I am an obvious early adopter.  My first blog was around before blog tools actually existed.  If you don't try it, live it, use it, you can't begin to understand how to sell anything.  Or how it will affect you.

It is fun to watch so called professional networks grow with unemployment.  Particularly as this economic climate hits middle management hard.  The ways people react differ.  There are still some who believe that they should steer clear of it all and stick to true interpersonal contact.  It may be the best tactic in fact as long as you have enough friends in high enough places.  In which case they wouldn't be unemployed!   Keeping a current copy of your CV is probably a good way to handle them succesfully.  Do anything more and you will make mistakes.  I know I did!  If you care at all about a traditional corporate development path, don't mess with professional or social networks.

This is why LinkedIn seems to be doing better overall.  It targetted the masses.  Unlike Xing (Germany) and Viadeo (France) which remained pretty local.  A little bit of marketing chasing up alumni and such and then let social networking magic work its way.

The creators of these websites underestimate how important the tools they give actually are.  Contact import for example is still highly problematic in most of them.  What they should be doing is encouraging people to use their companies customer databases to establish their networks.  But then these tools come to their second problem: much like Facebook if you lump too many different people together you are stuck with nothing to tell them all.  A competitor, a professional recruiter, ex employees and people from all walks of life I met at a trade show, a seminar or somewhere in my varied travels around the world.  Have they got anything in common?

A Greek user for example is also confused about the right language to use.  If I update my status in English most of my contacts will get it.  Luckily for me 95% of the 1200 contacts I currently have on LinkedIn are foreigners and most of my Greek contacts are English literate.  But this is not the case for most Greek users.  The website could solve this by forcing users to enter the languages they are literate in.  So if I write something in Greek it doesn't appear on English only speakers.

Spam type abuse is luckily relatively low.  Some websites are better at containing it than others.   Plaxo is terrible in allowing anyone to connect to anyone without any check.  It is almost Facebook like in its luck of controls.  People linking their Twitter accounts with such networks are also catastrophic to actually getting any work done.  Much like Facebook introduced a filtered type of status update, these networks have to provide better filtering.  The enormous variety of people using these pro networks, their different levels of expertise and expectations are the biggest issue.  Someone with just a few contacts has little reason to use them unless they provide easy ways to grow your network.  Obviously a Greek uses it very differently to a Callifornian, it is simply a level of maturity of the market.

One of the best success stories I can tell in using these networks was a trip I was to make to Macedonia (FYROM to any Greek fanatics about the name issue!) in order to establish a reseller network.  I knew absolutely nobody in the market.  But with LinkedIn within thirty minutes I had found ten good leads and made contact.  Our common contacts made them feel at ease enough (either that or I am just universally adorable) to in fact give me more contacts.  In less than three days I had meetings with the absolute cream of Macedonia's IT and retail sectors.  In fact even so many years later, those contacts are still the most important people in that region.

Another impressive show of power and vote of confidence for these networks was a meeting I had with the director of a very large corporation who actually had a printout of my LinkedIn profile with him for our meeting.  This worries me as the profile is actually a very bad summary of a person the way most of the social networks design it.  Our online life is a very small part of our actual life, even now, even for people like me.  The networks have to find a better way of presenting people, otherwise it will be as bad as hunting on spokeo for people's dirty laundry.  This works both ways as a top level exec called me up one day and I grabbed him by the horns saying "hey, I notice you were checking out my profile on LinkedIn!" thus taking away his nonchalant air advantage in the negotiation that followed.

But more and more my contacts are having to decide on ONE network to use.  Too much work to keep them all up to date.  And since it is your professional profile on the line you can't afford to be lazy.  So like the Highlander films 'there can only be one'.   And it is the tools, the interface and the logic behind them which will define the winner.

In the meantime you can find me on all of the above, plus Naymz, ecademy, Xeequa and many many others.  Unlike those who worry about the stuff they throw in the public domain being used against them I know that it is the true bravery of being completely open which is now rare in the business world.  If you don't like my style, don't send me an invitation to connect!

Πολύς ντόρος έγινε για την απειλή του Rupert Murdoch, κολλοσού των media, να τραβήξει από το Google τα έντυπά του.

