή.  (Διακόσιες μετάνοιες την ημέρα είναι καλύτερα από τα κάτεργα.)  Αλλά αν ομολογούσες σου έκαναν μια εξονυχιστική ανάκριση για να διαπιστώσουν πιθανές συνδέσεις με άλλους αιρετικούς.

Επίσης κρατούσαν λεπτομερή αρχεία.  (Εξαιρετική πηγή πληροφοριών για την εποχή μάλιστα αφού αλλιώς δεν θα είχε ακουστεί η φωνή του απλού πολίτη στην ιστορία.) Σκοπός ήταν να εντοπίσουν πιθανά λογικά σφάλματα ή διαφορές ανάμεσα στις ομολογίες αιρετικών.  Αλλά επίσης (αρχικά) για να διασφαλιστεί ότι δεν θα γίνει κάποιο λάθος και να υπάρχει διαφάνεια.  Για τον ίδιο λόγο τιμωρούσαν με τις μέγιστες ποινές όποιον κατηγορούσε άδικα και χωρίς στοιχεία.  Και πριν ξεκινήσουν την ανάκριση ενημερώνονταν αναλυτικά για τους πιθανούς εχθρούς σου οι οποίοι μπορεί να σε κατηγόρησαν επίτηδες.   Μια φορά κατηγορούμενος έφερε πάνω από εκατό μάρτυρες που πιστοποίησαν ότι όλοι στο χωριό δεν τον χώνευαν και ως εκ τούτου έφυγε ελεύθερος!

 Εκτός από τον σοβαρότατο προβληματισμό μου για τις μεθόδους και την αξιοπιστία των μετρήσεων για την φημολογούμενη ζημιά στην εθνική μας οικονομία από την πειρατεία λογισμικού, σίγουρα πρέπει να εξετάσουμε σαν κοινωνία αν θα επιτρέψουμε η Ιερά μας Εξέταση να αποτελείται από υπάλληλους πολυεθνικών.  Πόση δύναμη θέλουμε να τους δώσουμε;  Μήπως τέτοιες ειδικά λεπτές υποθέσεις δικαιοσύνης είναι δουλειά του Κράτους;

(Εδώ παλιότερο άρθρο μου με τίτλο "το κυνήγι της πειρατείας σκοτώνει την νοημοσύνη" με τους προβληματισμούς μου για την αποτελεσματικότητα των μεθόδων τους σε πρακτικό επίπεδο.)

Η τεχνητή νοημοσύνη σε συνδυασμό με μπόλικα δεδομένα βελτιώνεται διαρκώς.  Ιδού η λίστα μου για τις καλύτερες μηχανές προτάσεων ταινιών:

5. Flixster, η αρχική μου σκέψη όταν έκλεισε το reel.com .  Είναι καλό για την κοινωνική μεριά των σινεφίλ, να βλέπεις τι είπαν οι φίλοι σου και τέτοια.  Από προτάσεις είναι περίπου εξίσου καλό με το www.movielens.umn.edu αλλά είναι πιο ευχάριστο περιβάλλον.

4. Το www.imdb.com που αναφέρουν όλοι δεν είναι και πολύ καλύτερο από το www.criticker.com στο οποίο θα δώσω την τέταρτη θέση.  Συνδυάζει έξυπνα τις προτάσεις και βαθμολογίες άλλων και μιας και βρεις κάποιον που έχει ίδια γούστα με εσένα γίνονται όλα πιο εύκολα.  Χάλια αισθητικά αλλά δουλεύει.

3. Ισοβαθμούν στην τρίτη θέση δυο μηχανές που ενώ δεν φαίνονται πολύ διαφορετικές θα σας βρούνε τις περίεργες και ασυνήθιστες ταινίες που ίσως ψάχνετε αν είστε σαν κι εμένα.  www.nanocrowds.com και www.clerkdogs.com   Το NanoCrowds έχει και έναν έξυπνο τρόπο να κάνεις παραπάνω ανάλυση σε ευρήματα χρησιμοποιώντας υποκατηγορίες.

2. www.jinni.com σίγουρα κερδίζει καθαρά για κινηματογράφο.  Είναι πανέξυπνο, έχει ενδιαφέρον και για αυτοψυχανάλυση η μηχανή του και τα τεστ του.  Οι προτάσεις του είναι γρήγορες και αξιόπιστες και το περιβάλλον καλαίσθητο, γρήγορο και λειτουργικό.  Γραφτείτε αμέσως!

