Στου Διονύσου την ολόμαυρη ράχη, περπατώντας στην πλήρη ησυχία του κατακαμμένου τοπίου, είχα την ευκαιρία να πάω σε μέρη που πριν δεν μπορούσα λόγω βλάστησης.  Διασκέδασα με τα έργα που νομίζουν ότι θα μας σώσουν από τις πλημμύρες.  (βλ. Φωτό)  Την πρώτη φορά που ανεβήκαμε με τα αδέλφια μου στο Διονυσοβούνι το 1979, είχαμε χάσει το μονοπάτι και ήταν τόσο πυκνά τα φυτά που είχαμε κάνει ώρες για να φτάσουμε κορυφή.  Σήμερα περνούσα άνετα πατώντας στην μαυρίλα ουσιαστικά κάνοντας μια ευθεία γραμμή από την μια άκρη του περιφερειακού στην άλλη.  Πάνω που σκεφτόμουν ότι ίσως δεν θα έπρεπε να περνάω καν από εκεί για να επανέλθει πιο γρήγορα η φύση, κατάλαβα το ακριβώς ανάποδο:Αν δεν το χρησιμοποιούμε, θα το χάσουμε!  (Use it or lose it) 

Ο μόνος τρόπος να σωθεί το φυσικό περιβάλλον είναι να γίνει χρήσιμο και χρηστικό.  Τι να το κάνεις το δάσος όταν δεν το επισκέφτεσαι ποτέ;  Τώρα που είναι εύκολο, ας ανοίξουμε μονοπάτια στο Διονυσοβούνι και σε όλα τα καμμένα.  Μονοπάτια, όχι δρόμους.  Οι δρόμοι φέρνουν αυτοκίνητα, διάβρωση, κυνηγούς, κατσίκια και εμπρηστές.  Τα μονοπάτια φέρνουν ανθρώπους με όρεξη και αγάπη.  Το πολύ πολύ και κάποιο mountain bike αν αντέχει σε τέτοιο στυλ single tracking.

Αν κάθε μέρα οι άνθρωποι περπατάνε τα μονοπάτια (αντί να περπατάνε στον δρόμο αφού δεν έχουμε πεζοδρόμια ή γύρω γύρω τις παιδικές χαρές σαν λύκοι στο κλουβί), αγαπάνε το βουνό από συνήθεια τελικά.  Κάποια στιγμή σταματάνε κιόλας να επισκευάσουν το μονοπάτι ή να βοηθήσουν ένα νέο φυτό στην άκρη του μονοπατιού.  Το καλοκαίρι έχω δει ανθρώπους να ποτίζουν από το μπουκάλι τους δεντράκια στο μονοπάτι.  Άλλωστε τους συμφέρει όλους.  Εγώ θα έχω την σκιά, την παρέα και την ομορφιά του, αυτό θα επιβιώσει.  Από τα τέλη της δεκαετίας του ¨70 που ζω τον Διόνυσο τον έχω δει να καίγεται πολλές φορές.  Κάθε φορά προσπάθειες ανάσχεσης του εδάφους, κάποιες μικρές αναδασώσεις, κατσίκες να βοσκάνε και μηδενικό αποτέλεσμα.

Με μονοπάτια μόνο θα γλιτώσει το δάσος την επόμενη πυρκαγιά.  Με μπόλικα μονοπάτια, δίκτυο ολόκληρο και σήμανση.  Να αφήνεις το αμάξι σου και να διαλέγεις διαδρομή ανάλογα με την δυσκολία και την διαθέσιμη ώρα σου.  Από οικολογικής άποψης μετά από τόσες πυρκαγιές εξάλλου δεν τίθεται θέμα φυσικού περιβάλλοντος.  Ας γίνει ένα γιγαντιαίο άλσος τουλάχιστον και να δούμε τι θα προκύψει από αυτό.  Με την συμμετοχή όλων μας από καθαρό, εγωιστικό και ιδιοτελές συμφέρον!

Ναι, αυτό στην δεξιά κάτω γωνία της φωτογραφίας είναι κουτί λαδιού πεταμένο από αυτούς που πήγανε με τα αλυσοπρίονα.