Πριν σχεδόν δέκα χρόνια είχαμε οργανώσει την πρώτη προβολή του Τιτανικού σε 3D.   Μετά από μια γεμάτη μέρα παρουσιάσεων, σεμιναρίων και επιδείξεων.  Ήταν εμφανώς ανώριμη η τεχνολογία.  Η ταινία, απλά δικαιολογία για να κάνει ο Κάμερον το βίτσιο του και τα 3D υπερβολικά μακρόσυρτα και δύσκολα.  Αμερικανιά άσχημη.  Αλλά αρθρογραφούσα τότε στον χώρο και επέμενα ότι το 3D είναι το μέλλον του κινηματογράφου για έναν πολύ απλό λόγο:  το "απλό" σινεμά μπορώ πανεύκολα να το ανταγωνιστώ στο σπίτι μου σε τεχνικό επίπεδο με μια μέτρια εγκατάσταση home theatre. 

Το σινεμά πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο σαν εμπειρία.  Το κοινωνικό μέρος της εμπειρίας δεν είναι αρκετά έντονο αν δεν είσαι δεκαπεντόχρονο σε κάποιο Mall δηλαδή.  Άρα το σινεμά πρέπει να πάει πιο μακριά σαν εμπειρία.  Δηλαδή 3D.   Συν τοις άλλοις το 3D δεν μπορείς να το κατεβάσεις με torrent ούτε να το δεις στο σπίτι σου πολύ απλά.  (Ακόμα.)  Ενώ τις απλές ταινίες τις απολαμβάνουν αρκετοί πριν καν βγούνε στις αίθουσες και σε κόπιες High Definition μια χαρά εδώ και χρόνια.  Αν είσαι τόσο κουλτουριάρης ώστε να μην σε απασχολεί καθόλου η εμπορική επιβίωση του σινεμά, κάνε κλικ αλλού τώρα!

Τα πρώτα σημάδια άρχισαν πρόσφατα.  Το Ταξίδι στο Κέντρο της Γης έκανε περισσότερα εισητήρια σε 3D παραστάσεις παρά στις απλές.  Αλλά παρέμενε εφετζίδικο έργο χωρίς ψυχή.  Το Avatar έκανε τομή και στο περιεχόμενο.  Σχεδόν εξίσου σημαντικό με τον πρώτο "Πόλεμο των Άστρων", στον βαθμό που μπορούν να συγκριθούν οι διαφορετικές εποχές και η δική μας, ιδιαίτερα φορτωμένη περίοδος.  Είναι ταινία που ένωσε κριτικούς, κουλτουριάρηδες και απλούς θεατές κάθε ηλικίας.  Προωθήθηκε όχι χάρη στο marketing αλλά στο word of mouth.  Άνθρωποι που ξέρω ότι μισούνε τα έργα επιστημονικής φαντασίας το υποστηρίζουν σθεναρά.  "Να πας οπωσδήποτε να το δεις!" με ενθουσιασμό.  Το πιο απλό και ειλικρινές μέτρο επιτυχίας το οποίο κανένα ποσό σε διαφήμιση δεν μπορεί να πετύχει.

Δεν έκατσε να αυτοθαυμαστεί σαν 3D, δεν είχε μακρόσυρτα άχρηστα πλάνα απλά για να μας δείξει την τεχνολογία.  Μια σφιχτή, κλασσική ιστορία, καλά ισορροπημένη.  Ήρωας ενός κόσμου, γοητεύεται από έναν άλλο, ερωτεύεται και καταλήγει να πολεμάει κατά των παλιών του αφεντικών για να τον σώσει.  Μάλιστα το κομμάτι της ερωτικής ιστορίας είναι πολύ καλύτερα ισορροπημένο με την δράση και τα υπόλοιπα στοιχεία από αντίστοιχα.  πχ στο "Braveheart" όπου η ερωτική ιστορία είναι σχεδόν ανένταχτη στο υπόλοιπο έργο.

Το πρόβλημα είναι οι "καλλιτέχνες" με την Ελληνική έννοια.  Δηλαδή αυτοί που θεωρούν ότι δεν χρειάζεται να δουλεύουν με τόση μεθοδικότητα και συνέπεια.  Δεν είναι "καλλιτεχνικά σωστό" να κάνεις δοκιμές της ταινίας σε διαφορετικά κοινά.  Αυτά είναι "τερτίπια του marketing" ενώ αυτοί είναι οι φύλακες του καλού γούστου...  Ταινίες σαν το Avatar έχουν τόση δουλειά που αυτοί οι εισοδηματίες "καλλιτέχνες" δεν έχουν φανταστεί ποτέ.  Μόνο τα φυτά στην ταινία απαίτησαν καμιά δεκαριά διδακτορικά σε καινοτομίες.

Αλλά όλες αυτές οι καινοτομίες είπανε μια ιστορία.   Δεν φτιάξανε ένα ψηλό κτίριο ή μια γέφυρα.  Είπαν μια ιστορία που απόλαυσαν για σχεδόν τρεις ώρες με κομμένη την ανάσα εκατομμύρια άνθρωποι με τον πιο πρωτόγονο τρόπο ξεχνώντας όλα τα άλλα στην ζωή τους και μπαίνοντας στον κόσμο του Avatar.  Αυτό δεν είναι Τέχνη;