Δ    -   Part 1 / Intro

Δεν είχα σκοπό να γράψω για αυτή την Κυριακή.  Ίσως βαρέθηκα.  Κυρίως όμως ένιωσα για μια στιγμή καθώς ετοιμαζόμουν ότι είχα αρχίσει να μελετάω τις πράξεις μου με γνώμονα το πως θα φανούν αργότερα στο χαρτί.  Μπορείς να γίνεις σκλάβος της πένας όπως γίνονται άλλοι των όπλων, του αυτοκινήτου ή της τηλεόρασης.  Ότι χρησιμοποιείς σε σμιλεύει γιατί παίρνεις μορφή μέσα από αυτό.  Ο πρωτόγονος μέσα μου φοβήθηκε ότι θα χάσει την ψυχή του αν τον φωτογράφιζα με τα λόγια του.  Ότι το τεράστιο και ασύλληπτο  του να ζεις πραγματικά την κάθε στιγμή θα φύγει ξεφτυλισμένο.  Πάνω από όλα δεν ήθελα να μεταφερθώ πίσω από την κάμερα και να μην είμαι ολόκληρος στο φως του ήλιου.  Θα ήταν σαν να κάνεις έρωτα με μια αλλά να σκέφτεσαι άλλη. Δεν βιάστηκα λοιπόν, παρά τα πολλά που συνέβησαν αυτή την Κυριακή, να τα γράψω. 

Βλέπω τώρα ότι και άλλοτε περίμενα και καταλαβαίνω το γιατί.  Όσα κι αν περάσουν από τα μάτια μου, χίλια δυο περίεργα και ασύνδετα μεταξύ τους δεν έχουν έχουν αξία μέχρι να μιλήσουν στην ψυχή μου, να με αγγίξουν εκεί που δεν φτάνει μια απλή εικόνα σαν φωτογραφία.  Δεν χρειάζεται να ψάξω τα στοιχεία αυτά καθ’αυτά, να κατασκευάσω ψεύτικα ή να τα κουτσουρέψω.  Είναι ασήμαντα σε αυτόν τον αγώνα να βάλω σε λόγια το καυτό και ολοζώντανο κομμάτι της ψυχής μου που ψάχνω.  Για θύμηση δική μου κι όποιου διαβάσει τις αράδες αυτές.  Όλοι στον ίδιο αγώνα είμαστε. 

Έφυγα κάπως αργά.  Ήμουν τρίτο νούμερο το βράδυ οπότε δεν είχα κοιμηθεί πολύ.  Επιπλέον είχα σκοπία και οχτώ με εννιά το πρωί.  Τυχερός όμως που έτσι ξεμπέρδευα και ο άλλος που άλλαξε το πρωϊνό του νούμερο χαιρόταν που κοιμήθηκε περισσότερο Κυριακάτικα.  Ο επόπτης παραξενεύτηκε τόσο από την δικαιολογία μου που με άφησε.  «Εκδρομή στο Δέλτα του Νέστου;!;:@” έμεινε εκεί η κουβέντα αφού βεβαιώθηκε με τον δεκαενέα ότι όλα ήταν νομότυπα.   Καλά που τον βρήκα νωρίς.  Στον επόμενο έκανε τον δύσκολο, είχε βαρύνει με σύννεφα και ο ουρανός.Με το πιστό μου σακίδιο στην πλάτη και φορώντας αδιάβροχο παντελόνι για να κρύψω στα γρήγορα το στρατιωτικό, ανέβηκα στον κεντρικό δρόμο.  Περίμενα να περάσουν δυο νταλίκες, πέρασα τον δρόμο, πέρασαν δυο χιλιοστά του δευτερολέπτου και ένα αμάξι σταμάτησε.  Καλή τύχη, καλό αυτοκίνητο, καλή κουβεντούλα και με καλή ταχύτητα πριν το καταλάβω κατέβαινα στην στροφή πριν την γέφυρε του Νέστους στους Τοξότες.  Με πολύ καλή διάθεση αλλά και πολύ ησυχία σε αυτό το πιο απόμερο δρομάκι. 

