Alex Chalkidis

Δεύτερη φορά που με συγκινεί ο μάγειρας Γιάννης Μπαξεβάνης.  (Συγκεντρωμένες οι κριτικές από την άλλη φορά, εδώ.)  Απολαυστικοί άνθρωποι που δεν κολλάνε με τίτλους (πχ σεφ) και επικεντρώνονται στο νόημα, δηλαδή την γεύση.

Αυτή την φορά το concept είναι ...διαδικτυακό:  Επιλέγεις ανάμεσα σε 8 διαφορετικές πίτες.  Γεμίζεις με 8 είδη κρεάτων.  Και γαρνίρεις με την σάλτσα της επιλογής σου.  Custom souvlaki!

Εξωτερικά δεν προδιαθέτει τίποτα για αυτό που γίνεται όταν παραγγείλεις, εξού και το γεγονός ότι δεν θα δυσκολευτείτε να κλείσετε τραπέζι.  (Ακόμα, μόλις άνοιξε!)  Αλλά μετά αρχίζουν τα ψαγμένα κόλπα του Μπαξεβάνη:  κοντοσούβλι με εξωτικά φρούτα, κοτόπουλο σούβλας μαρινάτο με γλυκιά κόκκινη πιπεριά, χούμους από κουκιά και ρεβύθια, σαλάτα λάχανο πορτοκάλι ρόδι και δεν συμμαζεύεται!  Ακόμα και η χωριάτικη αποκτά ντάκο και κρίταμο αλλά παραμένει - όπως όλα - σε τιμές ψησταριάς της γειτονιάς.   Ακόμα και τα μαγειρευτά είναι στα 4 με 6 ευρώ.

Όλα αυτά διαδραματίζονται δίπλα στην Πέτρου Ράλλη στη Νίκαια, απέναντι από το πάρκο.  Από Τσικνοπέμπτη λέει θα αρχίσουν και κόλπα με σούβλες που θα περιφέρονται στα τραπέζια.

Εδώ στο δασικό χωριό σαν καλός άνθρωπος της φύσης, ξεκίνησα να μάθω από επιστημονικής άποψης τι έχει γίνει.  Αφορμή κάτι που με προβλημάτισε σχετικά με τον χρυσαετό.

Διαβάζω λοιπόν χθες το βράδυ για ένα φυτό ενδημικό της Νότια Πίνδου.   Πριν προλάβω να το σκεφτώ έχω βάλει "achillea absinthoides" στο Bing.com γιατί μου αρέσει καλύτερα για αναζήτηση εικόνων.  3 φωτογραφίες μόνο;  Κατευθείαν στο Google.  Άπειρες φωτογραφίες.  Όλες άσχετες.  Άλλα είδη achillea.

Με κόπο και ιδρώτα και πολλά ανοιχτά tabs αργότερα βρήκα ένα και μοναδικό σκαρίφημα, προστατευμένο με ειδικό λογισμικό και με μεγάλη προειδοποίηση ότι πρέπει να αναφερθούμε στην πηγή: 

"Röpert, D. (Ed.) 2000- (continuously updated): Digital specimen images at the Herbarium Berolinense. - Published on the Internet http://ww2.bgbm.org/herbarium/ "

Εμπρός καλοί μου Έλληνες ακαδημαϊκοί και ερευνητές, ξεχυθείτε στην φύση αλλά ανεβάστε και τίποτα στο διαδίκτυο.  Είναι ξεφτίλα να έχουμε σπάνια είδη και να τα βλέπουμε μέσω ...Βερολίνου, πόσο μάλλον να πληρώνουμε για τις χάλια αυτές εικόνες.  Από επιστημονική περιέργεια για την νομική όψη του θέματος, παραθέτω εδώ δείγμα της εικόνας.  Καθότι το έχω χρεώσει πιο πάνω στην πηγή του, δεν έχω οικονομικό ώφελος από αυτό το blog και είναι σε χαμηλή ανάλυση, λογικά δεν υπάρχει νομικό θέμα, αλλά είμαι ανοιχτός σε αντιρρήσεις!  

Όσοι περπατάνε συχνά τα βουνά της Βορείου Ελλάδας αντιμετωπίζουν ένα αξιοπερίεργο φαινόμενο όταν φτάνουν σε κορφές κοντά στα σύνορα:  οι «δικές μας» πλαγιές είναι καταπράσινες σε σύγκριση με όσες είναι στην άλλη μεριά των συνόρων.  Δεν είναι μόνο η πληθυσμιακή πίεση στις γειτονικές χώρες.  Άνθρωποι κόβουν ακόμα ξύλα για να ζεσταθούν, ζούνε από την γη σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς από ότι στην Ελλάδα.  Και βοσκάνε πολλά ζώα.  Στο χωριό Μικροσπηλιά γέρος θυμάται  ότι κατέβαινε μέχρι το ποτάμι (Άραχθο) σχεδόν για να φέρει φυλλωσιές στα ζώα γιατί εκεί που τώρα είναι ζούγκλα σχεδόν, τότε ήταν κρανίου τόπος!

