Και η κατρακύλα συνεχίζεται...μετά το Maya που χαντακώθηκε από την Autodesk άλλο ένα αξιόλογο πρόγραμμα πάει και αυτό...

Η Autodesk βρήκε ευκαιρία με την κακή οικονομική κατάσταση της Avid (οι φίλοι του TechTV update θα θυμούνται ότι το είχα προβλέψει αυτό προ πενταετίας) και εξαφάνισε άλλον έναν αντίπαλο.  Όπως και με το Maya, η εξέλιξη θα σταματήσει ουσιαστικά, θα βγαίνουν και καλά "νέες" εκδόσεις κάθε χρόνο απλά για να παίρνουν τα λεφτά του κόσμου.  Και βέβαια από εκεί που ήταν εργαλείο για δημιουργούς 3D θα επικεντρωθεί εκεί που είναι τα λεφτά:  στην αρχιτεκτονική.

Η Autodesk είναι εταιρεία γραβατωμένων που ενδιαφέρονται μόνο για την τιμή της μετοχής τους.  Η επίσημη εκδοχή εδώ http://area.autodesk.com/softimage_announce ναι καλά μας πείσατε.

Κρίμα για όσους αγάπησαν το XSI σαν δημιουργοί...

 (Το site του SW magazine αντιμετωπίζει κάποια τεχνικά προβλήματα λόγω θεμάτων στον host server με την Altec κλπ, οπότε για τώρα το ανεβάζω εδώ αυτό.  Μετά κανονικά στο www.software-magazine.gr στήλη Technology and mountains.)

Ο Αντίλογος:Πνίγοντας την έρευνα με τα πνευματικά δικαιώματα 

Το 1985 δόθηκε στον Τσαρλς Φρίνι μια πατέντα για ένα «σύστημα αναπαραγωγής φυσικών αντικειμένων στο σημείο πώλησης».  Πίστευε ότι μια μέρα τα προϊόντα μπορεί να πωλούνται και να διανέμονται ηλεκτρονικά.  Τότε κανείς μας δεν μπορούσε να φανταστεί πόση έκταση θα μπορούσε να πάρει αυτή η πρόταση αφού ουσιαστικά καλύπτει ολόκληρη την ιδέα του ηλεκτρονικού εμπορίου!  Το 1996 λοιπόν, μια μικρή εταιρεία ενονόματι E-data έστειλε ένα γράμμα σε 75,000 εταιρείες υποστηρίζοντας ότι αν έκαναν εμπόριο μέσο Internet, διέπρατταν καταπάτηση της πατέντας.  (Στο μεταξύ την είχε αγοράσει από τον Φρίνι ο Άρνολντ Φράϊλιχ το 1994.)  Με την βοήθεια του «πιτ μπουλ της πνευματικής ιδιοκτησίας», δικηγόρου Ντέϊβιντ Φινκ, έγιναν γνωστοί ως «τρεις άντρες και η εταιρεία της μιας πατέντας».  Πολλές από τις υποθέσεις είναι ακόμα στα δικαστήρια.  Ακόμα και κολοσσοί όπως η ΙΒΜ  προτίμησαν να τα βρούνε μαζί τους εξωδικαστικά.  (Καθότι όμως η ΙΒΜ έχει μέσο όρο 1 πατέντα την ημέρα, οπότε μάλλον θα τους το ανταποδώσουν σύντομα!) 