1. Αλλά το γενικό βραβείο, γιατί δείχνει το μέλλον, το παίρνει από εμένα το www.tastekid.com Δεν περιορίζεται στο σινεμά αλλά μαζί με την ταινία σου προτείνει και μουσική που πιθανώς σου αρέσει ή βιβλία ή γενικά τι σόι γούστα έχεις.  Ασύλληπτα γρήγορο, δεν χρειάζεται εγγραφή, είναι θέμα χρόνου να εξαγοραστεί γιατί είναι εθιστικό.

Άφησα έξω ονόματα όπως το γνωστό www.netflix.com ή το αξιοσημείωτο για την πορεία του Rotten Tomatoes ή το www.movieprofiler.com γιατί τελικά δεν μπορείς να ασχολείσαι με όλα αυτά και απλά θέλεις να δεις αν θα σου αρέσει η ταινία κάποια στιγμή! 

Όλοι όσοι στήνουμε ή επισκευάζουμε υπολογιστές συχνά (είναι πολλοί οι φίλοι, συγγενείς και γνωστοί) έχουμε την δική μας ιεροτελεστία.  Δηλαδή την συγκεκριμένη σειρά που κάνουμε πράγματα και τα συγκεκριμένα προγράμματα που προτιμούμε για αυτό.  Έχουμε όμως και προγράμματα που μας ανάβουν τα λαμπάκια γιατί σχεδόν πάντα συντελούν στα προβλήματα των χρηστών.

Χειρότερα προγράμματα και προτεινόμενες εναλλακτικές:

1. Adobe Acrobat Reader.   Με τίποτα, ποτέ και για κανέναν λόγο.  Τραβάει πόρους, ανανεώνεται διαρκώς και κάθε έκδοση είναι χειρότερη από την προηγούμενη!  Σήμερα έφτιαξαν 29 τρύπες ασφαλείας του και συνεχίζονται τα προβλήματα τόσα χρόνια!!  Αν το έχει προεγκατεστημένο ο υπολογιστής, προσπαθείς να το σβήσεις.  Είναι τόσο εκνευριστικό πρόγραμμα που είναι μάλιστα πολύ δύσκολο να το αφαιρέσεις εντελώς.  Υπάρχουν άπειρες τζάμπα και νομιμότατες εναλλακτικές όπως το FoxIt Reader ή ακόμα και σουίτες όπως το CorelWordPerfectOffice που ανοίγουν κατευθείαν για επεξεργασία τα pdf σαν να είναι έγγραφα του Word.

2. Quicktime.  Παλιά αναγκαζόσουν να το εγκαταστήσεις για μερικά παιχνίδια ή εφαρμογές 3D το χρησιμοποιούσαν σαν βάση.  Όχι πια.  Αυτό επίσης τρυπώνει στο σύστημα και τρώει πόρους του συστήματος διαρκώς.  Αφού έτσι κι αλλιώς τον VLC player χρησιμοποιούν ακόμα και οι χρήστες Mac για να βλέπουν όλα τα αρχεία βίντεό τους, καλό θα ήταν το Quicktime να μας αφήσει πια ήσυχους.  Και να μην πετάγεται διαρκώς προσπαθώντας να οικειοποιηθεί τα αρχεία βίντεο για χάρη του!

3. HP printer software.  Αν πάρετε εκτυπωτή ή scanner της HP καλά κάνετε, μια χαρά μηχανήματα είναι τα περισσότερα.  Αλλά όταν έρθει η ώρα της εγκατάστασης ΜΗΝ πατήσετε εκεί που λέει "πλήρης εγκατάσταση"!  Θα κάνει ώρα για να σας εγκαταστήσει ένα σωρό προγράμματα που σπάνια θα χρησιμοποιήσετε αλλά που απολαμβάνουν μπόλικη από την πολύτιμη μνήμη του υπολογιστή σας.  Πολλά δε είναι δύσκολο να καταλάβεις μετά πως να τα απεγκαταστήσεις χωρίς να καταστρέψεις και την λειτουργική σχέση του ΗΥ με τον εκτυπωτή.  Διαλέξτε λοιπόν το κουμπί "μόνο οδηγοί εκτυπωτή" και θα είστε πολύ καλύτερα.

