Επιτέλους κάποια νοημοσύνη στην αποτίμηση των blogs!

.

Θέλουμε δεν θέλουμε, σχεδόν κάθε blog είναι πολιτικό.  Αν δεν ήθελα να αλλάξω κάτι στον κόσμο, δεν θα δημοσίευα τις απόψεις μου.  Το εκνευριστικό όμως για τους υπόλοιπους ανθρώπους που δεν έχουν αυτό το κόλλημα, είναι να εκτιμήσουν τον προσανατολισμό μου.  Είναι το ίδιο πρόβλημα που έχει κάθε εφημερίδα.  Όταν άρχισε πχ το "Πρώτο Θέμα" το αγόραζα φανατικά.  Φίλοι και γνωστοί με σνόμπαραν, "καλά, την εφημερίδα αυτών των γελοίων;" και διάφορα παρόμοια.  Καθώς πέρναγε ο καιρός όμως, η εφημερίδα άρχισε να με ενοχλεί πολιτικά.  Και πολύ πριν γίνει mainstream την είχα παρατήσει.

.

Όταν καταναλώνουμε ΜΜΕ ουσιαστικά ψάχνουμε για πληροφορίες που θα επιβεβαιώσουν τις θέσεις μας.  Ανάλογα με την ψυχοσύνθεσή μας το κάνουμε με διάφορους τρόπους αυτό.  Και εδώ είναι το τεράστιο πλεονέκτημα του διαδικτύου έναντι μιας εφημερίδας ή ενός δελτίου ειδήσεων.  Το παραμετροποιούμε!  Χάρη σε ένα έξυπνο project της Microsoft μάλιστα αυτό γίνεται ακόμα πιο επιστημονικά: Κάθε καταχώρηση κρίνεται και παρουσιάζεται ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση των blogs τα οποία αναφέρονται σε αυτή.  Δηλαδή για όσα blogs έχουν ξεκάθαρη θέση (εγώ πχ δεν έχω, οπότε δεν θα ήμουν στην βάση δεδομένων τους) δίδεται μια κόκκινη ή μπλε σημαιούλα.  (Δημοκρατικός ή Ρεπουμπλικανός)  Μετά με εργαλεία αξιολόγησης πάθους, βάση λεξιλογίου αποφασίζεται πόσο έντονα είναι τα συναισθήματα σε σχέση με αυτό το θέμα.  Αν γράφω συχνά "απαράδεκτο" ή "προδοσία" για παράδειγμα!

.

Έτσι δημιουργείται μια εικόνα σαν αυτή εδώ κάτω από το http://research.microsoft.com/projects/blews/blews.aspx η οποία μας δείχνει πως είδε πολιτικά η blogόσφαιρα το άρθρο.  Αν νομίζατε ότι οι εφημερίδες πέθαναν δεν έχετε τίποτα ακόμα!  Με εργαλεία σαν αυτό, το διαδίκτυο αρχίζει να δείχνει τα πραγματικά του δόντια!

.

Για ιστορικούς λόγους ιδού και η ομάδα που το έφτιαξε.  Μπαμ, μπαμ, αποτέλεσμα.  Στην Ελλάδα για να γίνει κάτι αντίστοιχο τώρα που θα διαβάσει ο Ρουσσόπουλος αυτό το άρθρο μου και θα θέλει κάτι αντίστοιχο, θα πρέπει να ζητηθεί από κάποιον ακαδημαϊκό να κάνει μελέτη, αυτός θα ζητήσει κοινοτικούς πόρους, θα πληρώνει διάφορους συμβασιούχους και αιώνιους φοιτητές από αυτό,  και αρκετά χρόνια αργότερα θα παρουσιάσει με φανφάρα κάτι που τελικά δεν θα δουλεύει και πολύ καλά!