Ίσως θυμάστε την διαμάχη πριν λίγα χρόνια ανάμεσα στους φανατικούς του φιλμ και τους χρήστες ψηφιακών φωτογραφικών.  Υπάρχουν μάλιστα ακόμα μερικοί που υποστηρίζουν ότι το φιλμ είναι ανώτερο.  Απλά διευκρινίζουν "σε κάποιες περιπτώσεις".  Αυτές οι "κάποιες περιπτώσεις" αν υπάρχουν, απασχολούν ελάχιστους πλέον κατοίκους του πλανήτη.  Εκτός και αν είστε εθισμένοι στα χημικά και σαν ναρκωμανής θέλετε να σνιφάρετε σε αίθουσες εμφάνισης.

Μια από τις μεγάλες χαρές της ψηφιακής φωτογραφίας για όσους από εμάς δεν είναι πολυεκατομμυριούχοι, είναι ο πειραματισμός.  Και μια μορφή που μου προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση είναι η φωτογράφιση την νύχτα.  Με την ψηφιακή δοκιμάζω πράγματα που αλλιώς θα ήταν αδύνατα.  Όχι μόνο γιατί αποκλείεται να τράβαγα δέκα πόζες για να πετύχω την μία, αλλά κυρίως γιατί δεν θα είχα κανένα άμεσο σημείο αναφοράς για να ρυθμίσω την επόμενη.

Επιπλέον σοβαρότατο πλεονέκτημα των ψηφιακών (αναφέρομαι στις DSLR γιατί οι απλές ψηφιακές είναι χάλια στο σκοτάδι και παράγουν γενικά θόρυβο) είναι η μεγάλη τους ευαισθησία στο σκοτάδι.  Κάνουν την νύχτα μέρα.  Στην πρώτη εικόνα, με πίσα σκοτάδι και απλά το φως του φεγγαριού στην Ζήρεια, είναι σαν... μέρα το τροχόσπιτο και το βουνό.  Δεν έχει γίνει καμία απολύτως επεξεργασία αν και με το RAW έχεις κάθε ευκαιρία να βγάλεις εικόνα και από το ...μαύρο σχεδόν.  Αυτό είναι ότι έπιασα με τη μία, με την πρώτη ...πετονιά που έριξα.

Στην δεύτερη καλό παράδειγμα πειραματισμού με ένα αυτοπορτραίτο.  Απλά πατάς, τρέχεις, στήνεσαι, βλέπεις τι πήρες και ξαναδοκιμάζεις.   Εγώ και το αγκάθι υπό το σεληνόφως.

Η τρίτη φωτογραφία είναι ίσως η καλύτερη και την πήρα προχθες το βράδυ.  Το λευκό που γεμίζει την μισή σχεδόν εικόνα είναι η γραμμή του δρόμου.  Την άφησα όπως ήταν σκοτεινή και νυχτερινή.  Σύννεφα πάνω από τους αρχαίους Λουσούς.  Χειμώνας έτσι όπως πρέπει να είναι.  Ζήτω η ψηφιακή φωτογραφία!