4. Βοηθητικά μάπαware κατασκευαστών.  Ειδικά στα laptop μπορεί να βρεις μια ντουζίνα προγραμματάκια για διάφορες λειτουργίες του.  Εξαρτάται πολύ από τον κατασκευαστή η ποιότητα και η χρησιμότητά τους.  Η ΙΒΜ ήταν παλιά παθούσα στο παραφόρτωμα και πρώτη πρώτη βελτιώθηκε.  Τα Lenovo ακόμα έχουν πολύ χρήσιμα προγραμματάκια που - παρά τον αριθμό τους- τελικά δεν τραβάνε πολλούς πόρους συστήματος.  Της Acer μου φαίνονται σχεδόν άχρηστα τα περισσότερα.  Της HP κάπου στην μέση αλλά και πάλι μάλλον δεν τα χρειαζόσαστε αφού απλά υποκαθιστούν λειτουργίες των Windows (πχ media player τους).  Η κάρτα ήχου λειτουργεί μια χαρά ακόμα και χωρίς τρία διαφορετικά λογισμικά ελέγχου!

5. Nero.  Το αγαπάω το εκτιμάω αλλά σε πολλούς υπολογιστές δεν το εγκαθιστώ πια.  Εκτός και αν έχετε ανάγκη συχνά να καίτε DVD ή CD που δεν γίνονται αλλιώς μπορείτε να αποφύγετε την διάθεσή του να σας καθυστερεί το σύστημα.  Η καθυστέρηση δεν είναι τόσο από το κυρίως πρόγραμμα αλλά από την υπηρεσία ταξινόμησης αρχείων.  Όπως γίνεται αυτόματα στα Vista ή και στα ΧΡ με το DesktopSearch, είναι προγραμματάκια που ψάχνουν διαρκώς σε όλους τους δίσκους σας για αρχεία και τα ταξινομούν.  Σαν τους highlander όμως καλύτερα να υπάρχει μόνο ένα!  Οπότε αν μπορείτε να κάνετε δουλειά με όποιο light προγραμματάκι έχετε ήδη στον υπολογιστή για βασικές λειτουργίες εγγραφής, καθίστε στα αυγά σας.

Μια λύση, ή φάση που περνάμε όλοι του χώρου είναι οι portable εφαρμογές.  Είναι εκδόσεις των προγραμμάτων που δεν εγκαθιστούνται στον υπολογιστή αλλά τρέχουν αυτοτελώς σαν αρχείο exe.  Αγοράζετε το λογισμικό, το περνάτε από αυτό το λογισμικό και σαν φτιάχνει μια portable έκδοση.  (Αλλιώς είστε παράνομοι.)  Εξαιρετική λύση για περιπτώσεις πχ όπως το Nero αν δεν το χρησιμοποιείτε συχνά.

Όλο και περισσότερα πράγματα γύρω μας εξαρτώνται από λογισμικό.  Από τα ασανσέρ στα μεγάλα κτίρια, μέχρι τα φανάρια στον δρόμο.  Αν στραβώσει ένα λογισμικό μπορεί το αυτοκίνητό σας να μην φρενάρει καλά.

Προς τιμή της κοινότητας ανοιχτού λογισμικού, υπάρχουν προσπάθειες σαν το http://scan.coverity.com/ για να μειωθούν τα λάθη στον κώδικα.  Αλλά όσο μεγαλώνουν και γίνονται πιο πολύπλοκα τα λογισμικά, τόσο θα αυξάνονται και τα λάθη.  Και θα γίνεται πιο δύσκολο να ανακαλυφτούν, ειδικά σε "δεινόσαυρους" σαν το Microsoft Office ή το Adobe Photoshop που κουβαλάνε δεκαετίες, διαφορετικές προγραμματιστικές βάσεις, διαφορετικές ομάδες και στρατηγικές ανάπτυξης και πάμπολλα θέματα συμβατότητας με προηγούμενες εκδόσεις του ίδιου ή άλλων προγραμμάτων.

Για τον απλό χρήστη το κόστος είναι απλά ο εκνευρισμός του επαναλαμβανόμενου bug, μέχρι να το φτιάξουν.  Για την εταιρεία όμως το κόστος μπορεί να είναι τεράστιο και σε πολλά επίπεδα.  Ομάδες, τρόποι εργασίας και πολλά άλλα μπορεί να χρειαστεί να αλλάξουν μέχρι να φτιαχτεί.  Και μπορεί να χρειαστεί πολύς χρόνος και χρήμα για να βρεθεί και να φτιαχτεί το λάθος.  Ειδικά οι εταιρείες που χρησιμοποιούν περιστασιακές ομάδες ανάπτυξης, δύσκολα βγάζουν άκρη.