Το όλο σκεπτικό της κατοχύρωσης πνευματικών δικαιωμάτων είναι η προαγωγή της εφεύρεσης.  Σκοπός είναι ο δημιουργός να έχει κάποιο χρόνο για να εκμεταλλευτεί την ιδέα του.  Έτσι όμως όπως εξελίσσονται τα πράγματα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο!  Το 1997 υπολογίστηκε ότι αν προσθέτονταν η οικονομική δύναμη των εταιρειών που έχουν ιδρύσει απόφοιτοι του ΜΙΤ και μόνο, το εισόδημα θα ήταν μεγαλύτερο από την 24^η οικονομία στον κόσμο.  Το γεγονός θα μπορούσε απλά να ερμηνευτεί σαν μεγαλειώδης επιτυχία του συγκεκριμένου σχολείου, αλλά μια άλλη έρευνα την ίδια χρονιά στην Μασαχουσέτη έδειξε ότι πάνω από το ένα τρίτο των συγγραφέων «επιστημονικών» διατριβών είχαν άμεσο οικονομικό συμφέρον από τα στοιχεία που δημοσιοποιούσαν!  (Είτε ως κάτοχοι των πατέντων ή ως μέλη ΔΣ εταιρειών εκμετάλλευσής τους.) 

Προφανώς τα πανεπιστήμια και άλλοι δημόσιοι ερευνητικοί οργανισμοί πρέπει να συνδέονται κάπως με την βιομηχανία, αλλά η διαχωριστική γραμμή αρχίζει να εξαφανίζεται.  Οι περιορισμοί που υπαγορεύουν οι εταιρείες στους ερευνητές κάνουν εξαιρετικά δύσκολη την καθημερινή εργασία.  Ο Πετρ Ταμπόρσκι φυλακίστηκε το 1996 γιατί προσπάθησε να κατοχυρώσει μια ανακάλυψη την οποία έκανε ενώ πληρωνόταν για κάποια άλλη έρευνα από ιδιωτικό οργανισμό.  Το γεγονός ότι μετέφερε σημειώσεις εκτός πανεπιστημίου καθιστούσε στα ψιλά γράμματα του συμβολαίου παραβίαση των όρων της έρευνας!  Το μυαλό του «ανήκει» ολοκληρωτικά στην εταιρεία που έβαζε τα χρήματα για όσο διάστημα κρατούσε η επιχορήγηση. Σε άλλες, πολύ κραυγαλέες περιπτώσεις, συσσωρεύονται τα παράπονα ότι αποτελέσματα τα οποία δεν είναι σύμφωνα με τα συμφέροντα των εταιρειών που επιχορηγούν την έρευνα, δεν δημοσιοποιούνται ποτέ.  Ειδικά στην περίπτωση των φαρμακευτικών το φαινόμενο είναι ανησυχητικό καθότι ίσως αποκρύπτονται πληροφορίες για αρνητικές επιπτώσεις φαρμάκων σε κυκλοφορία.  Αλλά και πως θα προοδεύσει η επιστήμη σε ένα τέτοιο κλίμα;  Και σε ποιο βαθμό θα πρέπει να εκμεταλλεύονται ιδιωτικές εταιρείες την έρευνα που γίνεται σε δημόσιους οργανισμούς; 

Αντίθετα με άλλα φυσικά αποθέματα, η γνώση είναι άπειρη.  Δεν τελειώνει με την κατανάλωσή της.  Ο προγραμματιστής Ρίτσαρντ Στάλμαν την προσομοιάζει με ένα καρβέλι ψωμί το οποίο μπορεί να φαγωθεί μια ή και ένα εκατομμύριο φορές.  Ιδιαίτερα σε θέματα υγείας η προσπάθεια νομικής κατοχύρωσης δείχνει ιδιαίτερα χυδαία.  Σε μια διάσημη υπόθεση ο Δρ Τζακ Σίνγκερ δέχθηκε μήνυση επειδή χρησιμοποιούσε μια συγκεκριμένη τομή για την θεραπεία του καταρράκτη!  Αν και η μέθοδος ήταν ευρέως διαδομένη επί χρόνια, κάποιος είχε σκεφτεί να την πατεντάρει και να μηνύσει.  Πολλά νοσοκομεία προτίμησαν να κάνουν οικονομικό συμβιβασμό για να μην μπλέξουν σε μακρόχρονους δικαστικούς αγώνες.  Ένας άλλος γιατρός προκάλεσε σκάνδαλο γιατί κατάφερε να πατεντάρει την «μέθοδο διάγνωσης του φύλου ενός μωρού με την χρήση υπερήχων»...

