Νιώθω μεγάλη δικαίωση από την απόφαση της Lufthansa να επιτρέψει την λειτουργία φορητών υπολογιστών με WiFi σε κάποιες πτήσεις.   Η απαγόρευση της χρήσης ηλεκτρονικών συσκευών στα αεροπλάνα είναι παντελώς παράλογη.  Κατ’αρχάς δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι παρεμβαίνουν στη λειτουργία των οργάνων.  Ούτε καν ενδείξεις.  Είναι σίγουρο ότι στις περισσότερες πτήσεις υπάρχει τουλάχιστον ένα κινητό ανοιχτό είτε στις αποσκευές ή και μέσα στο αεροπλάνο.  Μια μελέτη έβγαλε μέσο όρο 35% των συσκευών (ότι ξεχνιούνται ανοιχτά).

Θα έπρεπε να πέφτουν αριστερά δεξιά μας λοιπόν.  Όχι.  Όπως έγραφα από την αρχή, είναι εμπορικό και ευθυνοφοβικό το πρόβλημα.  Σε ιδιωτική πτήση επιτρέπεται η χρήση κινητού!  Τι γίνεται εκεί, ω προστάτες της ασφάλειάς μας;  Εκεί επιτρέπεται επειδή είναι ζάμπλουτοι όσοι έχουν δικά τους τζετ;  Και αν υπάρχει κίνδυνος να πέσει το αεροπλάνο τους δεν είναι εξίσου κακό αυτό (αφού μπορεί να πέσει σε άλλο αεροπλάνο πχ).  Προφανώς δεν υπάρχει κανένας απολύτος κίνδυνος!  Οι αεροπορικές υπό των φόβο πιθανών μηνύσεων απέφυγαν το θέμα ενώ συγχρόνως έβγαζαν πολλά λεφτά από τα δικά τους on board τηλέφωνα.  Τώρα όμως που έχουμε όλοι κινητά και δεν έχουμε καμιά μανία να επικοινωνήσουμε από τον αέρα μάλλον θα χαλαρώσουν τα πράγματα.  Η πρόταση της εβδομάδας:  αντί για κουτές απαγορεύσεις (είναι ενδιαφέρον πάντως πως το δέχτηκαν όλοι χωρίς να το εξετάσουν σε βάθος) ας γίνει απλώς ένα πρόγραμμα πιστοποίησης ηλεκτρονικών συσκευών για χρήση στα αεροπλάνα.  Με πρώτο πρώτο τον φορητό μου!

Το εκνευριστικό για εμένα δεν είναι ότι αναγκάζομαι να κλείσω το τηλέφωνό μου (αν το θυμηθώ...) αλλά ότι μου σταματάνε την ακρόαση της μουσικής που ακούω από το κινητό πάντα.  (Σιγά μην κουβαλάω ξεχωριστό MP3!) Ή ότι πάνω που έχω πιάσει ρυθμό σε κάτι που κάνω στο laptop μου με αναγκάζουν (και με υφάκι!) να το κλείσω και να διαβάζω τα χαζοπεριοδικά τους...