H αξιοπιστία του λογισμικού πρέπει να εξετάζεται σε πολλά επίπεδα.  Δεν είναι μόνο η παρουσία "bugs", δηλαδή γνωστών προβλημάτων.  Είναι και η πληρότητα σε χαρακτηριστικά, η δυνατότητα επέκτασης, η αντοχή σε ασυνήθιστες συνθήκες.  Η συγκεκριμένη και σαφής χρήση από το λογισμικό των πόρων του συστήματος.  (Πιο γνωστό πρόβλημα σε σχέση με αυτό οι εφαρμογές με διαρροή σε μνήμη, οι οποίες καταναλώνουν όλο και περισσότερη μνήμη όσο δουλεύουν. 

Ευτυχώς υπάρχουν οι trial version.  Αντίθετα με άλλα προϊόντα, στο λογισμικό μπορείς (πάλι, κυρίως στα απλά πράγματα) να το δοκιμάσεις εκτενώς ΠΡΙΝ την αγορά.  Ας ασκούμε τουλάχιστον αυτό το δικαίωμα.   Γιατί η αξιοπιστία του λογισμικού είναι ένας...μη φαύλος κύκλος:  Τα προγράμματα πρέπει να δουλεύουν όπως θέλουμε και πρέπει να τα δουλεύουμε όπως θέλουνε.

Ένα από τα interface που θα ήθελα να δω να αναπτύσεται μοιάζει σαν μια σειρά από ποτάμια.  Η οθόνη, χωρισμένη στα τρία και αριστερά αυτές οι δουλειές που δεν θα γίνουν αν δεν τις εκτελέσω εγώ.  Οι απολύτες κρίσιμες και σημαντικές.   Πάνω πάνω αυτές που έχουν και σύντομο χρονικό ορίζονται, πχ τα ραντεβού μου ή μια εργασία που πρέπει να τελειώσει σήμερα.  Στη μέση μια άλλη λίστα, των εργασιών στις οποίες θα μπορούσα να συμμετάσχω.  Αν θέλω, τις βάζω στις κρίσιμες αριστερά.  Αν θέλω τις σημαδεύω ως «τελειωμένες» και φεύγουν από το εικονικό ποτάμι πληροφοριών μου.  Τέρμα δεξιά μια διαρκής κίνηση με ειδήσεις, RSS, σχόλια, email από ανθρώπους που είναι στην Β’ λίστα μου και άλλα τέτοια. 

Περνάνε διαρκώς.  Αν προλάβω, όποτε έχω χρόνο τις διαβάζω.   

Κρίση στα video games δεν υπάρχει.  Και το 2009 έχει ένα σωρό λανσαρίσματα που θα μας κρατήσουν το ενδιαφέρον.

7. Rhythm heaven στο DS οπωσδήποτε.  Ανόητο, πανέξυπνο, εθιστικό.  Ήδη έχει σκίσει στην Ιαπωνία.

6. Dark Void.  Τίποτα συνταρακτικό.  Απλά ευχάριστο game play.

5. Warhammer 40,000 Dawn of War2 επίσης.  Πάντα έχει πλάκα να βλέπεις χιλιάδες μικρά στρατιωτάκια να ξεκοιλιάζονται.

4. Grand Theft Auto IV: the lost and the damned.  Όσο και αν διαφωνεί κανείς με το σκεπτικό της παρανομίας σαν αυτοσκοπό, ο πλούτος του σκηνικού της Liberty City αξίζει να εμπλουτιστεί με νέα σκηνικά και νέους ψυχάκηδες άκαρδους δολοφόνους.

3. Beatles game.  Αφού έπιασε το Guitar Hero, αυτό θα μου αρέσει ακόμα περισσότερο.

2. Starcraft2.  Ακόμα και αν η εταιρεία κρατήσει πολύ περιεχόμενο για expansion packs θα κάνει θραύση.

1. Infamous.  Πιο επικίνδυνη πρόβλεψη για το 2009 αφού δεν είναι συνέχεια, αλλά μπορεί να είναι το δυνατό χαρτί στο PS3 τελικά.

