Βρήκα και την γραφική απεικόνιση στον προβληματισμό μου.  Στο εξαιρετικό βιβλίο The experience economy (B. Joseph Pine, James H. Gilmore) το οποίο παρά τα χρονάκια του περιγράφει γλαφυρά την διαφορά ανάμεσα στο entertainment και το engagement.  Άλλο οι απλοί διασκεδαστές, άλλο οι πραγματικές εμπειρίες.   Όταν απλά αλλάζουμε το περιτύλιγμα σε μια εμπειρία, η αναζήτηση είναι απλά αισθητική.  Η δυσκολία είναι να ανεβάσουμε την συμμετοχή αλλά και την ανταλλαγή συναισθημάτων και - συνολικά - εμπειριών.

Η εμπειρία δεν έχει κανένα βάθος (και την ξεχνάμε αμέσως) αν δεν ξεπεράσει το όριο της καθημερινότητας.  Και υπάρχουν ελάχιστα πράγματα που από μόνα τους μπορούν να κάνουν την υπέρβαση.  Κάποια μνημεία της φύσης ίσως, ελάχιστα του ανθρώπου.  Ακόμα και αυτά, συχνά μπαίνουν στις αναμνήσεις μας έντονα όταν συνδυάζονται με ανθρώπους και ανθρώπινες στιγμές.

Είτε ετοιμάζουμε πάρτυ ή στήνουμε κατάστημα οι βασικές αρχές είναι ίδιες:

1. Τι ακριβώς θέλουμε να ΚΑΝΟΥΝΕ οι καλεσμένοι* μας;  Καλά θα έρθουν, μετά με τι ακριβώς περιμένουμε να ασχοληθούν;

2. To σκηνικό, το ντεκόρ, το κατάστημα πως προδιαθέτει τους καλεσμένους;

3. Αν δεν έχουν όρεξη για συμμετοχή (γενικώς ή κάποια στιγμή) ποιός και πως ακριβώς θα τους διασκεδάσει;

4. Τι θα αποκομίσουν από την όλη εμπειρία;  Τι θα πάρουν σπίτι τους σαν νέα γνώση ή νέα εμπειρία;

*("Καλεσμένους" βέβαια αποκάλεσαν πρώτοι στην Disney τους πελάτες για να δώσουν ακριβώς αυτή την αίσθηση.) 

.