Πατάτε στα κενά ανάμεσα στις πλάκες του πεζοδρομίου; 

Με μεγάλη μου έκπληξη και ίσως θλίψη ανακάλυψα ότι πολλοί, κατά τα άλλα φυσιολογικοί συνάνθρωποί μας, αποφεύγουν με μανία να πατήσουν στο μικρό κενό που δημιουργείται ανάμεσα στις πλάκες στο πεζοδρόμιο.  Είναι λέει γρουσουζιά.  Προφανώς μπορεί να τους τυχαίνει που και που, αλλά κάνουν ότι μπορούν για να μην το πάθουν τέτοιο κακό.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν προκαταλήψεις και μερικές είναι πιο χαζές από άλλες.  Αλλά το κύριο πρόβλημα είναι ότι κοστίζουν.  Πολύ περισσότερο από ότι νομίζετε.  Η ενέργεια και ο χρόνος που χάνετε προσπαθώντας να αποφύγετε τα κενά, δεν προέρχεται από άπειρη ενέργεια.  Την χρειάζονται οι συγγενείς, οι φίλοι και οι άνθρωποί σας.  Την χρειάζεται η δουλειά σας.  Σταματήστε αμέσως!

Με το ίδιο σκεπτικό και όλοι οι χρήστες υπολογιστή έχουν κάποια τικ, κάποιες νευρώσεις.  Άλλος αδειάζει μανιωδώς τον κάδο αχρήστων μόλις βάλει κάτι σε αυτόν.  Άλλος τακτοποιεί τις συντομεύσεις στην επιφάνεια εργασίας.  Ξεκολλήστε!  Καλύτερα να αφιερώσετε τον χρόνο που θα γλιτώνετε (και είναι πολύς αθροιστικά) στην ανάγνωση του blοg μου ή κάτι πιο εποικοδομητικό τελοσπάντων.

Συνάντησα κάποτε στην Αγγλία έναν άνθρωπο ο οποίος ισχυριζόταν, με κάθε σοβαρότητα, ότι κάθε φορά που ξεκινάει να πάει κάπου με το αυτοκίνητο, μετράει πρώτα ως το δέκα.  Ο λόγος;  Για να αποφύγει το παιδί που θα του πεταχτεί μπροστά στο αυτοκίνητο την τελευταία στιγμή.  "Αν ξεκινήσω δέκα δευτερόλεπτα αργότερα, θα έχει χρόνο να αντιδράσει" μου είπε τελείως σοβαρά.  "Ξέρεις πόσες ζωές έχω σώσει έτσι;"

Ναι, και εσείς είστε τουλάχιστον τόσο γελοίοι που δεν πατάτε τα κενά.