Παλιά άσφαλτος, πολλά πουλάκια.  Από τα σκηνικά που σου λένε «σιγά μην περάσει απεδώ αμάξι.»Κι όμως δεν πρόλαβα να κάτσω ή να αλλάξω παντελόνι και κάτι ακούγεται.  Ένα φορτηγάκι κατεβαίνει από την Γαλήνη και βγάζει φλας να βγει εθνική.  Τελικά έρχεται ίσα πάνω μου όμως.  Είναι ένα πολυταλαιπωρημένο Volskwagen, κάποτε πορτοκαλί σαν το δικό μας.  Μου χαμογελάει όπως χαμογελάνε αυτά τα αμάξια, του χαμογελάω και εγώ και βγάζω το χέρι του ωτοστόπ.  Ο οδηγός, που μάλλον παρακολούθησε τον έρωτα να γεννιέται ανάμεσα στο αυτοκίνητό του και έναν ξένο, μου κάνει την κλασσική χειρονομία του «εδώ πιο κάτω στρίβω».  Ευτυχώς πήγαινε αργά και πρόλαβα να του κάνω με μια γκριμάτσα το «ναι! Ναι! Κι εγώ εκεί πάω/Όσο πας καλά είναι/είμαι καλό παιδί/βοήθησέ με και θα πας στον Παράδεισο/είμαι και χωρατατζής».  Η ετοιμότητα του έμπειρου ωτοπατζή σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ήμουν ξύπνιος πιο πολύ ώρα από αυτόν.  Ή τα κατάλαβε όλα αυτά ή απλά λυπήθηκε έναν περίεργα ντυμένο νέο με πρόβλημα συσπάσεων στους μυς του προσώπου!  Σταμάτησε και μπήκα χωρίς να με ρωτήσει καν που πάω.  Κουβένα, που πας, συμβουλές, αστειάκια, εδώ στρίβω, συμβουλές, ευχαριστώ πολύ, καλή σου μέρα.

Δεν πρόλαβα να ευχαριστηθώ τον γνώριμο ήχο της μηχανής VW καθώς γέμιζε την πρώτη φεύγοντας και βγαίνει από την στροφή ένα αμάξι.  Σηκώνω το χέρι στο «μπας και» και σταματάει αμέσως στο «γιατί όχι;”  Ευτυχώς ήταν χλυδάτη Citroen Xantia και είχε βολικό κάθισμα γιατί είχα πιαστεί από το καθισιό!  Για περπάτημα βγήκα και δεν έχω προλάβει να σταυρώσω βήμα.  Λέμε τα κλασσικά, τον ρωτάω διάφορα.  Για να παραφράσω το γνωμικό «Καλό το δικό σου μέσο αλλά με το ωτοστόπ γνωρίζει ς κόσμο.»  Ευθεία ο δρόμος, πολλά τα κυβικά, καλή η ανάρτηση.  Χαμηλή πτήση.  Ούτε λόγος βέβαια για ζώνη ασφαλείας.  «Αυτή την έχουμε για όταν πάμε καμιά φορά στην πόλη» μου είχε πει κάποτε ένας σαν αυτόν που είχε και την κακή συνήθεια να κόβει στο αντίθετο ρεύμα στις στροφές. 

Είχα όμως τον Άγιο Μεγαλαντίχειρ, προστάτη του ωτοστόπ, μαζί μου.  Ή ίσως από πίσω μου και να προσπαθούσε και αυτός στα μουλωχτά να διαβάσει το κυριακάτικο «Βήμα» που είχε μόλις αγοράσει ο οδηγός.  Ελπίζω να βγήκε από το αμάξι μαζί μου καθώς πάτησα δυο γερά και ξεκούραστα πόδια στον δρόμο.    

(Από τις σημειώσεις σε κόλλες Α4 που έγραφα στη σκοπιά στον στρατό το 1995.  Εδώ για το μέρος 2ο της συγκεκριμένης ιστορίας.)

Απόψε λέω να κλάψω

για όλες τις νότες

που δεν έπαιξα.

Για κάθε φεγγαρόλουστη νύχτα

που κοιμόμουν.

Και για τον αδελφό μου

που δεν βοήθησα

αρκετά απόψε.

Κλάψε Αχιλλέα 

Ούτε τα πλούτη του βασιλιά, ούτε οι εκκλήσεις του φίλου.