Σύμφωνα με τις διευθύνσεις Γεωργίας Άρτας και Ιωαννίνων, το 2005 στα Τζουμέρκα υπάρχουν 82.000 ζώα από τα οποία τα 70.000 είναι ελεύθερης βοσκής.  Ακόμα και αν προσθέσουμε μερικές χιλιάδες αδήλωτα ζώα (Ελλάδα είναι εδώ!) το συνολικό νούμερο είναι μισό από τον πληθυσμό που καταγράφηκε στο τέλος του 19^ου αιώνα (κατά Καρατζένη) που υπολογίζεται σε πάνω από 150.000 στα πενήντα και πλέον τσελιγκάτα της εποχής.Από την μία είναι ευχάριστο ότι, έστω και με αυτόν τον ανάποδο τρόπο, διατηρείται σε μεγάλο βαθμό το φυσικό περιβάλλον.  Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι τα οικόπεδα στην περιοχή (όπως συχνά στην Ελλάδα) είναι χωρισμένα σε πολύ μικρά αγροτεμάχια τα οποία συχνά ανήκουν σε πολλαπλούς κληρονόμους, είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναπτυχθεί από ότι φαίνεται η περιοχή με την κλασσική έννοια.Αλλά ξεχνάμε συχνά όταν βλέπουμε το περιβάλλον σαν κάτι «παρθένο» σε κάποια εξιδανικευμένη εποχή πριν την ανθρώπινη επέμβαση, ότι είμαστε μέρος του περιβάλλοντος. 

Η Ήπειρος είναι βοσκοτόπια εδώ και έξι χιλιετίες περίπου.  Και τα ζώα της περιοχής έχουν εξελιχτεί για να το εκμεταλλεύονται.  Υπάρχουν είδη πουλιών, όπως η Motacilla Flava (κιτρινοσουσουράδα) που έχουν εξειδικευτεί στο κυνήγι εντόμων που σηκώνονται όταν κινούνται τα κοπάδια.   Πολλά φυτά βασίζονται στην μεταφορά σπόρων τους από τα ζώα όχι μόνο στα κόπρανα αλλά και στο τρίχωμα είτε επειδή πιάνονται στα ζώα ή και επειδή πιάνονται στις τρίχες τους για να «πετάξουν».    Οι ίδιες τρίχες, συνήθως όταν πιάνονται στους θάμνους, γίνονται πρώτη ύλη για τις φωλιές πολλών ειδών με πιο έντονο παράδειγμα την Luscinia megarhynchos (νυχτοπούλι, βέβαια τραγουδάει και την ημέρα απλά δεν το παρατηρούμε τόσο πολύ).Όσοι έχουμε καταραστεί τις γιδόστρατες που μας οδήγησαν σε αδιέξοδα, έχουμε προφανώς άδικο. 

Η διαρκής και έντονη παρουσία νομαδικών πληθυσμών ζώων είναι ο μόνος τρόπος να συντηρούνται μονοπάτια αλλά και πολύτιμες ανοιχτές περιοχές.  Είτε για το κυνήγι αρπαχτικών ή για πουλιά που έχουν εξειδικευτεί σε κυνήγι εντόμων σε κοντό χόρτο  (μετά από την βοσκή) ή και για άλλα είδη φυτών που δεν έχουν αλλιώς τρόπο να επιβιώσουν.  Πολλά είδη ζώων και πουλιών (πχ Lanius Collurio-αετομάχος και στο Πήλιο βλέπεις συχνά τέτοια) έχουν συνηθίσει να φωλιάζουν σε βοσκημένους θάμνους.  Όπως είναι τώρα, τελείως άγρια, δεν μπορούν να τους προσεγγίσουν. Μερικά ζώα έχουν εξειδικευτεί σχεδόν εξ΄ολοκλήρου για συμβίωση με τα κοπάδια.  Για παράδειγμα το Hirundo rustica (χελιδόνι) κυνηγάει ειδικά τα έντομα που παίρνουν κομμάτια κοπράνων των ζώων και τα αποσυνθέτουν στον αέρα.  Προφανώς δεν μπορούμε πια να αφήσουμε τελείως ελεύθερα τα πράγματα, ειδικά όχι για τους ανθρώπους.  Και λίγοι να έρχονται, μπορούν πλέον να κάνουν ζημιά για πολλούς! 