Δεν είναι τόσο θέμα αν έχει δίκιο ή όχι.  Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ του σκεπτικού του.  Δεν είναι μόνο οι μονοπωλιακές τακτικές του Google τις οποίες πολλές φορές έχω κατακεραυνώσει στο παρελθόν, αλλά βέβαια ότι το Twitter έχει γίνει σημαντικότερο για κάποιους χρήστες.  Μάλλον πρόκειται για κόλπο δημοσιότητας, κάτι σαν τον Ψυνάκη στο ΛΑΟΣ δηλαδή, ή μέρος μιας διαπραγμάτευσης για καλύτερες τιμές.

Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι ο Rupert Murdoch, που γεννήθηκε το 1931, καταλαβαίνει καν τι συζητάμε!  Πόσο μάλλον που συχνά πυκνά είναι στο επίκεντρο για τέτοια θέματα, δηλαδή είναι από αυτούς που οδηγούν τις εξελίξεις.  Στο εξαιρετικό βιβλίο "Outliers" του Malcolm Gladwell (οι πιο πολλοί τον ξέρουν για το "Tipping Point" ή το "Blink" σημεία αναφοράς για όσους σπουδάζουν Marketing) αναλύει ακριβώς πως και γιατί σχεδόν όλοι οι άνθρωποι που κάνουν κουμάντο στον χώρο της τεχνολογίας έχουν γεννηθεί γύρω στο 1955.   Μια σειρά από εξελίξεις αλλά κυρίως η έκθεση σε δυνατούς υπολογιστές σε κρίσιμη μικρή ηλικία, τους έδωσαν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Και για να είμαι ειλικρινής δεν με πολυαπασχολεί τόσο πως ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας ογδόντα χρονών καταλαβαίνει αρκετά για να παίζει κομβικό ρόλο στα παγκόσμια Μέσα μαζικής ενημέρωσης.  Αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι πως θα σώσουμε τους Έλληνες επιχειρηματίες αντίστοιχης ηλικίας που είναι βαθιά νυχτωμένοι σε τεχνολογικά θέματα.  Γιατί η τεχνολογία, σε όλα της τα επίπεδα, αποτελεί πλέον σοβαρότατο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και αυτοί ζούνε στον Μεσαίωνα.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πιο έντονο και επειδή η κλασσική οικογενειακή επιχείρηση παρουσιάζει ακόμα πιο έντονη αδράνεια από ότι άλλες δομές οργάνωσης.  Ο γέρος πια ιδρυτής δεν θέλει ουσιαστικά να αποτραβηχτεί και τα τέκνα κονταροχτυπιούνται να αναλάβουν.  Όσο πιο μεγάλη η επιχείρηση τόσο χειρότερα τα πράγματα.  Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα συνήθως η τεχνολογία δεν παίζει κανέναν ρόλο αλλά μερικές φορές κάποιος αποφασίζει να την χρησιμοποιήσει πολιτικά, αλλάζοντας μηχανογραφική υποδομή στην εταιρεία ή κάνοντας μια έντονη προώθησή της σε θέματα διαδικτύου.

Είναι δυστυχώς αποτυχημένες οι προσπάθειες επειδή ακριβώς αυτός που ελέγχει ακόμα τα νήματα είναι βαθιά νυχτωμένος.  Κε Murdoch το μυστικό σας παρακαλούμε μπας και πάει μπροστά η χώρα μας! 

Ίσως είναι πολύ νωρίς να γράφονται τέτοια άρθρα στην Ελλάδα.  Αλλά τον τελευταίο χρόνο έχω κάνει μεταπτυχιακά με τα ακουστικά μου.  Ανέβα-κατέβα στο κέντρο κάθε μέρα, είχα τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα να στοχαστώ κάποιο από τα πολλά θέματα που με ενδιαφέρουν.   Αν ψάξετε online υπάρχουν διαθέσιμες διαλέξεις σε οποιοδήποτε σχεδόν θέμα σε οποιοδήποτε σχεδόν επίπεδο.  Οργανισμοί όπως το ΜΙΤ τις διαθέτουν ΟΛΕΣ δωρεάν εδώ και καιρό.

Έτσι κάποιος που ξέρει τι θέλει και γιατί θέλει να μάθει, μπορεί κάλλιστα να βρει αυτό που χρειάζεται.   Ναι, θέλει πειθαρχία, αλλά υποτίθεται ότι στην ανώτατη εκπαίδευση δεν πρέπει να λύνουμε τέτοια θέματα.  Ειδικά στα μεταπτυχιακά, υποτίθεται ότι ο σπουδαστής ΞΕΡΕΙ γιατί θέλει να σπουδάσει.  Δεν είναι δημοτικό για να πρέπει να μάθει κανείς κοινωνικοποίηση, ή γυμνάσιο-λύκειο όπου πρέπει να μάθει να σκέφτεται.