Ούτε τα όμορφα της γης που έβαλε ο Θεός σε ασπίδα.

Ούτε καν,

               το άλογο που βρήκε λαλιά να σου τα πει.

Ούτε το δόρυ του Έκτορα,

ούτε τα παρακάλια του καθώς ψυχοραγούσε.

Τίποτα δεν σβήνει την τρέλα της εκδίκησης!

Άφοβος, υπεράνθρωπος.

Γεμίζεις αίμα το ποτάμι, πτώματα την γη. 

Αλλά τα μάτια του πατέρα του εχθρού σου ήταν

που σου θύμισαν τι διάλεξες.

Κλάψε Αχιλλέα.  Κλάψε όσο μπορείς.

είπες. Και μ’εκοψες.

Καθήσαμε στ’αμάξι μιλώντας για πάντα,

για τα πάντα.

Ακόμα πιο όμορφη,

                                μισό φεγγάρι κάπου εκεί ψηλά.

Χαιρετιόμαστε,

                                αλλά καθόμαστε.

Δε σε χορταίνω

                                και σε θέλω.

Λίγο πριν ξημερώσει ανοίγω για πολλοστή φορά την πόρτα.

Κοντοστεκόμαστε στο δρόμο – γελάμε με την ένταση.

Γυρνάω την πλάτη και φεύγω.

Έπρεπε,

                γαμώτο,

                                                Έπρεπε να σε είχα φιλήσει.

Νώε;

Τι είναι;

Νώε έχουμε από όλα τα ζώα;

Ναι, νομίζω.

Όλα, όλα;

Έχε πίστη βρε!  Ο καλός ο Θεός μας φρόντισε να έρθουν δυο από όλα.

Τρυποκάρυδους;

Όλα τα καλά πτηνά του κόσμου! 

Τερμίτες;

Βέβαια, όλα τα έντομα του θεού.

Νώε, σωσίβια έχουμε;! ;?;

Εύα!

Μμμμ.

Να σε ρωτήσω κάτι;

Τι είναι πάλι Αδάμ;

Τόσα χρόνια δουλεύουμε σκληρά...

Ναι;

Κάναμε παιδιά, εγγόνια...

Ε, και;

Γεράσαμε τώρα Εύα, αλλά...

Τι;

Θυμάσαι καθόλου πως ήταν στον Παράδεισο;

Αφορμή η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα δημόσια συζήτηση Θανάση Λάλλα και Απόστολου Δοξιάδη (Logicomix) την επόμενη Τετάρτη 25-2.  Το ενδιαφέρον μου είναι...Δαρβινικό. 

Προφανώς και κάποια σχήματα που μας ιντριγκάρουν αισθητικά έχουν μαθηματική υπόσταση.  Δεν καταλαβαίνω την ψύχωση ορισμένων να αντιμετωπίζουν σαν να είναι επεισόδιο των Xfiles ή ο κώδικας DaVinci οτιδήποτε υποδηλώνει αυτό.  Τι κι αν ο Jackson Pollock είχε πινελιές που μπορούν να εξηγηθούν με fractals;  Τι κι αν μια εικόνα ή ένα γλυπτό εξηγείται και με αλγόρυθμο PSLQ;  Δεν είναι η ανωτερότητα της Ελληνικής φυλής και του Ευκλείδη που μας δίνει μαγικές τέτοιες πληροφορίες, ούτε των Αιγύπτιων για τις πυραμίδες αλλά η ίδια η θεωρία της εξέλιξης.

Όπως τα μάτια μας και ο εγκέφαλός μας τα τελευταία 100 χιλιάδες χρόνια εξελίχτηκαν για να μπορούμε να βρούμε γρήγορα φρούτα μέσα σε δέντρα, έτσι και οποιαδήποτε "μαγική" σχέση στην φύση είναι προϊόν λογικής εξέλιξης.  Δεν το κάνει λιγότερο μαγευτικό, απλά δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να κάνουμε κάθε φορά σαν είναι έκπληξη.   Νομίζω ότι η καλύτερη απάντηση είναι στο παραμελημένο βιβλίο του Richard Dawkins, Unweaving the Rainbow.  Ακόμα και το ουράνιο τόξο δεν έχει εξηγηθεί πλήρως επιστημονικά.   Δεν χαλάει επειδή η επιστήμη προσπαθεί να το εξηγήσει, το αντίθετο.  Παραμένει γοητευτικό και πανέμορφο.  Δεν σκοτώνει τον έρωτα η γνώση, ούτε η επιστήμη την θρησκεία.