Υπάρχουν και τίτλοι που δεν περιμένω να μας εντυπωσιάσουν όπως το Bioshock2.  Τι νόημα έχει τώρα που πέρασε την πρώτη φορά η υπόθεση;  Η Resident Evil 5.  Πόσα ζόμπι να ξεκατινιάσεις με το μυδραλιοβόλο πια;

Μήπως κάποιος σας χρωστάει μια τηλεόραση LCD 32 ιντσών;  Η λογική στο εξωτερικό ονομάζεται "spiff promotion" και πάει κάπως έτσι:

1. Βγαίνει μια προσφορά, πχ "στα 5 Office δώρο μια Samsung LCD 32 ιντσών"

2. Ο πωλητής σπρώχνει τον πελάτη να προτιμήσει να πάρει 5 βέβαια.

3. Έρχονται 5 Office και μια τηλεόραση.

4. Πάνε μόνο τα 5 Office στον πελάτη που δεν έχει ενημερωθεί για την προσφορά.

5. Η τηλεόραση πάει σπίτι του πωλητή.

Για όσους αναρωτιούνται γιατί σπρώχνουν με τέτοια μανία όλοι συγκεκριμένη εταιρεία μερικές φορές που δεν βγάζει νόημα.   Ενώ πχ υπάρχουν δωρεάν σουίτες γραφείου...

Το νομικό και ηθικό ερώτημα είναι "ενημερώθηκαν επαρκώς οι τελικοί καταναλωτές;" και επειδή νομίζω ότι η απάντηση είναι "όχι" γράφω εδώ.  Blogs, το τελευταίο προπύργιο ελεύθερου λόγου!  (Μέχρι να μου τραβήξουν μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση!!!) 

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα υπήρξαν πολλές διαφημίσεις σε κλαδικά έντυπα αλλά δεν είδα καμία σε έντυπα για τελικούς καταναλωτές.  Άρα προτείνω αν αγοράσατε πολλά προϊόντα γνωστής εταιρείας να ρωτήσετε αναδρομικά τους προμηθευτές σας αν σας χρωστάνε κάτι...  έστω και ελαφρώς μεταχειρισμένη μια 32άρα μάλλον είναι δικιά σας δικαιωματικά!

Πράγματι και εγώ το είδα το νέο Nero 9 στη Λειψία μαζί με το MoveIt.  Μια καλή περίληψη είναι εδώ http://www.software-magazine.gr/default.asp?id=1&ACT=5&content=631&mnu=1

Για όσους λένε ότι "παρακάνει πολλά πράγματα" ιδού η αποψή μου όπως την έγραψα και στο αγγλικό μου blog.  http://www.alexanderchalkidis.com/page6.html

It is not strange that most software companies lack a real strategy. Even big names, especially in retail have no clue where they are going with it all.
Understandable since they come from nerdy techies who just got lucky with an idea. This doesnt scale well!

But in essence what they need to understand is that from a sales perspective, or from a marketing perspective of those about to buy anything, the world is divided as follows: (Starting from a retail perspective in order to make things easier to understand)

1. Stuff Microsoft makes
2. Stuff Microsoft doesnt make or customers dont know are included in Windows

You could take the second category and split it up roughly as follows:

A1. Security products (antivirus, internet security, antispyware, backup etc)
A2. Creative stuff (photo manipulation, media management, DTP, 3D, animation, etc)
A3. Utilities (Registry cleaning, DVD burning etc)

There was a time when you could make a living just selling one utility in one of these categories. "Photos on CD". Customer looks at it, needs the functionality, buys it.
But times are changing:

1. Consumers are much more cautious about loading extra software on their machines. More indexing, more memory hogging, slower startup times. We dont like this, even less technically adept people see it doesnt make sense
2. More and more stuff is either good enough as included in Windows, or pretty darn impressive in free applications
3. The learning curve, as complexity rises, is steeper and customers less willing to enter a new world without good reason.
4. Monitoring and upgrading multiple applications, especially given the higher level of emailings and other rubbish vendors force consumers into, is a major hassle. Why should 5 different companies know my credit card information for every upgrade once a year?

So in essence my advice to anyone making consumer software is to pick a category (A1, A2 or A3) and then:
a. Make EVERYTHING Microsoft doesnt make in this category. If it is codecs that are missing, include them all. If it is functionality, find it and do it.
b. Good, better, best product tiers are OK but not perfect. How about switching to a modular approach. If I buy one product for photo manipulation which includes a media indexer why should I pay for it again (much less have a double installation of functionality!) if I later on buy a video editing program from the same vendor?
c. Make it absolutely clear what I am buying and how it slots into the overall sector. I am paying 40 euro for basic DVD burning functionality. With 20 more I get all the codecs. With 20 more I get a product which will convert all my media to any mobile device. etc, etc.