Τι άλλο θα δούνε τα μάτια μας;  Ίσως κάποιος έξυπνος αποσπάσει ευρεσιτεχνία για «την διάγνωση του φύλου του ασθενούς δια της μεθόδου της αφαιρέσεως των ρούχων του»; Για να αντιστρέψω το ερώτημα:  Πως θα εξασφαλίσω ότι το έργο μου δεν θα υποστεί νομική προστασία;  Ως δημιουργός μπορεί να θέλω να αντιγραφεί ή να επεξεργαστεί περαιτέρω από άλλους.  Ίσως είμαι μουσικός και θέλω να δοκιμάσουν να ενσωματώσουν άλλοι τους ρυθμούς μου στα έργα τους.  Ή ένας καθηγητής που θέλει να διαθέσει τα επεξηγηματικά πινακάκια που με τόσο κόπο έφτιαξε για όλους τους φοιτητές στον κόσμο.  Ένας νέος προγραμματιστής που θέλει όλοι να χρησιμοποιούν τον κώδικα που έγραψε ή μια άγνωστη φωτογράφος που θέλει να δει τις εικόνες της να διακινούνται ελεύθερα για να φτιάξει ένα όνομα. 

Δείτε http://www.creativecommons.org/faq/#3 για μια σχετική προσπάθεια. Σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις δεν θέλουμε να χάσουμε την ιδιοκτησία της δημιουργίας, δηλαδή την μοναδική σχέση που μας συνδέει με το δημιούργημά μας.  Αλλά ταυτόχρονα επιθυμούμε την επικοινωνία με άλλους δημιουργούς περιεχομένου.  Η λύση είναι μια μορφή metadata τα οποία να περιγράφουν τον δημιουργό του έργου και τις προθέσεις του.  Κάτι που να απαγορεύει την εμπορική εκμετάλλευση της εφεύρεσής μου αλλά να μην περιορίζει την διακίνησή της είτε για το δημόσιο καλό ή για να εξελιχτεί και να συζητηθεί.   Το Linux για παράδειγμα είναι κατά την γνώμη μου «ψευτοshareware”. 

Αν δείτε οποιαδήποτε από τις υλοποιήσεις κάποιας μεγάλης εταιρείας σε Linux ή Unix, θα ανακαλύψετε ότι είναι ουσιαστικά custom προγράμματα.  Ο βαθμός εξάρτησης του πελάτη είναι ο ίδιος ή και μεγαλύτερος από αυτόν που θα είχε αν είχε αγοράσει από την Microsoft.  Η εταιρεία που έκανε την εγκατάσταση απλά εκμεταλλεύεται τους χιλιάδες προγραμματιστές που δουλεύουν αφιλοκερδώς τον κώδικα του Linux για να βγάλουν περισσότερα λεφτά!  Είναι σωστό αυτό;  Είναι σύμφωνο με το πνεύμα του Linux; Είναι προφανές ότι το δημόσιο συμφέρον και η συγκέντρωση της γνώσης δεν πρέπει να είναι υπερβολικά στενά συνδεδεμένη με ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα.  Ακόμα και σε περιόδους οικονομικής ύφεσης, πρέπει να διατηρούμε κάποια απόσταση ανάμεσα στους οργανισμούς που προάγουν την γνώση για το καλό της κοινωνίας και τις εξωτερικές πιέσεις, να τους δώσουμε λίγο καθαρό αέρα για να λειτουργούν ελεύθερα και να δημιουργούν.  Εκτός κι αν πατεντάρει κάποιος την ίδια την πράξη της αναπνοής!