Τελικά ο διαχωρισμός επιστήμης και τέχνης είναι ο ανούσιος μάλλον.  Σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα παράγεται επειδή πολλοί επιστήμονες δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επικοινωνήσουν την υπέροχη πολυπλοκότητα της γνώσης.  Ενώ οι καλλιτέχνες έχουν συνήθως μέλημα να μοιραστούν την ομορφιά των ανακαλύψεών τους, οι επιστήμονες παραδοσιακά παίρνουν την γνώση (πχ των μαθηματικών) για να την εφαρμόσουν πρακτικά.  Καθώς η κοινωνία μας έβγαλε αυτόν τον περιορισμό, άρχισαν και αυτοί να αποκαλύπτονται επικοινωνιακά.  Μπορεί μια μελέτη να ήταν συναρπαστική αλλά οι δυο ατάκες που θα ακούσουμε για αυτήν στις ειδήσεις συνήθως δεν περιέχουν όλη την ομορφιά της.

H μόνη ίσως διαφορά ανάμεσα στα μαθηματικά ως τέχνη ή επιστήμη είναι τελικά το επίπεδο αυστηρότητάς μας.  Είτε ως δημιουργοί είτε ως αποδέκτες του τελικού αποτελέσματος.  Μπορώ να δω μια μαθηματική εξίσωση και να πω "α, τι όμορφη" ή μπορώ να προσπαθήσω να αποδείξω αν είναι και αποτελεσματική σύμφωνα με οποιοδήποτε κριτήριο.  Αυτό μπορεί να αλλάζει και με την διάθεσή μου.  Αν κοιτάω έναν Davinci, μια πυραμίδα, Uccelo ή DeBarbari μπορεί εξίσου να μου έρθει να βγάλω έναν χάρακα να μετρήσω ή και απλά να απολαύσω το αποτέλεσμα. 

Προσωπικά όποιος κοιτάει διαρκώς έτσι τον κόσμο, αν κάποιος βλέπει ένα πίνακα του Νταλί και εντυπωσιάζεται από την ύπαρξη δωδεκάεδρου μάλλον κάτι χάνει...  Δηλαδή τι με νοιάζει αν και ο πίνακας αυτός έχει ή όχι τις τέλειες αναλογίες;   Μήπως έπρεπε να πληρώνουν στην Αναγέννηση και πνευματικά δικαιώματα στους Αρχαίους Έλληνες;;!

Το Πολύ Μικρό Ψάρι κολυμπούσε μανιωδώς.  Τα ρεύματα το δυσκόλευαν πολύ, τα κύματα το έριχναν στον βράχο.  Στα βαθιά και σκοτεινά νερά ασήμιζαν οι πλάτς των μεγάλων ψαριών.  Πάσχιζε απελπισμένο να βρει λίγη τροφή, να μεγαλώσει, να βρει ταίρια, να...

Εκεί σταμάτησε.

Ακριβώς παράλληλά του δέκα χιλιάδες άλλα ψαράκια.  Κάθετα ο βράχος, δέκα μέτρα πάνω από τα μεγάλα ψάρια και δίπλα του το θηλυκό.

Εκεί σταμάτησε.

Ακριβώς παράλληλα στην υποβρύχια ηφαιστειακή ρωγμή, κάθετα στο πλανγκτόν, παράλληλα στον Ισημερινό, στη μέση ενός Πολύ Μικρού Γαλαξία.

Εκεί έτυχε να σταματήσει.

Αυτό που ψάχνεις εδώ,

δεν υπάρχει. Αλλά

Είμαι η μπλε οθόνη του θανάτου,

Κανείς δεν ακούει τις κραυγές σου,

Τρία πράγματα είναι σίγουρα στη ζωή.

Ο θάνατος,

οι φόροι,

και η απώλεια δεδομένων.

