Ή κατάντια είναι αυτό ή επίτευγμα. Να αναγκάζομαι να μαντρώσω τους λόγους που πιστεύω ότι πρέπει τα παιδιά μου να πάνε σε δημόσιο σχολείο...
Μια ζωή ακούω γκρίνια ότι για όλα φταίει η έλλειψη Παιδείας. Και από την άλλη οι περισσότεροι γνωστοί μου στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά. Πως όμως είναι ποτέ δυνατόν να βελτιωθεί η δημόσια παιδεία έτσι; Αν δεν ασχοληθούμε εμείς οι ίδιοι; Και πως να ασχοληθούμε αν στέλνουμε τα παιδιά μας σε ιδιωτικά σχολεία, πακετάκι έτοιμο, διώχνοντας από πάνω τις ευθύνες μας με το κατάλληλο ποσό σε αργύρια για τις τύψεις μας; "Εγώ έκανα ότι μπορούσα για τα παιδιά μου, τα έστειλα στο καλύτερο σχολείο." Τέλος.
Ε, όχι. Δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Και καθώς ο πρώτος μου γιός ετοιμάζεται για το νηπιαγωγείο τον Σεπτέμβρη, εδώ αρχίζει η μάχη.
Μια από τις πιο συχνές δικαιολογίες που ακούω κατά της Δημόσιας εκπαίδευσης είναι ότι "έχουν γεμίσει αλλοδαπούς τα σχολεία". Είναι όχι μόνο ρατσιστική θέση αλλά και ανόητη.
Βασικός σκοπός της Παιδείας είναι να προετοιμάσει το παιδί για τον κόσμο. Τι θα κερδίσει αν μεγαλώσει σε ένα γκέτο με Άριους ομοίους του λοιπόν; Δεν χρειάζεται να είσαι Αριστοτέλης, ούτε Πλάτωνας για να καταλάβεις ότι το θέμα δεν είναι η είσοδος στο Πανεπιστήμιο αλλά οι ηθικές αρχές που αποκτά το παιδί στα πρώτα του χρόνια.
Και αν το πρώτο μάθημα που παίρνει (δια της απουσίας του) είναι ότι οι γονείς του είναι τόσο ρατσιστές ώστε να μην το στέλνουν καν σε σχολείο που μπορεί να υπάρχουν αλλοδαποί, τι ακριβώς μήνυμα του δίνουμε;
O τρίτος λόγος που θα επιμείνω με την δημόσια παιδεία είναι για τον εαυτό μου. Είναι ίσως η τελευταία μου ευκαιρία να ξαναθυμηθώ τι είναι γειτονιά και γιατί πρέπει να ασχολούμαστε με τα κοινά. Σε ιδιωτικό σχολείο είναι μια αλλόκοτη και αλλοπρόσαλη παρέα από ανθρώπους γύρω από το σχολείο. Αυτό που τους ενώνει είναι ίσως το χρηματικό επίπεδο. Ή το επίπεδο φιλοδοξίας να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με ανθρώπους υψηλού κοινωνικού στάτους. Σε καλές περιπτώσεις επιθυμία να προσφέρουν ότι καλύτερο στα παιδιά τους. Αλλά θυμάμαι πολύ καθαρά πως μεγάλωσα σε μια γειτονιά. Παρά τις μετακομίσεις, σε κάθε σχολείο υπήρχε ένας πυρήνας γονιών που έκαναν παρέα, μαζί με τα παιδιά τους. Είναι το πρώτο στάδιο μιας κοινωνίας που διαλύεται, το στάδιο που ίσως μας σώσει. Είμαστε υπόλογοι σε βάθος χρόνου, δεν μπορούμε να αγοράζουμε παιδεία και να την αλλάζουμε όποτε δεν θέλουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.
Καθώς έγραφα αυτό εδώ, κοίταξε η γυναίκα μου πάνω από τον ώμο μου. "Μην γράφεις τέτοια πράγματα, μπορεί να τα παρεξηγήσουν και να μην τον πάρουν στο ολοήμερο. Ή να μην δεχτούν τον μικρό τελικά." Έτσι έχουμε καταντήσει;
http://dionisos2009.blogspot.com/ το μέρος όπου ελπίζω να μαζευτούμε οι γονείς της χρονιάς του 2009