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ

Όσοι ζούμε στον κυκεώνα των τεχνολογικών αλλαγών, διατηρούμε χαρακτηριστική κυνικότητα και επιφύλαξη έναντι κάθε προσπάθεια κατοχύρωσης.  Πρακτικά είναι σχεδόν αδύνατον να καταστήσουμε «μη αντιγράψιμο» ένα έργο, ειδικά σε ψηφιακή μορφή.  Επιπλέον με την δαιδαλώδη ανάπτυξη του internet είναι και δύσκολο να βγάλεις άκρη.  Ένας απλός κανόνας είναι ότι τίποτα δεν ανήκει σε όλους τους χρήστες αν δεν το κάνει σαφές αυτό ρητώς ο δημιουργός του.

·         Όσο και να μπλέξετε τα media το θέμα παραμένει.  Για παράδειγμα κάποιος έβαλε στο δίκτυο φωτογραφία ενός Tshirt με κώδικα – «σπαστήρι» του DVD.  Άλλοι τραγουδούσαν με συνοδεία ινδικών οργάνων των κώδικα.  Όλα αυτά απλώς δίνουν δουλειά στους δικηγόρους και μας κάνουν να χαμογελάμε, αλλά δεν αλλάζουν την ουσία.

·         Ακόμα και ένα link, ένας σύνδεσμος σε μια ιστοσελίδα, μπορεί να αποτελεί παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων.  Προσέξτε να μην δημιουργεί τις λάθος εντυπώσεις ή να δυσφημεί ο σύνδεσμος (πχ να βάλω σύνδεσμο στο όνομα μιας πολιτικού που να οδηγεί σε τολμηρές φωτογραφίες) και να μην έρχεται σε αντίθεση με τα εμπορικά συμφέροντα της αρχικής σελίδας.  (πχ να βάλω δίπλα στην πρόταση «τα κινητά τηλέφωνα σίγουρα προκαλούν καρκίνο» την ιστοσελίδα κατασκευάστριας κινητών.)

·         Επίσης πολύ συχνά, πρέπει να προσεχθεί ότι αν η αρχική σελίδα στην οποία κάνετε link έχει εμπορικά συμφέροντα (πχ από διαφήμιση) δεν πρέπει ότι κάνετε να τα υποβαθμίζει.  Και ένα βιβλίο μπορούμε να το αντιγράψουμε φωτοτυπώντας το.  Αλλά είναι παράνομο.  Αν μάλιστα όταν αναφέρεστε στο βιβλίο, λέτε «είναι εκείνο το κόκκινο, δίπλα στο φωτοτυπικό» δεν είναι παράλογο ένα δικαστήριο να κρίνει ότι το κάνατε επίτηδες.

·         Σε κάθε περίπτωση πρέπει να είναι σαφές «ποιος έγραψε τι» και να μη συγχέονται οι ιδιοκτήτες των δικαιωμάτων.

Η γενική νομική θεώρηση που λειτουργεί σαν κανόνας σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι δεν αντιγράφουν τα μηχανήματα αλλά οι άνθρωποι.  Για παράδειγμα όταν βλέπω στον υπολογιστή μου ένα αρχείο βίντεο, δημιουργείτε στα προσωρινά αρχεία ένα αντίγραφο.  Δεν είναι παράνομο αυτό, αλλά απαραίτητο τεχνολογικά πολλές φορές.  Αν όμως ψάξω στον υπολογιστή μου και το αντιγράψω σε CD, έκανα κάτι πιθανώς αντίθετο με την πρόθεση του δημιουργού.  Πόσο μάλλον αν το διαθέσω στο internet.  Σε κάθε περίπτωση ένας απλός κανόνας είναι να δείτε το θέμα από την σκοπιά του δημιουργού.  Θίγονται τα οικονομικά του συμφέροντα;  Παραποιείται το έργο;  Γενικά, αν ζητήσετε την άδεια, είναι αρκετά πιθανό να σας την δώσουν.  Εγώ τουλάχιστον έτσι κάνω και φουντώνω και με υπερηφάνεια κάθε φορά που ζητάει κάποιος να βάλει κάτι από το εφημεριδάκι μου στο internet ή σε μια εργασία του.  Αντίθετα ο Ντιμίτρι Σκλιαρόφ μόνος του αποφάσισε να φτιάξει και να διανέμει το πρόγραμμα που έσπαγε τον κώδικα του Adobe eBook οπότε και τον συλλάβανε!