 Ένας τρελός με μια μπουλντόζα ή μια παρέα με σύγχρονα όπλα, μπορούν να δημιουργήσουν δυσανάλογες επιπτώσεις στο περιβάλλον.Αλλά είναι σημαντικό να βλέπουμε και να κατανοούμε τις μορφές συμβίωσής μας με το φυσικό περιβάλλον καθώς αυτό εξελίσσεται.  Και να βοηθάμε στην επιβίωση όσων ειδών δεν προλαβαίνουν να εξελιχτούν με τον ίδιο τρελό ρυθμό που αλλάζουμε εμείς τον κόσμο μας στον τελευταίο αιώνα.

Βαφτίζω ένα νέο σπορ.  Για να ακριβολογήσω, προμοτάρω ένα πανάρχαιο σπορ που αξίζει να ξανακοιτάξουμε:  το σκαρφάλωμα σε βράχια.  (Στα Αγγλικά bouldering.) Αν σας ακούγεται βαρετό ή δεν το έχετε δοκιμάσει ή δεν έχετε παιδιά.  Τα οποία τρελλαίνονται να σκαρφαλώνουν σε μικρά βράχια και να πηδάνε από το ένα στο άλλο.  Αν αυτό γίνεται σε κοίτη ποταμού αποκτά νόημα και κατεύθυνση.   ΄(Θα ανεβάσω λεπτομερή στοιχεία διαδρομών όπως έκανα εδώ με τα μονοπάτια)

Γιατί είναι και πάλι επίκαιρο;

1.       Όσοι πάνε διακοπές με παιδιά ψάχνουν κάτι εποικοδομητικό να τα κάνουν.

2.       Η Ελλάδα έχει χιλιάδες ξερές κοίτες μικρών ποταμιών ή ρυακιών στα βουνά της.

3.       Το περπάτημα-ψιλοσκαρφάλωμα σε αυτά είναι γενικά σε σκιά, ακόμα και το καλοκαίρι.

Βγαίνοντας βόλτα από το δασικό χωριό στο υπέροχο, φρεσκοφτιαγμένο μονοπάτι προς Μικροσπηλιά, σκέφτηκα να γυρίσω από άλλο δρόμο.  Λίγο πριν το χωριό, έβαλα μπρος το GPS και μου έδειξε προς έναν χωματόδρομο.  Και λίγο πιο πάνω είδα το υπόλλειμα ενός καλντεριμιού.  Βέβαια δεν μπορούσα να αντισταθώ και το ακολούθησα.  Αλλά λίγο πιο πάνω εξαφανίστηκαν τα ίχνη του στην ένωση με ένα ρυάκι.  Ή κάποιο μικρό γεφύρι υπήρχε ή έστριβε προς το βουνό κάπως που δεν φαινόταν.  Μπήκα λοιπόν στο ρυάκι.  Για πρώτη διάσχιση μάζεψα σχετικά λίγες γρατζουνιές και κατέληξα στον χωματόδρομο λίγο πάνω από το δασικό χωριό.  Όλη η βόλτα με είχε πάρει μια ώρα, δηλαδή ιδανική κυκλική διαδρομή για τους περισσότερους. 

Γύρισα λοιπόν την επόμενη οπλισμένος με ένα μικρό πριόνι και καθάρισα τους λίγους ενοχλητικούς θάμνους μέσα στο φαραγγάκι. Έχει όμορφες εναλλαγές σε βλάστηση και κλίση.  Δυο τρία κάπως πιο απότομα σημεία (ενάμιση μέτρο, άντε δυο αλλά θεαματικά).   Αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα να βρει κάποιος και να παρατηρήσει ανεβαίνοντας.  (Και στο μονοπάτι κατεβαίνοντας από το Δασικό χωριό Κέδρος προς Μικροσπηλιά,  έχουν βάλει πολύ έξυπνα πινακίδες στα φυτά με τα ονόματά τους.) 

Η διαφορετικότητα στον τουρισμό μπορεί να γίνει μοχλός ανάπτυξης, χωρίς να επιβαρύνει σε κόστος.

Αναλυτικά η πρώτη διαδρομή με στοιχεία για GPS σε υπόβαθρο Google Maps εδώ.