This strategy also translates better in retail. Because from a communication point of view both Microsoft and all the rest of the software industry is doing a really terrible job. Most people dont even know what they can do with Windows without buying anything more. And even more so, consumers use a tiny percentage of the functionality of software they have bought.
By marking areas and more clearly guiding the customer to understand what he is buying and how it fits in an overall category, you are also selling the features and/or the need it is addressing.

Κάντε το πρόγραμμα να κάνει ΚΑΙ ΑΛΛΑ φίλοι τεχνικοί της Nero!  ΔΕΝ θέλω να φορτώνω στον υπολογιστή μου άπειρα plug ins και έξτρα προγραμμματάκια.  Αφού θα έχω το Nero έτσι κι αλλιώς, φορτώστε λειτουργικότητα.  Ενσωματώστε ότι κάνει το MoveIt, ότι κάνει το TuneUp Utilities και πολλά ακόμα.

Παρακαλώ γνώμες!  25 και 26 Σεπτεμβρίου θα έρθει και η ομάδα της Nero οπότε μπορείτε να τους τα πείτε και από κοντά!

Τον 17ο αιώνα, οι αδελφοί Τσάμπερλεν εφηύραν την λαβίδα η οποία βοηθά ακόμα κάποιες περιπτώσεις γέννας.  Η μείωση των θανάτων νεογέννητων και μητέρων ήταν τόσο δραματική ώστε γρήγορα έγιναν ξακουστοί σε όλη την Ευρώπη.  Κατάφεραν μάλιστα να κρατήσουν μυστική την εφεύρεσή τους για τρεις γενιές γεγονός το οποίο τους καθιστά παντελώς ανήθικους στα σύγχρονα μάτια μας.  Αν μοιράζονταν την γνώση τους, όπως υπαγορεύει ο όρκος του Ιπποκράτη, πολλές χιλιάδες μωρά και μητέρες θα είχαν σωθεί σε αυτό το διάστημα.  Δυστυχώς η σύγχρονη νομοθεσία ίσως τους επέτρεπε και να κατοχυρώσουν νομικά την εφεύρεση! 

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το Linux;  Σίγουρα δεν είναι μυστικό ότι είναι ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο το οποίο μπορεί να σώσει αν όχι ζωές, τότε σίγουρα πολλές επιχειρήσεις.  Αλλά αποτελεί το σημείο της μεγαλύτερης ίσως μάχης της Ευρώπης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτή της πνευματικής ιδιοκτησίας.  Tο Linux απειλεί τα έσοδα των Ηνωμένων Πολιτειών σε έναν χώρο (του λογισμικού) τον οποίο μονοπωλεί παγκοσμίως.

Είχα πολλά email σχετικά με το θέμα της Navteq και της Route 66.  Ένα πολύ χρήσιμο για όσους θέλουν να αξιολογήσουν τα δεδομένα είναι το Map Reporter της navteq.  http://mapreporter.navteq.com/dur-web-external/secured/submitDur.do

Ουσιαστικά είναι σαν το driveme, τζάμπα τρόπος να βρίσκετε τους δρόμους!  Και βέβαια τα δεδομένα της Navteq είναι πολύ καλύτερα από της Ngi (Destinator κλπ) καθότι έχουν "πατηθεί" από αληθινούς ανθρώπους πολύ πιο πρόσφατα.

Το Map Reporter είναι ένας ωραίος τρόπος να διορθώσετε τους χάρτες αλλά μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε και για να βρίσκετε διευθύνσεις.  Είναι ταχύτατο και εντυπωσιακά ενημερωμένο.  Μπορείτε να προσθέσετε και POI (Points of Interest) για παράδειγμα το μαγαζί σας!

Το Route 66 υπάρχει σαν δοκιμαστική έκδοση, αυτό είναι πιο δύσκολο να σας εξηγήσω τι κάνει καλά σε δυο αράδες.