Η λύση λοιπόν με χτυπάει κατάμουτρα.  Να στήσω ένα online πανεπιστήμιο (ακόμα και το δικό μας ανοιχτό πανεπιστήμιο δεν προλαβαίνει να εξυπηρετήσει την ζήτηση) βασισμένο στο ελεύθερα διαθέσιμο υλικό στο διαδίκτυο.  Απλά θα πρέπει να δομηθεί το ήδη διαθέσιμο υλικό και θα διαλέγετε το θέμα.  Η συγκεκριμένη πρόταση συνδυάζεται και με μια πιο σημαντική τάση:  αν είναι να φύγω από το σπίτι μου να σπουδάσω κάτι, θέλω να πάω κάπου ωραία.  Οπότε αν είναι να έχει και φυσική παρουσία ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, μπορεί να είναι και σε ένα ωραίο νησί ή άλλον trendy προορισμό όπου θα περνάω και ωραία όταν δεν διαβάζω!   Στην Ελλάδα ζούμε την πανέμορφη.  Τι κι αν η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποφασίσει ότι ο ρόλος μας είναι να γίνουμε το ξενοδοχείο της Ευρώπης.   Γιατί να μην κλέψουμε από τους Άγγλους έτσι τα πρωτεία και στην εκπαίδευση.  Ποιός προτιμάει να μείνει τέσσερα χρόνια στην Βόρεια Αγγλία από ένα καλοφτιαγμένο campus στο Γύθειο;

Προφανώς θα κάνω και έναν δεκαετή νομικό αγώνα αλλά με λίγη εξυπνάδα στο στήσιμο, στην επιχειρηματολογία και στο marketing μπορώ να επιταχύνω τις διαδικασίες νομίζω.  Στο κάτω κάτω, το πτυχίο δεν μετράει για πολλά πια.  Πότε πήγατε σε νέα δουλειά και έπρεπε πραγματικά να δείξετε το αποδεικτικό του πτυχίου σας;  Είναι οι γνώσεις και οι ικανότητες που επιζητούν οι εργοδότες, όχι το χαρτί.

Παραδοσιακά, είτε μιλάμε για στρατιωτικές ή επιχειρηματικές δραστηριότητες, βάζουμε πάντα πρώτα από όλα την αποστολή.  Ποιό πρόβλημα θέλουμε να λύσουμε;  Μόλις το ορίσουμε αυτό, συντάσονται οι δυνάμεις ανάλογα.  Στον στρατό επαναλαμβάνουμε την αποστολή στην αρχή και στο τέλος.  Στις επιχειρήσεις κάνουμε θριαμβευτικές συναντήσεις, βγάζουμε σλόγκαν και τυπώνουμε μπλουζάκια για να επικεντρωθούν όλοι στην αποστολή.  Χρόνια τώρα και συνεχίζει να είναι η αποδεκτή καλύτερη λύση.

Είναι όμως λάθος.

Αν μαζέψω δέκα ανθρώπους ικανούς να πετύχουν την σημερινή αποστολή αλλά στην πορεία η αποστολή αλλάξει;  Οι μισοί δεν θα είναι πια κατάλληλοι και οι άλλοι θα νιώσουν απογοήτευση γιατί "για άλλα ήρθαμε"...  Και καθότι στο σημερινό περιβάλλον οι συχνές αλλαγές είναι αναπόφευκτες, το πρόβλημα έχει μόνο μια λύση:  Πρώτα φτιάχνουμε την ομάδα και μετά ορίζουμε την επόμενη αποστολή.

Φανταστείτε μια αυτοκινητοβιομηχανία να χτίζει ένα νέο εργοστάσιο για έναν και μόνο τύπου αυτοκινήτου.  Ανόητο.  Ενώ αν εξοπλίσει ένα εργοστάσιο με μηχανήματα και ανθρώπους που φτιάχνουν γενικά ότι τους ζητηθεί, μπορεί να αλλάξει πολύ πιο  γρήγορα στην πορεία σύμφωνα με τις απαιτήσεις των καιρών.  Και καλά να αλλάξεις μηχανήματα.  Αν θέλεις να αλλάξεις τους ανθρώπους είναι πολύ πιο δύσκολο και πρακτικά και ιδεολογικά.

Οπότε η ομάδα πρώτα.  Η ομάδα πάνω από όλα.  Οι αποστολές θα έρθουν.