Τώρα που έχει πιάσει αμόκ το σύνολο των Ελλήνων δημοσιογράφων το blogging και αρχίζουν οι μελέτες επί μελετών καθότι ξεκουνήθηκε ακόμα και η δημοσιουπαλληλίστικη πανεπιστημιακή κοινότητα, να δούμε λίγο πρακτικά τα όρια των καλών τρόπων του blogging.

Έχω ξανασχοληθεί με το θέμα σε σχέση με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. http://www.alexanderchalkidis.com/blog/post/2008/01/Email-etiquette1.aspx Για να είμαι ειλικρινής με απασχολεί πιο πολύ το θέμα σε σχέση με τα φόρουμ γιατί στο blog υπάρχει ελάχιστη αλληλεπίδραση.

Το βασικό πρόβλημα της online επικοινωνίας είναι το γεγονός ότι δεν ξέρουμε με ποιόν "μιλάμε".  Σε κάποιο βαθμό το προφίλ, το αβατάρ και η προιστορία μας στο φόρουμ ή το blog εξηγούν ποιοί είμαστε αλλά δεν αρκεί αυτό.  Δεν είμαστε ότι δηλώνουμε, είμαστε ότι πράττουμε.  Ακόμα και σε ένα σύντομο post μπορούμε και πρέπει να αποδεικνύουμε το ποιόν μας.

Δεύτερη σειρά θεμάτων προκύπτει όταν δεν είναι σαφές γιατί γράφουμε.  Τι θέλουμε να πετύχουμε;  Γιατί.  Απλά έχουμε νεύρα σήμερα και θέλουμε να τα βγάλουμε σε αυτό το φόρουμ ή πραγματικά μας εκνευρίζει τόσο πολύ αυτό το θέμα;

Προσωπικά γράφω και εγώ, ανάμεσα στην υπόλοιπη ομάδα του ProgramA σε αρκετά φόρουμ αλλά πάντα με την υποσημείωση - υπογραφή "
"το μήνυμα αυτό μπορεί να διέπεται από τα εμπορικά συμφέροντα του www.programa.gr αλλά ελπίζουμε να είμαστε χρήσιμη παρουσία στο φόρουμ αυτό ακόμα και έτσι!"
Οι αναγνώστες κάθε μηνύματος και κάθε post, θέλουν να μας κατηγοριοποιήσουν.  Τι αντιπροσωπεύουμε, τι αξίες, τι τρόπο ζωής;  Είναι σαν μια πολιτική συζήτηση όπου ο συνομιλητής σας ρωτάει και ξαναρωτάει "εσύ λοιπόν τι ψήφισες στις εκλογές;"  Αφού είναι πολιτική η συζήτηση, είναι ανέντιμο να το κρύψουμε.

Κατά βάση όλοι οι άνθρωποι, σε κάθε τους συναλλαγή ψάχνουν να πάρουν κάτι.  Αν δεν είναι εμφανές τι θέλουμε να πετύχουμε όλοι οι εμπλεκόμενοι, υπάρχει πρόβλημα.  Εξού και η διαδικτυακή λογική του να χαρίζεις πράγματα πρώτα για να εισπράξεις μετά.

Δεν διαφέρει και πολύ από έναν έμπορο αρωμάτων ή ξηρών καρπών πριν τρεις χιλιάδες χρόνια κάπου στην Μεσόγειο.  Δοκίμασε τον χουρμά, μύρισε το άρωμα για να πειστείς να το αγοράσεις.  Μια συζήτηση ξεκινάει.

Τα νέα εργαλεία επικοινωνίας στο διαδίκτυο ουσιαστικά απλά υποβοηθάνε την συζήτηση ανάμεσα σε πωλητές και αγοραστές.  Αν χρησιμοποιηθούν σωστά δηλαδή.  Όχι σαν μέσα προς καπέλωμα, αλλά σαν μέρος μιας ειλικρινούς συζήτησης.  Αν ο πωλητής στην Αλεξάνδρεια φώναζε μια φορά "εδώ ο καλός χουρμάς" και μετά απλά περίμενε πωλήσεις, μάλλον θα έφευγε άπραγος από την αγορά.

Εκτός κι αν υπήρχε έλλειψη χουρμάδων στην αγορά εκείνη την εποχή.  Στη δικιά μας εποχή όμως δεν υπάρχουν ελλείψεις.  Ίσα ίσα που υπάρχει πληθώρα προσφοράς και αγαθών και υπηρεσίων και κυρίως πληθώρα επικοινωνιακών μηνυμάτων.  Κανείς δεν περιμένει με ανυπομονησία το δικό μας εμπορικό μήνυμα. 

Μιλάμε για συζητήσεις, όχι για μαζικό marketing.