Συνήθως όταν βλέπουμε ποδηλάτες-τουρίστες στην Ελλάδα είναι ξένοι.  Με κάτι παραφορτωμένα μεγάλα ποδήλατα «ταλαιπωριούνται» στον ήλιο.  Πολλές φορές είναι σε μεγάλους δρόμους και σου΄ρχεται να τους φωνάξεις «που πας βρε καραγκιόζη από τον αυτοκινητόδρομο;» αφού σίγουρα κάπου κοντά υπάρχει πολύ πιο όμορφος επαρχιακός δρόμος.  Η άλλη κατηγορία είναι ο Έλληνας ποδηλάτης αναψυχής ο οποίος βγήκε από το τζιπ του για πέντε λεπτά και νοίκιασε ένα ποδήλατο, συνήθως χείριστης ποιότητας mountain bike και καλά.  Τον βρίσκεις να κάνει ποδήλατο σε χωματόδρομους, προφανές ότι έχει να κάνει από παιδί και στα 10 λεπτά έχει σταματήσει για να ρωτήσει που θα βρει καλά παϊδάκια στην περιοχή.

 Πρόσφατα ανακάλυψα ότι υπάρχει μια νέα πιθανή κατηγορία η οποία γεφυρώνει τους δυο κόσμους:  το σπαστό ποδήλατο!

1.       Μπαίνει σε όλα τα δημόσια μέσα μεταφοράς, όχι μόνο στον «καρβουνιάρη» (το αργό τραίνο που έχει βαγόνι για τέτοιες μεταφορές) αλλά και στα κανονικά τραίνα, τα ΚΤΕΛ και τα τοπικά λεωφορεία.  Αυτό σου δίνει τεράστια ευελιξία να κάνεις μόνο τις όμορφες διαδρομές που θέλεις και όχι τις βαρετές που με το κανονικό ποδήλατο κάνεις από ανάγκη.

2.       Είναι πολύ πιο αναπαυτική θέση οδήγησης για να βλέπεις τι γίνεται γύρω σου.  Για τουρισμό βγήκαμε, όχι αγώνες άλλωστε.  Η ίδια στάση που σε σώζει στην πόλη επειδή είσαι πιο ψηλά και πιο όρθιος, είναι και η πιο σωστή για τουρισμό.

3.       Δεν χρειάζεται να ψάχνεις που θα το αφήσεις αφού διπλώνει και μπαίνει μαζί σου σε δωμάτιο ξενοδοχείου, όσο μικρό και αν είναι αυτό, ή κάτω από το τραπέζι του καφέ ή εστιατορίου.

4.       Οι ίδιες χοντρές και δυνατές ρόδες-ζάντες που είναι σχεδιασμένες να αντέχουν τα πεζοδρόμια της πόλης, αντέχουν και κακοτράχηλους χωματόδρομους που μπορεί να χρειαστεί να πάρεις για να κόψεις δρόμο, επειδή είναι πιο όμορφη διαδρομή ή για να φτάσεις σε κάποια κορυφή.

5.       Αν θέλεις να το αφήσεις στην μέση του πουθενά για να πας για περπάτημα ή άλλη εξερεύνηση, διπλώνει και κρύβεται εύκολα κάτω από κάποιον βράχο ακόμα και στο πιο ερημικό τοπίο.  (βλ φωτό, το ποδήλατο είναι κάτω αριστερά πίσω από τον βράχο!)

6.       Και βέβαια σου παρέχει την ιδανική πρώτη ατάκα για να σπάσεις τον πάγο με τους ντόπιους ή τρυφερές υπάρξεις του άλλου φύλου!

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι μπορείς να κάνεις τελείως διαφορετικό είδος τουρισμού.  Με ένα μικρό σακιδιάκι σαν το δικό μου κουβαλάς τα ρούχα σου και τα τουαλετικά σου μόνο αφού το μεσημέρι θα σταματήσεις σε κάποια ταβέρνα και το βράδυ σε ξενώνα ή ξενοδοχείο.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ:

Δασικό χωριό Κέδρος (920μ υψόμετρο) μέχρι καταφύγιο και κορυφή (2400) είναι καλός χωματόδρομος με κλασσικά zigzagοανεβάσματα.  Μόνο όπου έχει πολύ χαλίκι θέλει προσοχή αλλά είναι λίγα τα σημεία.  Για τους πιο περιπετειώδεις οι πεζούλες προσφέρονται και για άγριο downhill με άλματα.

Δασικό χωριό ως Άρτα ο καλύτερος δρόμος είναι από Μικροσπηλιά, Ράμια, γέφυρα Τζαρή (ως εδώ κατήφορος), ανάβαση στον κεντρικό (4 χλμ ανήφορος), Ροδαυγή και μετά όλο ίσα κάτω - βρίσκεις την τελική ταχύτητά σου στους ατέλειωτους κατήφορους!  Εγώ το έκανα σε τρεις ώρες αλλά σίγουρα γίνεται και πιο γρήγορα αν δεν πιάνεις κουβέντα με κάθε γεράκο που βρίσκεις στον δρόμο.