Πλοήγηση στα επικίνδυνα νερά εταιρικών αγορών λογισμικού

Μόλις μια εταιρεία περάσει τα 2-3 άτομα και αποκτήσει δίκτυο υπολογιστών, αρχίζουν να αυξάνονται δραματικά οι ανάγκες της σε αγορές software.  O υπολογιστής είναι βασικό μας εργαλείο πια και όλοι καταλαβαίνουμε ότι αν ένα πρόγραμμα βελτιώνει την παραγωγή μας έστω και σε μικρό ποσοστό, αξίζει να το έχουμε.  Αλλά από την μεριά του διαχειριστή της εταιρείας τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά αφού τον απασχολούν θέματα όπως:

1.H επίβλεψη όλων των υπολογιστών.  Για παράδειγμα αν έχουμε ξεχωριστό antivirus στο καθένα, πως διασφαλίζουμε ότι ενημερώνονται όλα σωστά;  Αγοράζουμε απλά πέντε κουτιά από ένα κατάστημα Πληροφορικής, αλλά μετά ποιός τα εγκαθιστά ένα-ένα;  Παράδειγμα λύσης (σπάνια στην κατηγορία) είναι τα μικρά πακέτα της gdata για εταιρείες που περιλαμβάνουν διαχειριστικό πρόγραμμα σε λογικό κόστος.
2.H νομιμότητα.  Ο κάθε χρήστης έχει δικαίωμα να εγκαθιστά οτιδήποτε βρει στο διαδίκτυο και του φαίνεται χρήσιμο;  Όταν έρθει ο έλεγχος πως θα ξέρουμε τι μας γίνεται;   Παράδειγμα οι διάφοροι media players (πχ VLC player, GOM κλπ) οι οποίοι δεν έχουν πληρώσει δικαιώματα για την αναπαραγωγή αρχείων.
3.H διαχείριση των συνολικών αναγκών της επιχείρησης.  Μου έχουν τύχει εταιρείες που δεν ήξεραν καν πόσα πακέτα είχαν αγοράσει ξεχωριστά τα διάφορα τμήματά τους από το ίδιο λογισμικό.  Όταν γύρισαν σε licensing το μοντέλο γλίτωσαν κάτι παραπάνω 50% του κόστους!

  
Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα παραμένει το γεγονός ότι σε πολλές επιχειρήσεις, οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για την διαχείριση της εταιρείας δεν εμπλέκονται δυναμικά με την Μηχανογράφηση.  Δεν κάθονται να μάθουν και να καταλάβουν τι μπορεί να τους προσφέρει ένα νέο πρόγραμμα ή σύστημα και πως αυτό θα επηρεάσει την επιχείρηση.  Τα προγράμματα δεν είναι απλά σφαίρες για τους στρατιώτες τους στον επιχειρηματικό πόλεμο.  Είναι και ο τρόπος σκέψης στην μάχη, είναι και οι συνθήκες εξέλιξης και διαφοροποίησης.

Για παράδειγμα πολλοί θεωρούν λογικό να απαγορεύουν οποιονδήποτε στο δίκτυο να εγκαθιστά νέα προγράμματα.  Αλλά αυτό σκοτώνει την εξέλιξη.  Ένα μικρό plug in στο Word με κόστος 30 ευρώ, μπορεί να αυξάνει 100% την παραγωγικότητα.  Πως θα το μάθει η επιχείρηση για να βελτιωθεί αν δεν αφήνει τους άμεσα εμπλεκόμενους να πειραματίζονται;  Η λύση είναι περιοδικά να γίνεται επιθεώρηση και ανάλυση αναγκών, όχι η απαγόρευση.  Αφήστε να έχει αυτονομία ο κάθε υπάλληλος ή το κάθε τμήμα, απλά κάθε τόσο βάλτε μια τάξη.

Ένα άλλο κλασσικό πρόβλημα στο λογισμικό είναι ότι οι εργασίες μπορούν να γίνουν με διάφορους τρόπους με διαφορετικά προγράμματα διαφορετικών κατασκευαστών.  Πάλι ο ρόλος της διοίκησης είναι να καταγράψει και να καταλάβει ποιές είναι οι ανάγκες, τι προσφέρουν οι κατασκευαστές και ποιά είναι η πιο συμφέρουσα συμβιβαστική λύση.  Κάπως έτσι η Porsche για παράδειγμα κατέληξε να εξοπλίσει όλα της τα γραφεία παγκοσμίως με την σουίτα γραφικών της Corel καθότι είδε ότι ήταν και λιγότερα λεφτά κόστιζε, και λιγότερο χρόνο εκμάθησης για τους εργαζόμενους και προσέφερε περισσότερα χαρακτηριστικά που χρειαζόταν η επιχείρηση.