Μάντεψε ποιο μόλις έπαθες.

… κι όταν κάνουμε έρωτα,

Περήφανε Βουκεφάλα,

.

Αν σε σκιάζει η σκιά σου,

.

σκιάσου στην σκιά.

.

Σου δίνω ποιήματα

.

  Ίσως σου αρέσουν

Ίσως ένα πιαστεί στα μαλλιά σου. 

Σα μια μικρή χιονονιφάδα

.

Και όταν μπεις στο σπίτι σου

.

.

Και βρέξει μια τούφα μαλλιά

Που κολλάει στο μέτωπο και στάζει

Στο μάγουλο. 

Στα χείλια. 

Στα τρυφερά σου χείλια

.

. 

Ίσως λίγο πριν σε φιλήσω.

Φίλοι καλλιτέχνες (και είστε πολλοί στην Ελλάδα...) 

 Αν δείτε προσεκτικά τα περισσότερα σήριαλ, ταινίες, θεατρικά και πολλά άλλα καλλιτεχνικά έργα της εποχής μας και προηγούμενων εποχών θα διαπιστώσετε ότι...δεν στέκουν!  Είναι μη ρεαλιστικά σε κάτι πολύ απλό:  αν οι πρωταγωνιστές είχαν όλοι κινητά δεν θα γίνονταν τα περισσότερα μπερδέματα τα οποία προχωρούνε ή δημιουργούνε την πλοκή.    Εθελοτυφλούμε σαν θεατές αλλά όπως και να το κάνουμε δεν στέκουν!  Σε μια χώρα όπου σχεδόν όλοι έχουμε πια κινητά είναι αναχρονιστικό.  Ακόμα και μπερδέματα σε νέες σειρές ή η δικαιολογία ότι «έμεινε από μπαταρία το κινητό μου» δεν ευσταθούν πια.  Πόσο μάλλον αν λάβουμε υπόψη και άλλες νέες τεχνολογίες όπως το GPS και το internet. 

Οι καλλιτέχνες συνήθως φοβούνται την τεχνολογία. 

Η προσωπική μου εμπειρία είναι ότι είναι συνήθως ρομαντικοί, φυσιολάτρες και γενικώς ...σε άλλο πλανήτη από τους υπόλοιπους.  Πράγμα καλό όταν τους ζητάμε να φανταστούν και να ερμηνεύσουν ονειρικές και ασυνήθιστες καταστάσεις για να ξεφεύγουμε εμείς από την πραγματικότητα όταν καθόμαστε να απολαύσουμε το έργο τους.  Αλλά πρέπει να ενημερώνονται κάπως για τις εξελίξεις στον χώρο της τεχνολογίας.  Οι περισσότεροι γενικεύουν ανάμεσα στην σημερινή πραγματικότητα και ένα αόριστο κυβερνομέλλον το οποίο δεν υπάρχει ακόμα.  Δηλαδή φαντάζονται ένα τρομακτικό μακρινό μέλλον όπου όλα είναι virtual κλπ κλπ.  Όταν οι ίδιοι δεν χρησιμοποιούν καν υπολογιστή! 

Πως μπορείς να φτιάξεις κάτι όταν είσαι εκτός εποχής και μακριά από το κοινό σου;   Όσοι ζούμε με το internet έχουμε μια τελείως διαφορετική οπτική στη ζωή, τις πληροφορίες και τον κόσμο.  Πρόσφατα γέλασα ιδιαίτερα με σχόλια κριτικών κινηματογράφου οι οποίοι προέβαλλαν πρόσφατη ταινία κινουμένων σχεδίων επειδή δημιουργήθηκε «με τον παλιό κλασσικό τρόπο».  Προφανώς δεν έχουν ιδέα της δουλειάς που απαιτείται και βέβαια του γεγονότος ότι σε όλες ανεξαιρέτως τις ταινίες κινουμένων σχεδίων πλέον χρησιμοποιείται υπολογιστής. 