Μερικές από τις παραπλανητικές θυμοσοφίες που ακούγονται αλλά δεν ισχύουν:

1) «Αν κάνω παραλλαγές στο έργο, δεν μπορούν να μου πούνε κάτι.»  Συχνά πχ παίρνουν στο Photoshop μια εικόνα ή φωτογραφία και την επεξεργάζονται ώστε να μην φαίνεται από πού προήλθε.  Δεν αλλάζει κάτι ως προς τα πνευματικά δικαιώματα.  Αν το ανακαλύψει και μπορεί να το αποδείξει ο δημιουργός δηλαδή!

2) «Χρησιμοποιώ μεν ιδέες από ένα έργο αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο.»  Κλασσικό παράδειγμα αυτού η χρήση γνωστών χαρακτήρων.  Οι μόνες περιπτώσεις που την γλιτώνουν είναι η σάτιρα και το fan fiction.  (Fan fiction είναι οι παραλλαγές και νέες ιστορίες που κάνουν φανατικοί φίλοι κομικς πχ τις οποίες εκδίδουν στο δίκτυο αφιλοκερδώς) Και στις δύο περιπτώσεις δεν κρύβεται η προέλευση των χαρακτήρων.  Και στις δύο περιπτώσεις όμως μπορεί ο κάτοχος των δικαιωμάτων να επέμβει αν θεωρήσει ότι θίγεται.   Συνήθως τα επιτρέπουν ως δωρεάν διαφήμιση αλλά αυτό δεν το κρίνουμε εμείς!

3)  «Αν δεν υπερασπιστεί τα πνευματικά του δικαιώματα ο δημιουργός, τα χάνει.»  Μια άλλη κουτή θεωρία αυτή που ακούγεται μεταξύ καφέ και τσιγάρου.  «Αφού τον αντέγραψε ο τάδε και δεν έγινε μήνυση, έχω πάτημα να τον αντιγράψω και εγώ.»  Σαφώς δεν ισχύει.

4) «Δεν μπορούν να κατοχυρώσουν μια λέξη.»  Για παράδειγμα για την λέξη “Apple” θα ζητήσει η εταιρεία δικαιώματα κάθε φορά που την λέμε;  Όχι βέβαια.  Αλλά αν σκέφτεστε να αρχίσετε μια εταιρεία που παράγει mp3 players, καλύτερα μην την ονομάσετε έτσι!  Αντίθετα βέβαια, η ελληνική εταιρεία εσωρούχων έχει κάθε δικαίωμα στο όνομα.  Μόνο αν βγούνε mp3 players ενσωματωμένα σε μποξεράκια στο άμεσο μέλλον μπορεί να δημιουργηθεί πρόβλημα!

5) «Εμένα απλά μου ήρθε συνημμένο σε ένα email και το προώθησα.»  Τα δικαιώματα του δημιουργού παραμένουν σε κάθε στάδιο της διαδικασίας.  Το γεγονός ότι έχεις ένα αντίγραφο, δεν σου δίνει δικαιώματα να ξεχάσεις τον νόμο.