Στο μέγιστο επίπεδο, η διοίκηση φτάνει στο ζεν της μηχανογράφησης και σκέφτεται ότι η εταιρεία ΕΙΝΑΙ το πρόγραμμά της.  Κλασσικό παράδειγμα η Google ή το Amazon ή όλες αυτές οι νέες επιχειρήσεις που κάνουν πλέον κουμάντο στον επιχειρηματικό κόσμο.  Ούτε βωξίτες ούτε πετρέλαιο δεν τις κινεί.  Απλά μετατρέπουν στο πρόγραμμα που χρησιμοποιούν κάθε τους επιχειρηματική σκέψη.  Αλλά ακόμα και αυτές οι επιχειρήσεις πρέπει διαρκώς να χρησιμοποιούν τις ίδιες βασικές αρχές με το περίπτερο της γειτονιάς μας.  Πρέπει να αξιολογήσουν τι να αναπτύξουν μόνοι τους, τι να αγοράσουν, τι να προσαρμόσουν.

Αν χρησιμοποιείτε υπολογιστή πάνω από 6 ώρες την ημέρα, δώστε αυτό το άρθρο στο αφεντικό σας.  Αν είστε το αφεντικό ξαναδιαβάστε το!

(Σε επόμενο άρθρο μια πρακτική ανάλυση σε σχέση με όλα αυτά σε ένα συνηθισμένο πρόβλημα.  Γιατί είναι ανοησία να αγοράσει οποιοσδήποτε το Adobe Acrobat.)

Είναι εμφανώς ανόητο για το 99% των χρηστών να έχουν GPS οπουδήποτε αλλού εκτός από το κινητό.  Μια συσκευή, ένας φορτιστής, όλα πάντα μαζί σου.  Περνάς το στίγμα μιας επαφής ακαριαία, κλπ. 

Μιας και βάλεις GPS στο κινητό σου λοιπόν, δεν πας ποτέ πίσω.  Ως τώρα όμως μόνο λίγα κινητά έπαιζαν.  Και τώρα η Route 66 βγάζει τα ολόφρεσκα δεδομένα της Navteq (Q3) δοκιμασμένα και πατημένα όχι μόνο για Windows Mobile αλλά και για Symbian, δηλαδή

Nokia 6110 Navigator	Nokia 6120	Nokia E50
Nokia E51	Nokia E70	Nokia E90
Nokia N71	Nokia N73	Nokia N80
Nokia N81	Nokia N82	Nokia N93
Nokia N95	Nokia N95 8GB	Nokia N96
Samsung SGH-G810	Samsung SGH-i550	Samsung SGH-i560

Για όλα αυτά, το πιο γρήγορο λογισμικό για κινητό (εκπληκτικό fuzzy logic στην εύρεση, ταχύτατο).  Η Route 66 είναι με διαφορά Νο1 στον χώρο του καθαρού software για πλοήγηση.    Ακόμα και η Nokia (που έχει αγοράσει άλλες εταιρείες) το προτίμησε για το 6110 της.

Έρχεται νέο προϊόν από την Nero και έχει ενδιαφέρον και σαν κατηγορία.  Λέγεται MoveIt, το είχαν προς επίδειξη στη Λειψία και κάνει μετατροπή από ...όλα σε όλα!

Έχει μια τεράστια βάση δεδομένων με όλες τις συσκευές, από Nokia κινητά μέχρι Archos ή iPhone.  Απλούστατη λειτουργία, από τη μία ήχοι, βίντεο ή οτιδήποτε άλλο, από την άλλη οι συσκευές σας.  Τα πιάνετε από εδώ, τα ρίχνετε από εκεί και το MoveIt αναλαμβάνει τα υπόλοιπα.  Μορφές, τύποι αρχείων, μέγεθος.

Κάνει και κάτι μοναδικό, που δεν γίνεται ούτε με το iTunes σε iPod:  σβήνει και αρχεία από την συσκευή! 

Για όσους έχουν πολλά αρχεία ήχου και εικόνας χρειάζεται σίγουρα κάποιο σύστημα για να ξέρεις τι έχεις που, ίσως το MoveIt είναι η λύση.

26 Σεπτεμβρίου στο Public Συντάγματος από κοντά όσοι θέλουν να το δούνε από τους ίδιους τους ανθρώπους της Nero.