Το μπάχαλο των ΚΤΕΛ έχει γίνει πλέον λίγο πιο υψηλής τεχνολογίας.  Εκεί που έψαχνες στο τηλέφωνο το συγκεκριμένο ΚΤΕΛ της επιλογής σου, ανάλογα με τον προορισμό, τώρα στο www.ktel.org διαφημίζει έναν πενταψήφιο αριθμό τηλεφώνου (με χρέωση βέβαια) που υποτίθεται ενημερώνει για όλα τα ΚΤΕΛ.  Είναι από αυτά τα τρισάθλια αυτοματοποιημένα συστήματα με αναγνώριση φωνής.  Αφού περιμένεις ώρα (και χρεώνεσαι βέβαια) να σου πει διάφορα άχρηστα, σου ζητάει τόπο αναχώρησης.

"Αθήνα" λέω όσο πιο καθαρά μπορώ.

- Είπατε "Ραφήνα".  Τώρα πείτε τον προορισμό σας.

"Πίσω" (μου είχε πει στην εισαγωγή αν κάνω λάθος να πω "πίσω" για να διορθώσω)

- Θέλετε να πάτε από την Ραφήνα στο Κίσο.

Μπορείς να συνεχίσεις ώρα έτσι με τα ανόητα μενού τους μέχρι που αυτοί είναι 5 ευρώ πλουσιότεροι και εσύ έχεις χάσει την ώρα σου και έχεις εκνευριστεί.

Προκύπτουν πολλά ερωτήματα.  Γιατί είναι η "επίσημη" γραμμή αναζητήσεων του ΚΤΕΛ αυτή;  Γιατί δεν είναι ελεύθερα διαθέσιμες οι πληροφορίες στην ιστοσελίδα αυτή (ή και το www.ktel.gr αν δεν το είχε πιάσει κάποιος άσχετος...) παρά μόνο λειτουργεί σαν κράχτης για την τηλεφωνική γραμμή;  Πως μοιράζονται τα έσοδα από αυτή την απαράδεκτη αρπαχτή η εταιρεία που το υλοποίησε και το ΚΤΕΛ; 

Όταν δε φτάσεις στα ΚΤΕΛ, άλλα μυστήρια.  Γιατί δεν υπάρχει ένα κεντρικό ταμείο, αλλά δεκάδες μικρότερα για κάθε προορισμό;  Ούτε ο Κάφκα δεν θα μπορούσε να σκεφτεί πιο ανόητο και αντιπαραγωγικό τρόπο οργάνωσης.  Δέματα από εδώ, γραφειάκια από εκεί.... και οι παράνομοι ταξιτζήδες με σβησμένα τα φώτα περιμένουν πίσω από τον σταθμό να φύγουν οι αστυνομικοί για να κάνουν καμιά τριπλοταρίφα.

Α, και θυμάστε όλες τις φασαρίες για την ασφάλεια στα ΚΤΕΛ.  Μόνο η πινακίδα έμεινε και αυτή ανορθόγραφα...

Είναι ένα φεστιβάλ πολύ διαφορετικό.  Και αξίζει τον κόπο.   Μια από τις μέρες του πχ:

"10.00 Κατάβαση με βάρκες rafting στον Άραχθο ποταμό

20.30 Συναυλία των Blues Wire

22.00 Συναυλία με τον David Lynch και Θοδωρή Ρέλλο

23.30 Προβολή της ταινίας «Ο Πλανευτής του Γράμμου», του Βαγγέλη Ευθυμίου"

Αναλυτικά το πρόγραμμα εδώ http://www.tzoumerka-art-festival.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=71&Itemid=58 αλλά δείτε ΠΡΩΤΑ την τοποθεσία.  http://www.tzoumerka-art-festival.gr/

Ένα δασικό χωριό με αίσθηση...base camp.  Τρως πρωϊνό σαν να έχεις μόλις βγει από την σκηνή στα 2000 μέτρα, με ατμόσφαιρα - κρύσταλλο, τις κορφές δίπλα σου και την θέα ατελείωτη.  (Live camera http://www.guesthousekedros.gr/  για να πάρετε μια αίσθηση.)