Καλλιτέχνες ενημερωθείτε!  Αν στην εποχή του Μιχαήλ Άγγελου έφτιαχνε κάποιος έναν νέο τύπου πινέλου, λέτε ο μεγάλος καλλιτέχνης να μην το δοκίμαζε;  Κι όμως σήμερα στέκουν με θάρρος και λένε κάτι απίστευτα απλοϊκές αρλούμπες, σνομπάρουν τους "τεχνοκράτες" (δηλαδή όποιον ξέρει να ανοίγει τον υπολογιστή του) και αυξάνουν την απόστασή τους από τα τεκταινόμενα τελικά.  Καθιστούν τους εαυτούς τους άσχετους με την καθημερινότητά μας και καταντάμε είτε σε εισαγόμενη τέχνη ή σε πολύ ευτελή προϊόντα ενώ θα μπορούσαμε να τρώμε ελληνικά.

Αυτήν τη στιγμή

    Αυτήν τη στιγμή,

ίσως έτυχε,

σου ήρθε ή απλώς σου αρέσει.   

Αυτήν τη στιγμή,

το οφείλεις στον εαυτό σου,

εμένα,

το Σύμπαν,   

Αυτήν τη στιγμή κάνε αυτό που θέλεις πιο πολύ.   

Πάνω απ’όλα.

Σαν τα βράχια

.

     Ο γέρος βγήκε στο βουνό

_

μια τελευταία βόλτα. 

_

Περίγραμμα πάνω στην κόψη,

_

τόσο λεπτό, σχεδόν δε φαίνοταν,

_

εύθραυστος, μ’ακλόνητος 

_

σαν τα βράχια

_

που ατένιζε με γερακίσια μάτια 

_

στερνή φορά

_

όπως τα’χε ζήσει 

_

μα πρώτη ίσως φορά

_

_

It’s a bookcase full of what’s left.

If the owner could speak she’d probably laugh.

“I was so young then!” 

Full of ideas

Simple and real ; then

Like a walk by the sea with the music up loud. 

Times when there’s something, one thing

Can’t put into words, but real

Like a vague smile on your face just cause the sun hit your eyes. 

No one asked me to put this puzzle,                                               

Put this puzzle,                                               

Do this puzzle right.

Yet my mind just wonders as I put this puzzle,                                               

Put this puzzle,                                               

Play the pieces in my head. 

.

And the photographs, you think they’re the worst

The clothes we wore then!

We didn’t know

Pictures and posters – meant so much ; then

The colours don’t fade, only the eyes. 

It’s all been moved a thousand imes

Tidied and washed, borrowed and broken

Repaired, reused, resurfaced but mostly

Left alone 

.

If you knew the words I might write

You would have given them away

If you knew the person I’m making up

From what you don’t believe is you anymore. 

.

No one asked me to put this puzzle,                                               

 Put this puzzle,                                            

    Do this puzzle right.

Yet my mind just wonders as I put this puzzle,                                               

 Put this puzzle,                                               

Play the pieces in my head. 

.

.

It’s just a picture, a beautifully boring picture.

The old lady – in a daze – turned to a stranger and mumbled.  That car had almost hit her. 

The brakes didn’t screech, just gripped to the tarmac so tightly that steam from the friction rose theatrically from the wheel arches, for that moment we all blanked our minds and stared fixedly. 

Γιατί υπάρχει τόσο έγκλημα στο διαδίκτυο, τόσοι ιοί, τόσοι κίνδυνοι;

Επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα, που βάζουν το συμφέρον τους πάνω από τους άλλους και νομίζουν ότι είναι εκτός κοινωνίας.

Και γιατί υπάρχουν τόσα ωραία πράγματα, τόσα χρήσιμα, τόσα ευεργετικά για όλους μας;

Επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα, που καταλαβαίνουν ότι πρέπει κάτι να αλλάξει και βάζουν το λιθαράκι τους.

Αν σου βάλω μαντήλι στα μάτια

αντικείμενα διάφορα.

                   Αδιάφορα                     -ίσως

Όχι αυτά που αγαπώ μόνο αλλά και τ’άλλα. 

Το καθετί στα δάχτυλα,

          στην τρυφερή παλάμη,         

στο μάγουλο,          στα χείλη                                -ίσως

Άμα μυρίζει πάρε και τον αέρα του,                                               

Αν θες.  