6) «Μην τρελαθούμε, δεν είναι δα και ποινικό αδίκημα.»  Στην εποχή των ελέγχων ΣΔΟΕ η παράνοια έχει τα όριά της.  Όμως η τάση είναι προς την αυστηρότητα σε αυτή την εποχή των media που ζούμε.  Ειδικά αν θίγεται σημαντικά υλικά ή ηθικά ο δημιουργός, το οικονομικό αυτό παράπτωμα μπορεί να λάβει και ποινικές διαστάσεις.  Στις ΗΠΑ πχ πάνω από 10 αντίγραφα και αξία πάνω από $2,500.  Επίσης μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να καταλήξετε σε δικαστήριο και αυτεπάγγελτα, δηλαδή ακόμα και αν ο δημιουργός σας έδωσε την άδειά του, γιατί η κυκλοφορία κάποιου εγγράφου πχ δημιούργησε προβλήματα σε κάποιον τρίτο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Οι νόμοι στην πνευματική ιδιοκτησία περνάνε μια ενδιαφέρουσα περίοδο αλλαγών.  Παρά τις καταιγιστικές αλλαγές στην τεχνολογία, οι νόμοι προσπαθούν – όπως οφείλουν άλλωστε – να διατηρήσουν κάποιες βασικές αρχές.  Κύριο σκεπτικό είναι η απόδειξη της ζημιάς που δημιουργήθηκε σε εμπορικό επίπεδο.  Αν μηνύσετε χωρίς ιδιαίτερο λόγο ο δικαστής δεν πρόκειται να σας δει με καλό μάτι που χαραμίζετε τον χρόνο του.  Συγχρόνως μην περιμένετε κανένα δικαστήριο να μπει στον κόπο να καταλάβει τεχνολογικά ένα θέμα.  Το πιο πιθανό είναι να αρχίσουν οι «εμπειρογνώμονες» που έχουν κύριο χαρακτηριστικό ότι μπορεί ο καθένας να φέρει 2-3 να πούνε ότι θέλουν!

Προσοχή στα πνευματικά δικαιώματα – δαγκώνουν!

Επικρατεί αρκετή σύγχυση στους δημιουργούς και ανθρώπους των media για το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων.  Άλλοι είναι ψυχωτικοί και βάζουν © δίπλα σε κάθε τους ανάσα, άλλοι θεωρούν ότι «δεν υπάρχει τρόπος να φυλαχτείς» και συνήθως είναι αυτοί που κλέβουν και υλικά με άνεση.  Η ανάλυση του θέματος είναι σχεδόν…φιλοσοφική αφού μπορεί κάλλιστα κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει πρωτότυπη δημιουργία στον κόσμο, απλά παραλλαγές.  Ή να θεωρήσουμε ότι κάθε στιγμή είναι πρωτότυπη.  Κότα και αβγό η κατάσταση.  Όπως και να ορίσουμε πάντως τον/την «δημιουργό», έχει νομικά δικαιώματα για την προβολή, αντιγραφή και χρήση του έργου του.   Χωρίς να είμαι νομικός ή ειδικός επί του θέματος, κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι την κατάσταση πρακτικά:

1.      Τι ΔΕΝ μπορεί να κατοχυρωθεί;  Ανάλογα με τον νόμο και την χώρα.  Τα περισσότερα κράτη πχ δεν έχουν δικαιώματα στα δημόσια έγγραφα μέσα στην χώρα που δημιουργήθηκαν.  Αντιγράψτε τα όσο θέλετε!  Σε κάποιες περιπτώσεις, παλιές γραμματοσειρές που έχουν ήδη τυπωθεί κάπου δεν κατοχυρώνονται.  Ξεχυθείτε στα αρχαία και αντιγράψτε τις επιγραφές ελεύθερα.

2.      «Αν δεν χρεώνω για αυτό δεν πειράζει».  Υπάρχει μια τέτοια παραφιλολογία γύρω από την ελεύθερη διάθεση έργων προφανώς παράλογη.  Εκτός και αν σας έδωσε άδεια ο δημιουργός, δεν μπορείτε να κάνετε κάτι με το έργο του χωρίς την άδειά του.  Είτε τζάμπα ή επί πληρωμής.  Βέβαια, αν δεν χρεώνετε, όταν έρθει η ώρα του δικαστηρίου θα πληρώσετε – ίσως – λιγότερα.