Χαρτοφύλακας στο ένα, σακούλα McDonald's στο άλλο.  Άντε να ανοίξει και στο Βατοπέδι

Πολλοί έχουν κατηγορήσει, δικαίως νομίζω, την αυτοκινητοβιομηχανία για καθυστερημένη απόκριση στις ανάγκες του κόσμου.  Τώρα που τους τσιμπάει η κρίση αρχίζουν να κινούνται κάπως καλύτερα.  Ένα ωραίο παράδειγμα είναι τα καντράν των αυτοκινήτων, αυτοί οι γελοία low tech χώροι που μας παρέχουν ως τώρα ελάχιστη ενημέρωση για το τι γίνεται στο αμάξι μας.  Δείτε όμως http://www.youtube.com/watch?v=5dRzx7YGBNM ακόμα και οι Αμερικανοί ξυπνάνε!  Οδηγίες χρήσης στο καντράν.  Γιατί όχι;

Και ακόμα πιο ενδιαφέρον το θέμα της οικολογικής οδήγησης.  http://ecomodder.com/ η βίβλος για αυτό το θέμα.  Από μετατροπές αεροδυναμικής, μέχρι αλλαγές στο cruise control για μεγαλύτερη οικονομία καυσίμου.  Αντί να κοντράρονται σε θέματα επιτάχυνσης στο forum συναγωνίζονται για να βρούνε τρόπους να ρίξουν την κατανάλωση.  Και οι κατασκευάστριες εταιρείες βέβαια παρακολουθούν από κοντά.  Μέχρι και φύλλα θα βάλουν τώρα στο καντράν για να μας κάνουν να νιώθουμε ωραία όταν οδηγάμε οικονομικά.  Και στο νέο σύστημα της Nissan μπορεί να δει ο οδηγός πόσο οικονομικά οδηγάει σε σχέση με άλλους οδηγούς!

Αυτό είναι.  Φωτό από πρόσφατη επίσκεψή μου στα Σκόπια.  Autocad και Solidworks εκπαίδευση κανείς; 

Δεν το αγοράζει εξάλλου κανένας, όλοι φουλ πειρατεία, οπότε να το μάθουν τουλάχιστον...

Η βαμβακίαση στα πεύκα (ας αφήσουμε το ποιος φταίει προς στιγμή) είναι ένα πρόβλημα με δυο όψεις. 

Αν αντιπαθείς τα πεύκα, χαίρεσαι για την ευκαιρία να μπούνε δέντρα πιο συμβατά με το ελληνικό τοπίο. Τα πεύκα άλλωστε είναι πολύ πρόσφατη εισαγωγή στην χώρα μας, απόδειξη της πτώσης ποιότητας του περιβάλλοντος.  Κάτι σαν τους γλάρους, τους αρουραίους και τις κατσαρίδες.

Αν συμπαθείς τα πεύκα σου φαίνονται γελοίοι οι τρόποι που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το θέμα.  Άλλος ραντίζει, άλλος καθαρίζει με νερό.  Αλλά δίπλα τα άλλα πεύκα γεμάτα, οπότε είναι θέμα χρόνου να ξανακολλήσουν!  Πρώτη πλήρης και λογική αντιμετώπιση του θέματος που διάβασα σήμερα από την Bio Insecta.  www.bio-insecta.gr  Το κρίσιμο απόσπασμα κατά την γνώμη μου αυτό:

Πολλά email για το προηγούμενο, οπότε ιδού η φυσική του συνέχεια. 