Θα’μαι κοντά σου να νιώθω πως τα νιώθεις,                                               

πως τα νιώθω,

Θα σε προσέχω,

Θα σου απαντώ, αν θες, σ’αυτά που θες να μάθεις,                                                                   -ίσως

Κι αν δεν τα ξέρω, ρώτα, κι απάντησέ τα εσύ. 

 Έτσι θα τα περάσεις, πολλά         

Θα καταλάβεις,         

Θα φανταστείς,

Θα βαρεθείς,                                    -ίσως,

Τα αντικείμενα, το σπίτι, τα μαντήλια και

   Κάποιο σούρουπο, άμα βρεθούμε,                            

Ο ήλιος θα δύει

Κι εσύ θα με ακουμπήσεις.

Αν θες να επιπλεύσεις στο νερό

Τα πόδια πάνε στο βυθό

Τα χέρια φεύγουν έξω

Κύματα μεσ’τα αυτιά

Κι αλάτι μεσ’τη μύτη

Ούτε η άνωση,

Η πίεση

Τα νούμερα.

Ούτε βιβλία,

Θεωρία

Ή ασκήσεις

Σε κρατούν.

Αν θες να επιπλεύσεις στο νερό

Πέσε ανάσκελα

Για να πνιγείς.

If God made rules for clouds,round ones this side,

long ones that side,and squiggly ones over there. 

Or if he made it so that,

Father clouds met,mother clouds and,

little clouds looked like them. 

.

I guess I wouldn’t be here,on my back,

in damp grass,

just staring at the sky tonight.

Φύσηξε αέρι ξαφνικό 

      Τα κλαδιά λύγισαν

             Τα φύλλα θρόισαν 

Και  Ένα 

   Μόνο Ένα 

Έφυγε ψηλά μαζί του. 

Όχι τυχαία αυτό το φύλλο

Μ’αυτό τ’αέρι

Για όπου το πάει.

“Άκου φασαρία τα τζιτζίκια!»  Καλοκαίρι στη βεράντα.  «Άλλη δουλειά δεν έχουνε;  Ζωή κι αυτή, να τρίβεσαι όλη μέρα μ’αυτόν τον εκνευριστικό θόρυβο.  Το ξέρεις ότι από τη συχνότητα μπορείς να υπολογίσεις τη θερμοκρασία;  Δε θυμάμαι τώρα τον τύπο αλλά νομίζω …» 

«Άκου τους ανθρώπους πως τιτιβίζουν!»  Δυο δέντρα δίπλα στο σπίτι θροίζουν στο ανεπαίσθητο αεράκι.  «Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού αυτή η δουλειά, άντε να βάλουν και τη τηλεόραση…» 

«Άκου τα δέντρα σούσουρο!»  Τα κύματα πιάσανε κουβέντα καθώς έτυχε να φουσκώσουνε μαζί λίγο πριν την παραλία.  «Πάλι κουτσομπολεύουν τα γέρο πεύκα.» 

«Άκου τη θάλασσα!»  Στην ήσυχη βραδιά η μια βουνοκορφή δε χρειαζόταν να φωνάξει στην άλλη.  «Σα τις κοτρώνες στη σάρα σου κάνει.» 

«Άκου τη γη!»   Το φεγγάρι μόλις που πρόλαβε το δορυφόρο του, για να του πει μια κουβέντα πριν χαθεί από την άλλη πλευρά.  Έμεινε πάλι μόνο, μέσα στη βοή του διαστήματος, την αβάσταχτη ησυχία της μοναξιάς.   

Εκεί κάτω μακριά, στη γαλαζοπράσινη μπάλα ο τζίτζικας είχε σταματήσει. «Γεια σου.»

«Ωραία τραγουδάς.»

«Εσύ είσαι ωραία.»

«Έλα μωρέ!  Εσύ τραγουδάς κι όποια βρεις.»

«Για σένα τραγουδάω.»

«Για μένα μόνο;»

«Για σένα και για το φεγγάρι.»

«Το φεγγάρι;  Τρελός είσαι;  Που να σ’ακούσει το φεγγάρι;” 

Ασημίζει το δέρμα σου, τα φύλλα των δέντρων, τα κύματα 

Ασημίζει το φεγγάρι στα δυο τζιτζίκια που κάνουν έρωτα 

Για τους ματάκηδες του Σύμπαντος.