3.      «Το χρειάστηκα για να εξηγήσω κάτι».  Εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα είναι η περιορισμένη χρήση υλικού.  Αν είστε καθηγητής και θέλετε να δείξετε πόσο καλά σκηνοθέτησε κάποιος μια σκηνή, μπορείτε να την δείξετε στην τάξη.  Ή να περιλάβετε απόσπασμα ποιήματος σε ένα κείμενο.  Μάλιστα στις περισσότερες χώρες αυτό προστατεύετε νομικά για το δικαίωμα της αρνητικής κριτικής.  Αν δηλαδή γράψω ότι ο πρωθυπουργός χθες είπε την εξής βλακεία «….σδφσδφδφ δφσγσδφ σδαφηγτφηξ…» δεν μπορεί να με μηνύσει επειδή του ανήκει η ατάκα!  (Ούτε για δυσφήμιση, εφόσον γράφω την αλήθεια.)

4.      «Έχει πεθάνει από καιρό ο δημιουργός».  Γενικός κανόνας είναι τα 50 χρόνια από τον θάνατο αλλά υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις.  Και βέβαια πολλές εταιρείες που αγοράζουν και χειρίζονται δικαιώματα με ένα σωρό νομικά τερτίπια για να επεκτείνουν αυτόν τον χρόνο.

Το πιο συχνό λάθος όλων μας στην ηλεκτρονική εποχή που ζούμε, είναι να υποθέτουμε ότι «αν δεν έχει ένδειξη, το υλικό είναι ελεύθερο».  Αν δεν δούμε δηλαδή το © κάπου, καλά να πάθουν!  Παλαιότερα αυτό ίσχυε σε κάποιο βαθμό και σε κάποιες χώρες.  Αλλά από το 1990 και μετά είναι σχεδόν αυτονόητο ότι και χωρίς αυτή την ένδειξη τα υλικά είναι «αυτομάτως» κατοχυρωμένα.  Όμως:

* Πράγματι μια σημείωση μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να βοηθήσει όταν και άμα φτάσετε στην εκδίκαση της υπόθεσης.

* Αν έχετε πολύ όρεξη μπορεί να βρείτε και κάποια έργα τα οποία νομικά δεν καλύπτονται και να το εκμεταλλευτείτε.

* Απαγορεύεται να σκανάρετε και να χρησιμοποιήσετε φωτογραφίες, ότι και να μην γράφουν.

* Δεν χρειάζεται ολόκληρη παράγραφο με φοβέρες.  Αρκεί ένα απλό “Copyright” + τη χρονιά + Το όνομά σας ή η εταιρεία σας.

* Η φράση “all rights reserved” ή «διατηρούμε κάθε νόμιμο δικαίωμα» σε μερικές περιπτώσεις μπορεί επίσης να παίξει ρόλο στην εκδίκαση της υπόθεσης.

Ο γιατρός σας χρησιμοποιεί ακόμα ποντίκι;  Μπορεί να σας σκοτώσει!

http://www.wacom-europe.com/int/products/casestudies/casestudy.asp?lang=en&pdx=68 μια από τις πολλές περιπτώσεις που η επιλογή συσκευής για επικοινωνία με τον υπολογιστή μπορεί να κάνει την διαφορά.

Αν είχα καρκινικό όγκο θα ευχόμουν ο γιατρός μου να είχε τέτοια συσκευή αντί για ποντίκι πάντως...  Οι ταμπλέτες γραφικών όχι μόνο έχουν πολλαπλάσια ανάλυση από το καλύτερο οπτικό ποντίκι αλλά είναι και πιο φυσικός τρόπος να κάνει οποιοσδήποτε μια γραμμή με τον τρόπο που θέλει.

