Για όσους αρέσκονται στην φαντασίωση ότι βγάζουν το ψωμί τους επειδή παίρνουν καλές αποφάσεις, το θέμα επιδέχεται ανάλυσης:

 1. Είναι σχεδόν αυτονόητο ότι ΔΕΝ είναι λογικές οι περισσότερες αποφάσεις.  Παίζουν τεράστιο ρόλο τα συναισθήματα όπως και η πολιτική κατάσταση γύρω από την απόφαση.  (Όπου πολιτική είναι οτιδήποτε από τις σχέσεις μεταξύ μελών ενός ΔΣ ως έναν γάμο!)

2. Οι αποφάσεις πολύ συχνά έχουν παρθεί πριν καν συζητηθούν.  Απλά μετά γίνεται ένας χορός εύρεσης στοιχείων που να υποστηρίζουν αυτό που έχουμε ήδη αποφασίσει!

3. Πολύ σπάνια σε μεγάλους οργανισμούς αποφασίζει ένα και μόνο άτομο, όσο και αν φαίνεται έτσι.  Οι μεγάλοι οργανισμοί είναι σαν ποτάμια σχεδιασμένοι να επιμερίζουν την ευθύνη.

4. Ακόμα πιο σπάνιο ή και αδύνατον, να παρθεί μια σημαντική απόφαση επιτόπου από επιτροπή ή σε συνάντηση πολλών ανθρώπων.  Ακόμα και αν είναι καλή ομάδα.

Το βασικό μου μάθημα της ημέρας είναι ότι η μαγκιά στις αποφάσεις δεν είναι αυτό που πάντα νόμιζα.  Δηλαδή το γεγονός ότι ακαριαία μπορώ να ζυγίσω πολλούς και πολύπλοκους παράγοντες και να βγάλω μια απόφαση που στέκει στον χρόνο.  Οι αποφάσεις είναι διαδικασία, όχι τελικό αποτέλεσμα.  Ο σωστός ηγέτης στην ερώτηση, δεν απαντάει με απόφαση αλλά ψάχνει τον σωστό μηχανισμό επίλυσης του προβλήματος.