• Σκοτάδι ή όχι;  Υπάρχουν οι φανατικοί του σκοταδιού ή των ελεγχόμενων συνθηκών.  Δεν είναι και πολύ ρεαλιστικό.  Αφενώς μεν το σκοτάδι είναι απαράδεκτο για επαγγελματία γιατί οι εικόνες είναι σχεδιασμένες για να βλέπονται σε φωτεινές συνθήκες.   5000Κ ή D50 ονομάζεται η κανονική φωτεινότητα ημέρας και αυτήν πρέπει να επιδιώκουμε σταθερά.  Τα πλαϊνά σκιάδια αντίθετα μπορούν να βοηθήσουν στην μείωση των αντανακλάσεων, όχι για να κάνουμε τεχνητή…συσκότιση!
• Λογισμικό DDC δεν μας σώζει χρωματικά, απλά βοηθάει στην ρύθμιση των χρωμάτων χειροκίνητα.  Το οποίο όμως καλό είναι να μην κάνετε αφού θα έχετε σίγουρα κάποια συσκευή καλιμπραρίσματος που θα σας φτιάξει τα σωστά προφίλ.
• Αναλογικές ή ψηφιακές συνδέσεις με τον υπολογιστή;  Εδώ υπάρχουν διάφοροι μύθοι.  Ουσιαστικά το ψηφιακό έχει μικρό προβάδισμα αλλά δεν είναι πανάκεια.  Ούτε βέβαια μια ψηφιακή σύνδεση εγγυάται σωστά χρώματα όπως νομίζουν πολλοί!
• Χρωματικός χώρος (color gamut) Ουσιαστικά όσο μεγαλύτερο, τόσο καλύτερο.  Πχ μερικοί διαφημίζουν ότι φτάνουν το 92% του χώρου Adobe RGB.  (Αν δεν είναι 100% όμως τι μας νοιάζει;  Ξέρετε από τώρα το 8% που δεν φτάνουν αν θα σας χρειαστεί;!)
• Contrast είναι ουσιαστικά η σχέση ανάμεσα στο μέγιστο άσπρο και το ελάχιστο μαύρο.  Όσο περισσότερο, τόσο πιο καθαρές εικόνες.  Πάλι αυτό δεν «αρέσει» σε κάποιους κουλτουριάρηδες αλλά εδώ μιλάω για αντικειμενικά μετρήσιμα πράγματα και ακρίβεια απεικόνισης.  Το θέμα βέβαια συνδέεται με το luminance.  (Εκτός και αν είσαι gamer οπότε τι σε νοιάζει αν είναι σωστά τα χρώματα...)
• Στο luminance δεν είναι αναγκαστικά το μεγαλύτερο καλύτερο.  Πολλές οθόνες έχουν μέχρι και 500 cd/m2 το οποίο είναι εκτυφλωτικό για σοβαρή δουλειά.  Γύρω στα 100 cd/m2 είναι το ιδανικό οπότε ρυθμίστε ανάλογα.
• Bit Depth.  Εδώ όσο περισσότερο τόσο καλύτερο αλλά εφόσον έχετε και άλλες συσκευές αντίστοιχων ικανοτήτων.  Έφτασαν τα 16 bit χρωματικό βάθος οι οθόνες αλλά αν επεξεργάζεσαι στα 8 στο πρόγραμμά σου, τι να το κάνεις;!
• Ομοιομορφία.  Εδώ δυστυχώς είμαστε στο έλεος των κατασκευαστών.  Η ιδέα είναι ότι η οθόνη δεν έχει διαβαθμίσεις σε απόδοση από το ένα σημείο στο άλλο (κυρίως μέση με άκρες).

Με την λειψυδρία να μας μαστίζει (και πόσο μάλλον στην Κύπρο!) οι υποστηρικτές του γκολφ φαντάζουν ακόμα πιο εξωφρενικοί.

Δηλαδή εκτός από την αποψίλλωση τεράστιων περιοχών, τα χημικά για το γκαζόν και άλλες οικολογικές καταστροφές που προκαλεί μια εγκατάσταση γκολφ, είναι και το πρόβλημα του νερού.  Τόσο γκαζόν;  Στην Ελλάδα;

.

Και πάλι όμως η τεχνολογία δίνει λύση!  http://www.golfontour.co.uk/    Έρχεται στον χώρο σας ένα φορτηγό με ένα πλήρες σύστημα προσομοίωσης και βαράτε ελεύθερα.  Μάλιστα, καθότι το νοικιάζουν κυρίως σε εκδηλώσεις, έχει μια σειρά από παιχνίδια για να παίζουν πολλοί μαζί.  πχ ποιός θα ρίξει πιο μακριά.

.

Επιπλέον κάνει και τεχνικές αναλύσεις του τρόπου που κινείται ο καθένας για να βελτιωθεί.  Άντε μπράβο γιατί γήπεδα γκολφ ούτε ο μακαρίτης ο Καραμανλής δεν ήθελε στην Ελλάδα!

Από τον Σχοινιά του 1920 ως την Στουρνάρη του 2008

.

Λόγω Cebit δεν πήγα εκτός Αθηνών το τριήμερο.  Πολύ χαλαρά κατέληξα στην παραλία του Σχοινιά.  Απρόσμενο σκηνικό.  Η παραλία γεμάτη αετούς και οι άνθρωποι ακόμα πιο χαλαροί να τρώνε, να πίνουν και να παίζουν χάρη στον πολύ ευχάριστο καιρό.  Σαν γαλλική κουλτουριάρικη ταινία.  Κουλούρια και χαρταετοί από πλανόδιους...

.

Σήμερα θα είμαι όλη μέρα στα νέα Multirama της οδού Στουρνάρη δείχνοντας στην πράξη το Corel Draw X4 και διάφορα άλλα νέα προγράμματα.

.

Αυτός ο κόσμος ή αλλάζει πολύ γρήγορα ή τελικά δεν αλλάζει καθόλου...

Πάει κανείς Cebit?

Είναι και παραμένει η μεγαλύτερη έκθεση στον χώρο της Πληροφορικής παγκοσμίως.  Παλιά που υπήρχε και η Comdex στις ΗΠΑ ομολογώ ότι την προτιμούσα.  Οι Αμερικανοί έχουν πολύ πιο down to business αντιμετώπιση.  Ότι κι αν φοράς, όπως και να μοιάζεις σε πλησιάζουν αμέσως και ρωτάνε "λοιπόν πως θα κάνουμε δουλειά;"

.