Έχετε δοκιμάσει ποτέ να γράψετε το όνομά σας με ποντίκι;  Δεν σας απασχολεί το γεγονός ότι όλη μέρα προσπαθείτε να επικοινωνήσετε με τον υπολογιστή με ένα τόσο χοντροκομμένο και αφύσικο εργαλείο;

Στερεογράμματα, ιθαγενείς και ταπετσαρίες.

 Όταν ο ανθρωπολόγος Πωλ Έλκμαν έδειξε σε ιθαγενείς της Νέας Γουινέας φωτογραφίες φοιτητών από την Αμερική, δημιούργησε σάλο στην ανθρωπολογία γιατί απέδειξε ότι καταλάβαιναν τις εκφράσεις όπως όλοι μας.  Τα συναισθήματα δεν ήταν σχετικά, δεν εξαρτώνταν από την κουλτούρα όπως νόμιζαν όλοι ως τότε.  Αν ασχολιόταν, όπως εμείς τώρα, με τον κόσμο των ειδικών εφέ, θα έκανε ίσως και μια ακόμα πιο σημαντική διαπίστωση.  Οι ιθαγενείς καταλάβαιναν ότι η φωτογραφία έδειχνε ανθρώπους!  Δεν είπαν «Ουγκ!  Λευκός επισκέπτης κρατάει πατικωμένο κομμάτι ξύλου μουντζουρωμένο με άσπρα και μαύρα σημάδια!»  

Η απεικόνιση, στην φωτογραφία ή την τηλεόραση σε δύο διαστάσεις είναι ένα μικρό θαύμα.  (Δεν μιλάω για το περιεχόμενο, έτσι;!) Από κάθε σημείο ένα φωτόνιο παίρνει γραμμή, διασχίζει την κόρη του ματιού και εξάπτει έναν από τους κώνους ή τους κύλινδρους που περιμένουν εκεί.  Μετά ο εγκέφαλος πρέπει να βγάλει άκρη από που ακριβώς ήρθε αυτό το φωτόνιο.  Δύο κόκοι στον ουρανό είναι αετοί ή σκόνη στα γυαλιά μου;  Στην εποχή μας δεν το σκεφτόμαστε τόσο πολύ.  Το γεγονός ότι κάποιος ζωγραφίζει σε μια σπηλιά και αυτό που έκανε σε δύο διαστάσεις ζωντανεύει και ξαναμεταφράζεται σε τρεις από τα δυο μας μάτια είναι εκπληκτικό.

 Απλή τριγωνομετρία θα πείτε.  Δύο μάτια, ένα αντικείμενο.  Απλά υπολογίζουμε αυτόματα από την γωνία που δημιουργείται και την απόστασή του από εμάς.  Τόσο απλό κι όμως ούτε ο Ευκλείδης, ούτε ο Αρχιμήδης, ούτε καν ο Ντα Βίντσι δεν ασχολήθηκαν ουσιαστικά με το ερώτημα γιατί ο θεός μας έδωσε δύο μάτια.  Όλοι υπέθεταν ότι ήταν επειδή έχουμε δύο από όλα, συμμετρικά και αναπληρωματικά για περίπτωση ατυχήματος.Μια φορά σε μια γκαλερί χλεύαζα με την χαρακτηριστική μου μεγαλοστομία έναν τεράστιο πίνακα μοντέρνας τέχνης σε μια άδεια κατά τα άλλα αίθουσα.  Εκτός από έναν φίλο που με σιγόνταρε και γελάγαμε μαζί, στο δωμάτιο ήταν και ένας φύλακας, ένας κακόμοιρος χαρακτηριστικά Λονδρέζος με μεγάλους κύκλους κάτω από τα μάτια.  «Σταθείτε αν θέλετε σε εκείνη την γωνία και κοιτάξτε προς τα πάνω», μας είπε ήσυχα και ευγενέστατα, δείχνοντας ένα συγκεκριμένο σημείο.  Περπατήσαμε γρήγορα και άβολα στο μεγάλο άδειο δωμάτιo προς το μέρος το οποίο είχε υποδείξ&