Το δώρο είναι φαινομενικά παράλογη ανταλλαγή:  φανταστείτε να τελειώσετε έναν ωραίο σπιτικό μουσακά της μητέρας σας και να βγάλετε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ να ακουμπήσετε στο τραπέζι!  Αντίστοιχα όμως ένα μπουκάλι κρασί ή λίγα λουλούδια είναι αποδεκτό σαν αντάλλαγμα γιατί δεν το βλέπουμε έτσι.   Σας ζητάει χάρη ένας φίλος να βοηθήσετε σε μετακόμιση.  Αλλά εκεί που σπάτε την μέση σας και ιδρώνετε, βλέπετε ότι έχει καλέσει και ένα επαγγελματικό συνεργείο για την ίδια δουλειά.  Ξαφνικά το αυτονόητο, η χάρη, μετατρέπεται σε μπελάς. 

Από λογικής οικονομικής άποψης θα έστεκε και η εξής θέση σε πρώτο ραντεβού:  "ξέρεις μέχρι να πάμε σινεμά, να φάμε και να βγούμε σε μπαρ, θα έχουμε ξοδέψει συνολικά πάνω από 100 ευρώ.  Δεν πάμε κατευθείαν σε ένα ξενοδοχείο να γλιτώσουμε και οι δυο τα έξοδα και χρόνο;"  Αλλά δεν είμαστε λογικοί.  Είμαστε σχιζοφρενώς τοποθετημένοι ταυτόχρονα σε δυο διαφορετικούς κόσμους.  Την λογική της αγοράς και αυτήν της κοινωνίας.  Και τα δυο ΔΕΝ μπορούν να αναμιχτούν, ούτε για λίγο.  Κάπου εδώ μπαίνουν στην μέση τα δώρα, σαν κοινωνικά αποδεκτή μέθοδος εξαγοράς ...πόντων θετικής ενέργειας.

Είναι μεγάλο σύγχρονο πρόβλημα γιατί είναι από τα μεγαλύτερα έξοδα σε οποιονδήποτε οικογενειακό προϋπολογισμό.  Και στον σύγχρονο κόσμο που οι "γνωστοί" είναι περισσότεροι από ποτέ, μπορεί να αποδειχθεί μαύρη τρύπα.  Για αυτό ακριβώς η επιλογή του σωστού δώρου είναι τόσο σημαντική.  Το χάρισμα είναι να βρεις το δώρο που στην συγκεκριμένη κοινωνία και τον συγκεκριμένο κύκλο θα έχει την μεγαλύτερη αισθητή αξία με το μικρότερο δυνατό πραγματικό κόστος.  Αν στερείσαι φαντασίας, καταλήγεις με ένα κουτί γλυκά σε σπίτια που κάνουν δίαιτα (σχεδόν αυτονόητο, πως την πατάνε ακόμα έτσι;) ή με κρασιά σε σπίτια που απλά τα μαζεύουν ή τα ανακυκλώνουν στο επόμενο κάλεσμα.

Δουλέψτε το λίγο.