Η Cebit αντίθετα είναι αχανής, ασαφής και σε μια από τις πιο άσχημες πόλεις στον κόσμο των εκθέσεων.  Κάνει κρύο, διαπεραστικό κρύο και υγρασία.  Δεν υπάρχουν ξενοδοχεία της προκοπής.  Τα μισά περίπτερα απευθύνονται μόνο στην Γερμανική αγορά, στα γερμανικά.  Η οργάνωση είναι...χιτλερικών προδιαγραφών.   Γενικά ταλαιπωρία.   Πρωτοπήγα στη Cebit (www.cebit.de ) το 1983 και θυμάμαι διαπραγματευόμασταν τότε τιμές για δισκέτες 5 1/4!

Αλλά τι να κάνουμε;  Αυτή έχουμε και αυτή χρησιμοποιούμε!  Αν σκέφτεστε να πάτε Αννόβερο, αντί να αλληλοαγνοούμαστε όπως κάνουν συνήθως οι Ελληνάρες στο Αννόβερο, στειλ'τε μου μήνυμα να συναντηθούμε!   Το όλο θέμα στις εκθέσεις δεν είναι πια να "πιάσουμε αντιπροσωπείες" (αφού δεν υπάρχουν αποκλειστικότητες) αλλά να δικτυωθούμε για να κάνουμε δουλειά.  Σκεφτείτε Αμερικάνικα!

 .

 Η λύση για τους Έλληνες κυνηγούς.

.

Ώστε θέλεις να βγαίνεις στη φύση.  Και να έχεις την αδρεναλίνη της κατάκτησης δύσβατων σημείων.  Την απόλυτη ησυχία του βουνού.  Το παιχνίδι του κυνηγιού ενός άγριου ζώου.  Ως εδώ καλά.  Απλά αντί για καραμπίνα, πάρε φωτογραφική!  Έτσι θα μπορούν και άλλοι να θαυμάσουν την ομορφιά αυτή.   Και θα έχεις και αποδείξεις όχι απλά ιστορίες κυνηγιού...

.

Μερικά αγαπημένα site με κορυφαίες δουλειές φωτογράφων βουνού πιο κάτω.  Όσοι το έχετε επιχειρήσει ξέρετε τι σημαίνει.  Όχι μόνο να καταφέρεις να φτάσεις εκεί κουβαλώντας έξτρα εξοπλισμό, αλλά να έχεις και την ηρεμία και την πρόσθετη δύναμη να φωτογραφίσεις, να περιμένεις την σωστή στιγμή, ή να κάνεις παραπάνω χιλιόμετρα για την σωστή λήψη.  Να ξενυχτάς καθαρίζοντας φακούς, να αγχώνεσαι μην καταστραφούν σε extreme συνθήκες.

.

ΑΥΤΟ είναι μαγκιά!  Όχι να αδειάζεις την καραμπίνα προς την γενική κατεύθυνση ενός κακόμοιρου πουλιού...   Πριν 100 χρόνια ίσως γινόμουν και εγώ κυνηγός, καταλαβαίνω πλήρως την γοητεία του παιχνιδιού, την πρόκληση.  Αλλά το 2008, στα ελάχιστα σημεία σχετικής άγριας φύσης δεν δικαιολογείται πια με τίποτα.  Και μόνο ο θόρυβος ενός όπλου κάνει ζημιά στα καημένα τα ζώα που δεν ξέρουν που να κρυφτούν πια.

Πάρ'τε έμπνευση εδώ:

http://www.thomasulrich.com/

http://www.banffcentre.ca/mountainculture/photo/competition/2007/

http://www.mennoboermans.eu/

http://www.alpinist.com/wallpaper/

Ήταν δέκα οι Εντολές;  Ή μήπως δυο δεν απευθύνονταν σε εμάς; 

Ούτε σε αυτό δεν μπορούν να συμφωνήσουν οι διάφορες Εκκλησίες και σήμερα κατάλαβα γιατί.  Αν είναι να τις χρησιμοποιούμε σαν σημεία εκκίνησης για να κάνουμε κουμάντο, εδώ στο Ισραήλ το έχουν αναγάγει σε τέχνη!  613 εντολές!  Οι 365 είναι προτροπές και οι υπόλοιπες απαγορεύσεις.

Στο τείχος των Λυγμών, η πινακίδα είναι όμως σαφής:  οι ειδικοί το σκέφτηκαν και συμφωνούν ότι το πέρασμα από τον ανιχνευτή μετάλλων είναι συμβατή με τις εντολές...